บทที่ 1 บทเรียนแรกกลางลานช้าง 2

“ว้าย!”

หนูนารีบเอามือปิดตัวเอง ขณะที่เสียงฝีเท้าเร็วๆ ดังเข้ามาใกล้ คีรีกระโจนเข้ามาหาในวินาทีต่อมา มือใหญ่ของเขาคว้าผ้าขาวม้าจากเอวตัวเองมาคลุมไหล่ให้เธออย่างรวดเร็ว

“ไอ้จุ่น! หยุด!” น้ำเสียงนั้นเข้มและดุจริงจังจนเจ้าจุ่นสะดุ้งและเงียบกริบ งวงที่เคยซุกซนตอนนี้กลับหดลงแนบลำตัว

“ขอโทษนะครับ...มันแค่เล่น แต่อาจจะแรงไปหน่อย” คีรีพูดพลางหลุบตาลงต่ำ แต่แววตานั้นกลับซุกซ่อนความวูบวาบเอาไว้ไม่มิด

เขาเห็นผิวขาวนวลที่โผล่พ้นชายเสื้อ ผ้าที่ฉีกขาดเผยให้เห็นพวงเต้าอวบน่าดูดดึงอย่างไม่ได้ตั้งใจ และแม้จะพยายามควบคุมตัวเองอย่างถึงที่สุด แต่สายตาเขาก็หลบไม่พ้นจังหวะนั้นไปได้เลย

หนูนาหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขิน เธอรีบรวบผ้าขาวม้าไว้แน่น “ไม่เป็นไรค่ะ หนูนาแค่ตกใจค่ะ มันคงแค่อยากเล่นด้วยล่ะมั้ง”

“ใช่... พี่ก็อยากเล่นด้วยเหมือนกัน”

สายตาของควาญหนุ่มเอาแต่จับจ้องทรวดทรงองค์เอวของเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม รูปร่างอวบอัดผิวขาวหมดจด หนูนาสบตาเขาก็สะท้านอาย หลุบตาลง

“พี่คีรี อย่าจ้องนักสิ คนลามก”

“อ...เอ่อ ขอโทษด้วย” คีรีกระแอมเบาๆ หันไปทำเสียงดุกับเจ้าจุ่นอีกสองสามคำ แล้วหันกลับมาพูดเสียงอ่อนลง “คราวหน้า...อย่าเข้าใกล้มันคนเดียวนะครับ เดี๋ยวพี่จะอยู่ด้วยตลอด”

หนูนามองเขาแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “หึงแม้กระทั่งช้างเลยเหรอคะ?”

คีรีชะงักไปนิด ใบหน้าที่มักราบเรียบแดงขึ้นเล็กน้อย “ก็...ถ้ามันมาแต๊ะอั๋งขนาดนี้ ก็น่าห่วงอยู่หรอกครับ”

เสียงน้ำไหลเอื่อยของลำธารใสแจ๋วทอดไปตามแนวโขดหิน กลิ่นชื้นจากฝนเมื่อคืนอบอวลอยู่รอบตัว ขณะที่หนูนาเพิ่งจะตั้งสติได้จากเหตุการณ์เสื้อขาดเมื่อครู่ เธอกำลังยืนอยู่ริมน้ำ มีเพียงผ้าขาวม้าผืนเดียวที่คีรีนำมาคลุมให้เธออย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้เสียจนเธอได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นของเขา

“ขอโทษเรื่องเสื้อด้วยนะครับ...” เสียงของเขาแผ่วเบา ไม่ใช่เพราะกลัวเธอโกรธ แต่มันเหมือนเขากำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจตัวเอง มือของเขาค่อยๆ ขยับเข้ามาจัดผ้าบนไหล่ของเธอให้เข้าที่ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ขอบผิวเนียนที่เผยออกมาเพียงนิดเดียว

ดวงตาของเขาจ้องลงมา ราวกับทุกอย่างรอบตัวหายไป เหลือเพียงเธอ

“พี่คีรี...”

เสียงของหนูนาละมุน แต่ก็สั่นไหว เธอไม่แน่ใจว่าหัวใจของเธอเต้นแรงเพราะเขา หรือเพราะความใกล้ชิดนี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบ ริมฝีปากของเขาก็โน้มลงมา

“อา...” ชั่ววินาทีที่อ่อนหวาน ราวกับสายลมเย็นพัดผ่านกลางฤดูร้อน

จูบนั้นไม่ได้เร่าร้อนนักในตอนแรก มันค่อยๆ ละเมียดละไม แตะเบาอย่างกลัวเธอจะผลักไส ก่อนจะลึกซึ้งขึ้นอย่างไม่อาจห้าม หนูนารู้สึกได้ถึงแรงเต้นของหัวใจเขา และแรงเต้นของเธอเองที่สอดประสานกันในจังหวะเดียว

มือของเขาประคองต้นแขนเธอเบาๆ ส่วนเธอก็วางมือลงบนอกเขาโดยไม่รู้ตัว ราวกับทั้งร่างกายกำลังตอบรับกันอย่างเงียบงัน

ทว่า...

ฟู้วววววว!!

เสียงพ่นน้ำแรงดั่งฉีดจากสายยางดังขึ้น พร้อมกับละอองน้ำเย็นเฉียบที่สาดกระเซ็นลงมารดทั้งสองคนเต็มเปา

“อ๊าาา!”