ตอนที่ 3 หอมจัง...เลือกน้ำหอมได้ดี

เก้าปีที่แล้ว

เขาว่ากันว่าดอก “ดอกคัตเตอร์” เป็นดอกไม้สื่อแทนใจแห่งความเสียสละหรือดอกไม้แห่งการแอบรัก เนื่องจากเป็นดอกไม้ที่มักใช้ประดับอยู่ข้างหลังเพื่อให้ดอกไม้ชนิดอื่นๆ ที่อยู่ในช่อหรือในแจกันนั้นดูสวยงามและโดดเด่นมากขึ้นกว่าเดิม สำหรับดอกคัตเตอร์แล้วเป็นดอกไม้ที่มีความหมายดีมากๆ จึงเหมาะสำหรับคนที่แอบชอบหรือแอบรักเขาข้างเดียว สื่อความนัยได้ว่า “แม้คุณจะไม่มองฉัน ไม่เห็นฉัน แต่ฉันมองคุณเสมอ” ถ้าคุณแอบชอบ แอบรักใครอยู่ล่ะก็…ดอกไม้ชนิดนี้ถือเป็นตัวเลือกในการสารภาพความในใจ "

นิ้วเรียวที่กำลังกำครีมที่ใช้ในการตกแต่งหน้าเค้กอยู่ยกขึ้นเล็กน้อย และมองมันด้วยความภูมิใจ นี้นับว่าเป็นเค้กก้อนที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เธอเป็นคนตกแต่งมัน เค้กดอกคัคเตอร์พร้อมข้อความซึ่งๆ สารภาพรัก มันชั่งหอมหวานและโรแมนติก

"แม้คุณจะไม่มองฉัน ไม่เห็นฉัน แต่ฉันมองคุณเสมอ"

เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำให้น้ำหนาวที่กำลังเหม่อลอยอยู่ถึงกับตกใจจนเกือบทำครีมที่ใช้ตกแต่งหน้าเค้กในมือตก

“อะไรกัน แค่นี้ถึงกับตกใจเชี่ยว"

"แม่ช่วยมาแบบให้ชุ่มให้เสียงหน่อยได้หรือเปล่าคะ"

น้ำหนาวเอ่ยพร้อมทำหน้าบู้ใส่มารดาที่มาใหม่อย่างไม่จริง พร้อมเดินไปกอดที่ด้านหลังอย่างออดอ้อน

"แม่ก็มาปกติเหมือนทุกวันนะ เราอะเป็นอะไรวันนี้ดูเหม่อลอยมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า"

"เปล่าคะ พรุ่งนี้หนูต้องเดินทางไปเรียนที่มหาลัยแล้ว แค่รู้ว่าจะไกลบ้านก็ใจหายแล้วสิ"

"คนเราทุกคนล้วนต้องเติบโตกันทั้งนั้น หากเราอยู่กับที่อยู่กับสิ่งที่เราทำเป็นอยู่แล้ว ไม่ได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ เลยแบบนี้ เราจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเรานั้นทำอะไรได้อีกหลายอย่าง หนูออกไปทำตามฝันทำสิ่งที่คิดว่ามันดีกับตัวเองในอนาคตเถอะ"

เสียงนุ่มเอ่ยกับบุตรสาวพร้อมลูบหัวอย่างเอ็นดู

"คุณดารันคะ ช่วงนี้คุณเล่นอินเทอร์เน็ตมากไปหรือเปล่า คำพูดมันดูคุ้นๆนะ ฮ่าๆ"

น้ำหนาวเอ่ยแซวมารดาของตนเองพร้อมหัวเราะอย่างมีความสุข

.

เช้าในช่วงฤดูฝนแม้เข็มสั้นของนาฬิกาจะชี้ที่เลข 8 แล้ว แต่บรรยากาศยังอึมครึมหรือแม้แต่ดวงอาทิตย์ยังถูกบดบังด้วยเมฆก้อนใหญ่สีดำ หมอกหนาปกคลุมตามสนามหญ้าดูสดชื่น กลิ่นดิน และน้ำที่ขังยังคงหลงเหลือให้เห็นจากฝนตกหนักเมื่อตอนกลางคืน ที่นี่คือมหาวิทยาลัยชื่อดังต่างจังหวัด บรรยากาศในมหาลัยดูร่มรื่น หญิงสาวร่างบางในชุดนิสิตสูงราวๆ 168 ซม. ดูสมส่วน ผมยาวสลวยดกดำสุขภาพดีจนถึงกลางหลัง ใบหน้ารูปไข่ คิ้วหนาเรียงตัวสวย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอมเทา ขนตายาวช่วยเสริมให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งขึ้น สมูกโด่งรั้นได้รูป ปากบางอมชมพูเข้ากับใบหน้าได้อย่างลงตัว มื้อเรียวหยิบเสื้อแขนยาวสีฟ้าอ่อนมาสวมทับเสื้อนักศึกษาสีขาว กระโปรงพีชยาวจนถึงหัวเขา เธอหมุนตัวหน้ากระจกเพื่อตรวจความเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วถึงหยิบกระเป๋าและเดินออกไปจากห้อง

น้ำหนาว เด็กสาวที่เรียนจบมัธยมปลายไปแล้ว เธอตั้งใจหยุดเรียน 1 ปีเพื่อดูแลแม่ที่ป่วยจนหายดี ถึงแม้จะเรียนช้ากว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันแต่เธอไม่ได้กังวลอะไร คณะที่เธอเรียนคือคณะวิศวกรรมศาสตร์ น่าแปลกใจที่เธอชอบทำอาหาร ขนมเค้ก แต่ทำไมถึงเลือกเรียนด้านนี้ อื้ม~มันก็ตอบยากเหมือนกัน เอาเป็นว่านี่แหละคณะที่เธออยากเรียน และวันนี้คือวันที่เธอจะได้เริ่มต้นการเรียนในรั้วมหาลัยเป็นวันแรก มันก็อดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ และคิดว่าเด็กมหาลัยทุกคนที่พึ่งเข้าก็คงเป็นเหมือนกัน ชีวิตมัธยมที่มีขอบเขต มีครอบครัวคอยดูแล แต่ตอนนี้ต้องมาอยู่ไกลบ้านคนเดียว ไม่ว่าจะเวลา เงิน หรือทุกๆ อย่างต้องบริหารจัดการเอง"

"ช้าจริงนะแกเนี่ย"

เสียงแหลมดังขึ้นมาเมื่อหญิงสาวเดินไปถึงบริเวณหน้าหอพัก เป็นเสียงของหนูดี เพื่อนสาวต่างเพศที่พยายามบีบเสียง เอ่ยเหน็บแนมน้ำหนาวที่มาช้ากว่าเวลาที่นัดไว้ หนูดีคือสาวประเภทสอง ทั้งคู่รู้จักกันเมื่อตอนรับน้องเมื่อหลายวันที่ผ่านมา และทั้งคู่ต่างไม่มีเพื่อนเลยเมื่อเข้ามาเรียนที่นี่ จึงทำให้สนิทกันและเข้ากันได้ง่าย

บื้น~~~

เสียงบิดรถจักรยานยนต์เคลื่อนตัวด้วยความรวดเร็วตรงไปที่อาคารเรียนในทันที

"เบาๆ"

น้ำหนาวเอ่ยเตือนเพื่อนเบาๆ เมื่อเห็นว่านางขับเร็วเกินไป

"เลี้ยวไหนอะแก"

หนูดีเอ่ยถามเพื่อนด้วยความสับสนเพราะนี้เป็นคาบแรก อีกทั้งตอนนี้ก็ถึงบริเวณทางแยกพอดี

"แกขับตามๆ เขาไปเถอะ ทางนั้น"

น้ำหนาวเอ่ยอย่างจนปัญญาเพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เวลาผ่านไปเกือบ 20 นาทีทั้งสองที่นอกจากหลงตึกเรียนแล้วยังหาห้องเรียนไม่เจออีก ทำให้ทั้งคู่มาสาย แต่เพราะนี่เป็นการเรียนคาบแรกของนักศึกษาใหม่ทำให้ไม่ถูกอาจารย์ตำหนิ

"เฮ้อ~~ ยากกว่าเรียนคือมาเรียน ฉันล่ะเหนื่อยใจ"

หนูดีบ่นเล็กน้อยขณะที่เดินออกจากห้องเรียนเมื่อหมดคาบเรียนแล้ว

"แกมีเรียนอีกป่ะเนี้ย"

"ไม่แล้วอ่ะ"

น้ำหนาวเอ่ยตอบเพียงสั้นๆ แต่ขณะนั้นเองจู่ๆ ตัวของหญิงสาวก็หยุดนิ่งและแข็งทื่ออยู่กลับที่ กลิ่นหอมสะอาดล่องลอยตามสายลมมาปะทะที่จมูกของหญิงสาว จนเธอเผลอสูดดมอย่างลืมตัวและเคลือบเคลิ้ม ไวเท่าความคิดหญิงสาวรีบหันไปทางที่มาของกลิ่นทันที ชายรูปร่างสูงราวๆแปดสิบห้าเซนติเมตร สวมเสื้อยืดสีดำ มีชื่อคณะอยู่ที่ด้านหลังเสื้อ สวมกางเกงยืนเข้ารูป เดินผ่านเจอไป ทำให้เธอเองก็ได้เห็นเขาแค่เพียงแผ่นหลัง

'หอมจัง~~ เลือกน้ำหอมได้ดี' หญิงสาวเอ่ยกับตัวเองในใจพลางมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปอย่างเสียดาย ถึงจะไม่ได้เห็นหน้าแต่กลิ่นนั้นกลับตราดึงอยู่ในใจเหมือนมันไม่เคยจากหายไป

"น้ำหนาว~~~ไปได้แล้วชัหช้าจริงๆเลยแกเนี่ย"

หนูดีตะโกนตามหญิงสาวที่มัวแต่ยืนอยู่กับที่ เสียงของหนูดีดึงสติของหญิงสาว

"มาแล้ว"

หลังน้ำหนาวเดินออกไปนั้น กลับมีสายตาคม 1 คู่ที่มองกลับมาทางหญิงสาวพร้อมยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ