Masuk1 ปีผ่านไป
"กรี๊ด~~~แก! ฉันติดสาขาที่เลือกแล้ว" น้ำหนาวตะโกนออกมาด้วยความดีใจหลังเห็นผลประกาศที่ปรากฏหน้าจอคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนจะเลือกสาขาเรียนตอนปี 2 เพราะฉะนั้นตอนปีหนึ่งนักศึกษาทุกคนจะต้องเก็บคะแนนหรือที่เรียกว่าเกรดพอยต์ให้ได้เยอะๆ หากใครได้คะแนนเยอะกว่านั้นหมายความว่ามีสิทธิ์ได้เรียนสาขาที่เลือกเป็นอันดับหนึ่งก่อน "แต่ฉันไม่ติด" เสียงเศร้าดังขึ้น น้ำหนาวที่กำลังดีใจถึงกลับต้องเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อหันไปเห็นเพื่อนของตนที่หน้าแดง เหมือนกับกำลังจะร้องให้ออกมาอย่างไรอย่างนั้น "ไม่เป็นไรนะ แกเก็บเกรดให้ดีอย่างไรก็สามารถย้ายสาขาได้" "ก็มีทางเดียวแล้วนิ ฮือ~~~แต่มันก็เศร้าอยู่ดี" "เอางี้ม่ะฉันพาแกไปหาอะไรกินอร่อยๆดีกว่า" "ขอเป็นร้านหมูกระทะเจ้าดังหน้ามอที่เดิมและโต๊ะนะ ถ้าไม่ได้โต๊ะนั้นฉันไม่กิน" "จ้าๆ อย่างงั้นก็รีบไปตั้งแต่ตอนนี้เลย" น้ำหนาวเอ่ยพลางหันไปมองเวลาที่ปรากฎหน้าจอที่แสดงเวลาสิบเจ็ดนาฬิกาซึ่งเป็นเวลาที่ร้านเปิดพอดี จึงรีบปิดคอมและดึงตัวเพื่อนสาวที่กำลังเศร้าออกไปทันที ที่จริงโต๊ะประจำที่หนูดีว่านั้น เป็นโต๊ะที่มองเห็นเด็กเสิร์ฟของร้านได้สะดวก เขาบอกว่าหมูกระทะจะเยียวยาทุกสิ่ง และสำหรับหนูดีแล้วนอกจากหมูกระทะก็คงเป็นพนักงานเสิร์ฟ ในร้านมีคนหนึ่งที่หนูดีแอบปลื้มมาตั้งแต่ช่วงปีหนึ่ง จนตอนนี้เวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนใจ ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงร้าน และเป็นดังคิดถึงแม้จะเป็นเวลาที่ร้านพึ่งเปิด แต่ลูกค้าคนอื่นมาถึงก่อนคนทั้งคู่ไปเกือบครึ่งร้านแล้ว "ดีนะ ที่โต๊ะนี้ยังว่าง" "จ้า~ ยินดีด้วยเพื่อนสาว ถามจริงเถอะชอบเขามาขนาดนี้เชียวเหรอ" "แกจะเข้าใจได้ยังไงล่ะ ถึงแม้จะได้คุยกับเขาแค่ตอนสั่งเมนู แค่นี้ฉันก็ฟินนอนหลับฝันดีแล้วย่ะ อร๊าย~มีความสุข" หนูดีเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ลืมเรื่องผลการเลือกสาขาเมื่อสักครู่ก่อนมาไปจนหมด "ว่าแต่แกเถอะ อยู่นี่มาตั้งปีหนึ่งแล้ว หนุ่มๆในมอไม่มีใครมาถูกใจเลยเหรอย๊ะ หรือเลือกเยอะเกิน" "ก็ไม่มีอ่ะ ยังไม่มีใครทำให้ฉันใจสั่นได้เลย นอกจากพระเอกในงานเขียนของฉัน" หนูดีเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเรียบ ที่จริงอีกหนึ่งอย่างที่เธอชอบทำตอนนี้คือการเป็นนักเขียน อาจเป็นเพราะในงานเขียนเธอสามารถสร้างผู้ชายที่เธอชอบได้จนทำให้คิดว่าในโลกแห่งความจริงมันดูจะหายากเหลือเกิน พอคิดมาถึงตรงนี้จู่ๆกลิ่นหอมสะอาดจากน้ำหอมกลิ่นหนึ่งก็มาปะทะจมูกเธออีกครั้ง กลิ่นนี้เธอจำได้ดีและไม่มีวันลืม มันห่างหายไปนานเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อได้กลิ่นนี้อีกครั้งก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง มือเรียวยกขึ้นมากุมที่หน้าอกตัวเองช้าๆ "น้ำหนาว น้ำหนาว!" หนูดีเอ่ยเรียกเพื่อนเสียงดัง หลังเห็นเธอเงียบไป "แก~ ฉันเจอเขาแล้ว" น้ำหนาวเอ่ยพลางมองไปกลุ่มชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิดสีดำ กางเกงยีนส์ สูงราวร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรกำลังยืนคุยกับกลุ่มเพื่อน ดวงตาคมสีดำอิฐ จมูกโด่งได้รูป ปากหนาดูสุขภาพดีกำลังฉีกยิ้มกว้างขณะที่สนทนา หนูดีมองตามสายตาของเพื่อนไป เมื่อได้เห็นว่าเพื่อนกำลังมองใครก็ถึงกับตาโตขึ้นมา "แกอย่าบอกนะว่าคนตัวหอมที่แกพยายามตามหามาตลอด เขาคือพี่คนนั้น" "อื้ม~ " "ว๊ายยยย ไม่ได้นะ" "ทำไมย๊ะ" "นั้นมันพี่กันนิ นี่แกไม่รู้จักเหรอ" หนูดีเอ่ยถามเพื่อนสาวอย่างไม่แน่ใจ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ถึงกลับทำให้หนูดีถอนหายใจ เมื่อเห็นหญิงสาวปฏิเสธพร้อมทำหน้าใสซื่อ "แกรู้จักพี่เขาเหรอ" "ไม่อ่ะ" "เอ้า! อะไรของแกเนี่ย" "ถึงไม่รู้จัก แต่ก็พอรู้มาว่าพี่ๆกลุ่มนั้นเป็นใคร สาวๆในมอน่ะไม่มีใครไม่รู้จัก อย่าให้ใบหน้าหล่อทำให้สาวสวยบริสุทธิ์อย่างแกหลงกลได้ หากพี่ตัวหอมของแกอยู่ในกลุ่มนั้นแล้ว ฉันนั่งยันนอนยัน ตะแคงยันเลยว่าเจ้าชู้แน่นอน เจ้าชู้ม๊าก~~~~ เปลี่ยนผู้หญิงเดือนละคนเลยล่ะ คนอันตรายแบบนี้แกยังอยากจะเข้าไปยุ่งอยู่ไหม" หนูดีเอ่ยอย่างออกรสออกเดต "พี่เขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ" น้ำหนาวเมื่อได้ยินเช่นนั้นถึงกับเอ่ยเสียงอ่อน เพราะคนที่หญิงสาวตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกทั้งที่ยังไม่เคยเห็นหน้า พอวันนี้หาเจอแล้วแต่ฉายาของเขานั้นกลับทำให้เธอต้องลังเล เธอเองก็อยากมีความรักดีๆและเรียบง่าย ถ้าต้องรับมือกับคนที่เจ้าชู้แบบที่หนูดีพูดจริง มันก็ทำให้เธอเองไม่กล้าที่จะเสี่ยง หญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่รู้ว่าเรื่องที่เพื่อนพูดมันเป็นความจริงหรือเปล่าแต่เธอก็ตามหาเขามานานเหลือเกิน "ไม่แน่นะ สวยๆแบบแกอาจจะทำให้พี่เขาหยุดเจ้าชู้ก็ได้" "เฮ้อ~ ช่างเถอะแก รีบกินกันเถอะ" น้ำหนาวเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจของเธอว้าวุ่นกับสิ่งที่ได้ยินและเผชิญตรงหน้า เธอเหลือบมองไปที่เจ้าของกลิ่นน้ำหอมที่เธอตามหามาเกือบหนึ่งปี ใครจะคิดว่าเราสามารถตกหลุมรักคนๆหนึ่งได้นานขนาดนี้ จากการสัมผัสเขาได้เพียงกลิ่นน้ำหอม แม้แต่หน้าตา ชื่อ หรืออะไรเกี่ยวกับคนๆนั้นเธอก็ไม่รู้จักเขาเลยสองสัปดาห์ต่อมาน้ำหนาวกลับมาทำตามแผนที่วางไว้ โดยมีชายหนุ่มลงมาดูทุกขั้นตอนเองอย่างละเอียด เป็นสองอาทิตย์ที่หนักที่สุดสำหรับหญิงสาวตั้งแต่เริ่มทำงานมาเลยก็ได้ ออกจากห้องพักมาแต่เช้าตรู่และรอฟังดูผลเองจนดึกดื่น บางวันชิ้นงานออกมาจากเตาช่วงตีสามตีสี่เธอก็หอบร่างกายที่เหนื่อยล้าไปที่บริษัท โชคดีที่ได้พนักงานในบริษัทยื่นมือมาช่วยเธอขั้นตอนตรวจสอบชิ้นงานบ้าง ทำให้ลดแรงของเธอได้เยอะเลยทีเดียว“ข้อมูลนี้คุณกันต์ตรวจสอบแล้วเธอวิเคราะห์และทำแผนนำเสนอได้เลย และอย่าลืมส่งให้ฉันตรวจก่อนที่จะส่งให้คุณกันต์ทุกครั้ง” ประสิทธิ์หัวหน้างานเธอลงมาจากสำนักงานใหญ่วางแฟ้มผลที่โต๊ะ เธอเองก็แปลกใจไม่น้อยที่เห็นเขาอยู่ที่นี่ ตลอดสองเดือนกว่าที่เธอลงมาเก็บข้อมูลเพิ่งเห็นเขาเอาสามวันสุดท้ายก่อนจะกลับ“ค่ะหัวหน้า” น้ำหนาวรับคำก่อนจะรับเอกสารมา ในใจรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้กังวลอะไรเพราะงานของเธออยู่ในสายตาของบอสใหญ่แล้ว“น้องน้ำหนาวพรุ่งนี้จะกลับสำนักงานใหญ่แล้วใช่ไหมจ๊ะ” แนนเข้ามาทักทายหญิงสาวที่โต๊ะ“ค่ะพี่แนน ยังต้องกลับไปสรุปข้อมูล เตรียมนำเสนอผลอีก”“แย่จัง! แบบนี้พี่ก็ไม่มีคนหารน้ำหวานหนึ่งแถมหนึ่งด้วยแล
เสียงแอร์ทำความเย็นดังเบาๆ เนื่องด้วยในห้องยังคงเงียบสนิท ถึงแม้จะเป็นช่วงสายของวันแล้วก็ตาม น้ำหนาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพราะเลยเวลาที่เธอตื่นเป็นประจำไปมากแล้ว เตียงนอนนี้ทำเอาเธอหลับสนิทไม่สะดุ้งตื่นตอนกลางคืนเลยทั้งที่นอนแปลกที่แท้ๆ อีกทั้งรู้สึกอบอุ่นสบายตัวไม่รู้เป็นเพราะผ้าห่มผืนหนาหรือคนตัวโตที่กอดเธอไว้ทั้งคืนประหนึ่งกลัวเธอจะหายไป กลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของเขาลอยออกมาจากตัว กลิ่นนี้เธอรู้สึกคุ้นเคยตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้าเมื่อสองเดือนก่อน ในสมุดโน๊ดเล่มนั้นบอกว่าเธอรู้จักเขาได้เพราะกลิ่นหอม “ถ้าคนๆ นั้นเป็นคุณจริงๆ เป็นคนที่ติดอยู่ในใจของฉันมาตลอดหลายปีจริงๆ ก็แสดงว่าฉันมาทวงกลิ่นรักไม่ผิดคน” น้ำหนาวเอ่ยกับตัวเองในใจก่อนจะหมุดหน้าไปที่หน้าอกกว้างเพื่อดมให้ชัด “ถ้าเธอไม่หยุดซุกไซ้…..ฉันก็ไม่การันตีว่าตัวเธอจะปลอดภัยต่อจากนี้นะ” เสียงเข้มเอ่ยเตือนหญิงสาวก่อนจะลืมตาจ้องมองเธอ น้ำหนาวอ้าปากค้างด้วยนึกว่าเขายังไม่ตื่นมาตลอด “ทำไม….หรือแท้จริงแล้วเธอตั้งใจจะทำไม่ดีไม่ร้ายฉันอยู่แล้ว” กันต์ไม่เอ่ยเปล่ายังก้มลงหอมแก้วหญิงสาวฟอดใหญ่อีกด้วย มือหนาที่อยู่ใต้ผ้าห่มดึงตัวเธอเข้ามาแ
ณ คฤหาสน์พิชญเดชารถหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าประตูใหญ่ เหล่าสาวใช้มากมายต่างมายืนรอต้อนรับอย่างพร้อมหน้าถึงแม้จะดึกแล้ว ไม่ใช่เพราะขยันเกินเหตุแต่น้อยครั้งเหลือเกินที่จะได้รับใช้ผู้เป็นนาย ตั้งแต่คุณนายไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ คุณท่านก็ย้ายไปดูแลอยู่ที่นั่นด้วย ส่วนลูกชายเพียงคนเดียวก็นานๆ กลับทีด้วยมีบริษัทอยู่หลายที่หากวันไหนไม่ประจำอยู่สำนักงานใหญ่ก็ไม่ได้กลับมาพักที่นี่ คฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้เหมือนว่าทุกคนถูกจ้างให้มาอาศัยและดูแลเท่านั้นกันต์อุ้มหญิงสาวที่หลับไปแล้วก้าวลงจากรถ สายตาทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้าทว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไรเอาแต่ก้มหน้า“ทำไมถึงได้เมากันขนาดนี้คะคุณหนู” ป้าพร แม่นมที่เลี้ยงชายหนุ่มมาตั้งแต่เด็กเอ่ยทัก หลังได้กลิ่นไวน์เหม็นหึ่งออกมาจากคนทั้งคู่ โดยเฉพาะหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขน“มา! หมดแก้ว…อ้วก~” น้ำหนาวที่สลบไปแล้วละเมอขึ้นมาก่อนจะอ้วกใส่ชายหนุ่มจนเหม็นฟุ้งเต็มเสื้อ ทำเอาทุกคนตกใจไปตามๆ กันด้วยรู้ว่าผู้เป็นนายรักความสะอาดมากแค่ไหน ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่สำคัญกับชายหนุ่มมากพอทุกคนในที่นี่รับรองได้ว่าเธอไม่ตายดีแน่ หรืออาจตายทั้งที่ยังไม่สร่างเมาก็ได้“วร๊าย!
จากไวน์ขวดแรกที่ยังสัมผัสได้ถึงความหอมละมุนของรสผลไม้หมัก ขวดต่อจากนั้นเหมือนว่าทั้งสี่คนดื่มเพราะแค่มันคือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เท่านั้น ขวดแรกหมดไปอย่างรวดเร็ว ขวดที่สองกับสามก็ถูกรินมาเรื่อยๆ จนตอนนี้เข้าขวดที่แปดแล้ว อาหารตรงหน้าถูกเก็บไปจนหมดเหลือเพียงกระดานเกมที่วางอยู่“พวกน้องๆ คอแข็งกันจริงๆ วะ กูสู้ไม่ได้แล้ว” ครามเอ่ยบอกกันต์หลังเห็นน้ำหนาวและหนูดียังคุมสติได้ดี ไวน์แปดขวดที่ดื่มไปกับจำนวนคนเท่านี้เขานับถือทั้งสองจริงๆ ในอนาคตหมดกังวลไปได้เลยว่าทั้งคู่จะถูกใครมอมเหล้า ไม่มีทางสำเร็จแน่นอนกันต์ยกยิ้มที่มุมปากด้วยรู้อยู่แล้วว่าคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ เขานั้นคอแข็งแค่ไหน และดูเหมือนว่าเธอจะคอแข็งกว่าเมื่อหกปีที่แล้วซะอี“อ่อนแอก็แพ้ไปนะครับที่รัก” หนูดีที่ลิ้นเริ่มพันกันเอ่ยพลางจับแก้มแฟนของตัวเอง“ครับ~ ถ้าเป็นหนูดีพี่ยอมแพ้เลยไม่ต้องสู้ให้เสียแรงหรอก” ครามเอ่ยตอบอย่างเอ็นดูน้ำหนาวมองภาพหวานชื่นของเพื่อนสาวตาเขียว หนูดีที่เห็นแบบนั้นก็ส่งสายตาเยอะเย้ยกลับมาเหมือนคนได้ใจ“ถ้างั้นมาเล่นเกมกันเถอะ จะได้วัดไปเลยว่าใครไหวไม่ไหว” ครามเสนอขึ้น“เกมอะไรเหรอครับ” หนูดีเอ่ยถามอย่างสน
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปน้ำหนาวยืนเหม่ออยู่หน้าซิ่งล้างจานหลังทานอาหารเช้ากับผู้เป็นมารดาเสร็จ หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่เธอได้รู้ความจริงก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับองศาอีกเลย เพียงแค่ส่งคลิปวิดีโอของน้องหนักงานเสิร์ฟวันนั้นให้เขาดู ด้วยนิสัยขององศาตอนนี้คงรู้สึกละอายใจมากเป็นแน่ และยังไม่พร้อมพบหน้าเธอด้วยยังคิดคำขอโทษและคำแก้ต่างให้ตัวเองไม่ได้“เฮ้อ~ เสียดายความสัมพันธ์ที่ผ่านมาจัง เขาเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่งเลยนะ” น้ำหนาวบ่นออกมาเบาๆ ด้วยความเสียดายจริงๆ เธอยังให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าต่อจากนี้เธอกับองศาจะเป็นยังไงต่อไป แต่ที่แน่ใจคือไม่อาจเชื่อใจเขาได้อีกต่อไปแล้ว“ยืนเหม่ออะไรอยู่นานจ๊ะ น้ำจะท่วมบ้านแล้วยังไม่รู้ตัวอีก” ดารันเอ่ยพลางเดินมาปิดน้ำทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว ตั้งแต่กลับมาจากระยองเธอสังเกตว่าบุตรสาวดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจริงๆ“เปล่าค่ะ”“แล้วช่วงนี้องศาเป็นยังไงบ้าง แม่ไม่เห็นหน้ามานานแล้ว ปกติถ้าเราอยู่บ้านจะเห็นมาฝากท้องที่นี่ทุกวัน” คำพูดของผู้เป็นมารดาทำเอาหญิงสาวชะงักมือที่กำลังล้างจานทันที“องศาคงยุ่งน่ะค่ะ”“งั้นเหรอ” ดารันรับคำแล้วเดินออกจากห้องครัว“แม่คะ….”“……” ดารันห
สายตาคมมองผ่านกระจกบานใหญ่ไปที่หน้าบริษัท เห็นรถสีดำคันหนึ่งมาจอดรออยู่นานตั้งแต่ก่อนเลิกงานแล้ว ไม่นานก็เห็นน้ำหนาวเดินออกไปด้วยท่าทีร่าเริง เธอยิ้มกว้างให้กับคนที่เคยบอกว่าเป็นแฟนหนุ่ม องศาลงมาเปิดประตูรอรับหญิงสาวพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน ที่แท้ธุระที่เธอบอกวันนี้ก็คือไปกับไอหน้าจืดคนนี้นี่เอง พอกับเขาจะพาไปไหนด้วยแต่ละครั้งหาคำปฏิเสธจนตัวเองจนมุม ทำเหมือนเขาจะหลอกไปฆ่าทิ้งอย่างนั้นแหละ“บอสใหญ่คะ ฉันมาเตือนนัดทานข้าวเย็นกับคุณมงคลเพื่อคุยเรื่องซื้อดินข้างบริษัท ส่วนสถานที่ฉันส่งให้แล้ว” ปลาผู้ช่วยส่วนตัวประจำบริษัทเข้ามารายงาน“อืม วันนี้เดี๋ยวผมไปคนเดียว แล้วก็จะตรงเข้าสำนักงานใหญ่เลย เอกสารอะไรที่ต้องจัดการส่งต่อให้จินดา”“ได้ค่ะ” ปลารับคำก่อนจะเดินออกไป ชายหนุ่มเองก็ลุกขึ้นหยิบสูทและเดินออกไปด้วยเช่นกันเพราะใกล้เวลานัดแล้วณ ร้านอาหารกันต์เดินเข้ามาในร้านอาหารตามพนักงานนำทาง เดิมทีที่ดินด้านข้างบริษัทไม่ได้สำคัญพอให้เข้าต้องลงมาจัดการด้วยตัวเอง แต่เจ้าของที่ดินคนนี้ไม่เหมือนใคร ตลอดหลายปีเขาส่งคนไปติดต่อหลายครั้งแต่ว่าทำยังไงก็ไม่ยอมขายให้ ครั้งนี้ไหนๆ ก็ลงมาจัดการงานที่บริษัทแล้ว







