Masukเสียงเพลงในร้านเริ่มเปลี่ยนแนวเป็นการเปิดคลอเบาๆเมื่อเริ่มดึกมากขึ้น ทำให้คนในร้านผ่อนคลายเปลี่ยนมานั่งดื่มคุยกันสบายๆ น้ำหนาวโยกตัวไปมาเบาๆตามจังหวะเพลง ก่อนที่หางคิ้วจะกระตุกเล็กน้อยเมื่อมองไปเห็นใครคนหนึ่งจากที่ไกลๆ คนผู้นี้ต่อให้อยู่ท่ามกลางฝูงชนมากมายเธอรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา คล้ายว่าตัวชายหนุ่มมีไฟสปอร์ตไลท์ส่องมาที่เขาตลอดเวลา มือเรียวกำเข้ากันแน่นอย่างห้ามความตื่นเต้นของตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเมื่อเจอหน้าเขาก็มักนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น นึกถึงรอยจูบนั่นทุกครั้ง"อ้าว! พี่กันต์สวัสดีครับพี่"พี่เอก ลุงรหัสของหญิงสาวเอ่ยทักทายชายหนุ่ม วันนี้เธอมีกินเลี้ยงสายรหัสจึงมากันกลุ่มใหญ่ถึงหกคน และแน่นอนในเมื่ออยู่สาขาเดียวกันไม่มีใครไม่รู้จักพี่ใหญ่สาขาวัสดุอย่างกันต์ "ทุกคน นี่พี่กันต์สายรหัสของเราเหมือนกัน น่าจะเป็น...ทวดของทวดรหัสของพวกเรา""สวัสดีครับ/ค่ะ"ทุกคนในสายรหัสเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือไหว้ชายหนุ่ม ทว่าคนที่งงจนพูดไม่ออกกลับเป็นน้ำหนาว เพราะไม่คิดว่าเธอจะได้เป็นคนรหัสในสายเดียวกันกับชายหนุ่มด้วย ปีสองหลังเข้าสาขาแล้วส่วนใหญ่เวลาเลี้ยงสายรหัสจะเป็นป.ตรีซะส่วนใหญ่ พี่ๆท
การเดินทางหลายชั่วโมงในที่สุดก็มาถึง เส้นผมยาวสลวยที่หญิงสาวไม่ได้มัดรวบตกลงมาจนมาปิดใบหน้าคนที่นอนหลับอยู่บนตัก กันต์ที่หลับตลอดทางรู้สึกตัวลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนอื่นๆที่ทะยอยลงจากรถไป กลิ่นหอมอ่อนๆจากเส้นผมของเธอทำเขาอดสูดดมมันไม่ได้ เจ้าของหมอนหนุนตลอดทั้งทางนั่งสัปหงกไม่รู้ตัว ร่องรอยการดูแลอย่างใส่ใจและผ้าเย็นที่อยู่บนหน้าผากบอกเขาว่า ระหว่างที่เขานอนหลับแทบไม่ได้สติจากฤทธิ์ยาเธอดูแลเขาดีมากแค่ไหน ใบหน้าคมยิ้มกว้างก่อนจะเอื้อมมือไปหวังสัมผัสใบหน้างาม กลับรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองมาก่อนจึงได้ชะงักมือเอาไว้ได้ทัน"เมย์แค่จะมาบอกว่าถึงแล้วค่ะ เห็นพี่ไม่ลงมาสักที"เมย์หลังถูกจับได้ว่าตนแอบมองก็เข้ามาบอกพร้อมรอยยิ้ม เป็นจังหวะที่คนตัวเล็กได้สติลืมตาขึ้นมองไปทั่วคันรถอย่างคนยังไม่ตื่นเต็มตา"ถึงแล้วเหรอคะ""ถึงแล้วจ๊ะ"เมย์เอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินลงไปจากรถ น้ำหนาวทำตัวไม่ถูกเมื่อคนตัวโตยังนอนอยู่บนตัก กันต์เหมือนรู้ตัวรีบลุกขึ้นทันที "ดีขึ้นยังคะ""อืม พี่โอเคแล้ว"กันต์เอ่ยตอบเพียงสั้นๆ"งั้น....หนูลงไปก่อนนะคะ"น้ำหนาวไม่เอ่ยเปล่ารีบวิ่งลงไปจากรถทันทีภาพของน้ำหนาวท
เช้าวันถัดมาน้ำหนาวเก็บของลงมาจากห้องพักช้ากว่าคนอื่นๆเล็กน้อย วันนี้เธอตื่นสายทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาจเพราะเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว ในใจเอาแต่คิดวนเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หยุดจนทำให้ลงมากินข้าวเช้าไม่ทัน เท้าเรียวชะงักข้างเมื่อเหลือบไปเห็นทางที่ตนเองจะเดินไปมีตัวต้นเหตุ ที่ทำให้เธอนอนไม่หลับตลอดทั้งคืนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ จึงรีบหันหลังเปลี่ยนทิศทางโดยทันที ไม่ใช่ว่าเธอไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาแต่ตอนนี้แค่ยังทำตัวไม่ถูกก็เท่านั้นเองกันต์ขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังคนตัวเล็กที่จงใจหลบหน้าเขา บทสนทนาเมื่อคืนที่พูดกับฝนเขายังเอ่ยชมเธอด้วยซ้ำ ทำไมตอนนี้เจอหน้ากันกลับใจฝ่อเสียอย่างนั้น "เมื่อคืนหลับสบายไหมคะลุง"น้ำหนาวเอ่ยทักลุงคนขับหลังเดินมารอก่อนที่รถอย่างคนอัธยาศัยดี"หลับสบายดีจ๊ะ""นี่กระเป๋าหนูค่ะ"หญิงสาวเอ่ยพลางยื่นกระเป๋าให้ลุงจัดขึ้นรถ ทว่าดวงตางามกลับพบว่าพื้นที่มันเต็มแล้ว"คันนี้เต็มแล้วนะหนู ตอนมาหนูนั่งคันนี้หรือเปล่า""คันนี้นะคะ"น้ำหนาวเอ่ยตอบด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นพวงกุญแจที่ห้อยอยู่กับกระเป๋าที่ถูกจัดเอาไว้ก่อนแล้ว เธอไม่ต้องคิดให้มากมายก็รู้ได้
กรี๊ด~เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นดังออกมาสมาร์ดโฟนที่เปิดลำโพงทิ้งไว้บนเตียงนุ่ม โดยที่เจ้าของกำลังนั่งทาครีมอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หลังน้ำหนาวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนรถให้เพื่อนสาวฟัง พอเล่าย้อนไปอีกครั้งพวกแก้มสองข้างแดงระเรื่ออดที่จะรู้สึกเขินอีกครั้งไม่ได้"นี่มันฉากตัวเอกในนิยายที่แกเขียนชัดๆ โอ๊ย~ คนสวยฟินจริงๆเลย"หนูดีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอรรถรส"เบาหน่อยสิแก ระวังข้างห้องจะมาเคาะประตูด่าเอา"น้ำหนาวเอ่ยเตือนเพื่อน ขนาดเสียงในโทรศัพท์ยังดังขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเสียงที่นั้น"มาเคาะก็ดีสิย๊ะ ผู้ข้างห้องหล๊อหล่อ ตอนเช้าๆฉันแอบเห็นลุกไปวิ่งนี่กล้ามเป็นมัดๆเชียวล่ะ โอ๊ยตุ๊ดน้ำลายไหล""น่าเกลียดอ่ะแก เดี๋ยวเขาก็หาว่าแกเป็นพวกโรคจิตหรอก""นี่! หยุดสตอปเรื่องฉันก่อนเลยย๊ะ แล้วนี่ยังไง~ ขากลับจะสลับที่กับยัยฝนอะไรนั้นป่ะ""ไม่มีทางอ่ะ ฉันบอกแกแล้วไงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ฉันอยากจะลองเข้าหาพี่เขาเอง ไม่อยากให้ความรู้สึกเกือบสี่ปีของฉันต้องสูญเปล่า"น้ำหนาวเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง ใครๆก็มีสิทธิ์ชอบเขาและเข้าหาพี่เข้าทุกคน ปกติแล้วเธอไม่ยุ่งกับคนที่เพื่อนชอบ แต่ฝนไม่ใช่เพื่อนสนิทของเ
ทางคอนกรีตทอดยาวไปยังที่พักตึกสูง มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่ส่องลงมาให้ความสว่างแก่คนทั้งคู่ แค่เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว คนตัวเล็กเดินเซไปมานำหน้าชายหนุ่มไปก่อน ส่วนกันต์เองเดินพาดมือไว้ด้านหลังตามเธอไปช้าๆอย่างไม่รีบ ใบหน้าคมเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของความเอ็นดูยามที่มองหญิงสาว ความเป็นธรรมชาติไม่ห่วงสวยบวกกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอใจกล้าและดื้อรั้นหน่อยๆ เขาเพียงระวังไม่ให้คนตัวเล็กเดินตกข้างทางก็พอ หากเป็นแบบนี้ต่อให้เดินตามตลอดทั้งคืนก็จะไม่บ่นเลยสักคำ ทว่าในวินาทีนั้นคนตัวเล็กกับหยุดฝีเท้านิ่ง ก่อนจะหันมาหาตนที่กำลังเดินตามอยู่ด้านหลัง"หนุ่มหล่อ...."เสียงเอื่อยๆของหญิงสาวเอ่ยพลางเดินเข้ามาหาเขา".....""หนุ่มหล่อคนนั้นน่ะ"น้ำหนาวเอ่ยเรียกซ้ำขณะที่เดินมาถึงตัวชายหนุ่มแล้ว แขนเรียวยกขึ้นคล้องคอคนตัวโตอย่างใจกล้า ชายหนุ่มเองก็รีบช้อนมือโอบกอดหลังเธอเอาไว้ไม่ให้ล้มเพราะความสูงที่ต่างกัน"เมาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย"เสียงทุ้มกระซิบถามเบาๆ ใบหน้างามที่แดงระเรื่อเงยหน้ามองคนตัวโตให้ชัด ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความพอใจ"พี่กันต์...""จำพี่ได้แล้วเหรอ เมื่อกี้ยังเรียกหนุ่มหล่ออยู่เลย""ก็พี่หล่อม
สายลมเย็นพัดมาปะทะร่างบางที่ยืนอยู่ริมทะเล เสียงคลื่นที่สาดกระทบชายฝั่งในช่วงยามพลบค่ำทำให้จิตใจผู้คนสงบลง หลังจากดูงานที่บริษัทมาครึ่งวันก็เข้าที่พักทานอาหารเย็น ฝนลากเธอมาเดินริมชายหาดและเป็นตากล้องให้อย่างขัดไม่ได้ เป็นจังหวะที่คนอื่นๆเริ่มทยอยมาตั้งกลุ่มดื่มสังสรรค์กันพอดี "สองสาวดื่มกันได้ใช่ไหมครับ"เจมส์รุ่นพี่ป.โทถามพวกเธอทั้งสองขณะที่กำลังยืนถ่ายรูป"ดื่มได้นิดหน่อยค่ะ"เป็นฝนที่เอ่ยตอบก่อนจะเดินเข้าไปหา ท่าทีกระตือรือร้นแบบนี้เป็นเพราะในกลุ่มมีกันต์อยู่ด้วย น้ำหนาวที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินตามเข้าไป เธอไม่ปล่อยโอกาสที่ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบแบบนี้ให้ใครชิงเอาไปต่อหน้าต่อตาแน่"ได้เลยครับ ถ้างั้นพี่จะชงให้เข้มๆเลย ฮ่าๆ"เจมส์เอ่ยพลางยื่นแก้วแอลกอฮอล์ให้ฝน ส่วนน้ำหนาวก็เดินไปหาที่นั่งบนชายหาดริมสุด ทว่าในตอนนั้นกลับมีแก้วที่ด้านในเป็นแอลกอฮอล์ยื่นมาตรงหน้าเธอ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเป็นกันต์ "ขอบคุณค่ะ"หญิงสาวเอ่ยเพียงสั้นๆ กันต์จึงทิ้งตัวนั่งลงที่ด้านข้างของคนตัวเล็ก เหม่อมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า แสงตะวันที่สะท้อนบนผิวน้ำชวนให้รู้สึกอบอุ่น แต่ดวงตางามกลับ







