Masuk09 ฉันเป็นลูกค้าของเธอนะ
ร่างของปรางปรีญาถูกเหวี่ยงลงบนที่นอน แต่ยังไม่ทันที่จะขยับตัว อคิราห์ก็ก้าวขึ้นมาคร่อมทับร่างของเธอเอาไว้ มือเล็กทั้งสองข้างถูกตรึงไว้เหนือหัว คนใต้ร่างส่งเสียงกรีดร้องหวังให้คนมาช่วย “กรี๊ดด!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” “ร้องให้ตายก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ทางที่ดีเธอควรทำตัวให้น่ารักกับแขกเข้าไว้นะ” อคิราห์เค้นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เลิกพูดจาดูถูกฉันสักทีเถอะ ฉันไม่เคยทำอย่างที่คุณว่า!” “ถ้าไม่ได้ทำอย่างที่ฉันว่า แล้วทำไมเธอถึงไม่ชอบอยู่ห้อง” กึก! ร่างที่กำลังดีดดิ้นชะงัก ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความตกใจ “คะ….คุณหมายความว่ายังไง นี่คุณแอบตามสืบที่อยู่ฉันหรอ” “ถ้าไม่สืบจะรู้หรอว่าเธอไม่ค่อยชอบอยู่ห้อง คงออกไปขายตัวล่ะสิท่า” ปรางปรีญาแทบไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้เขาจะมองเธอยังไง แต่เป็นห่วงความปลอดภัยของรินรดามากกว่า ถ้าอคิราห์รู้ว่าน้าสาวของเธออยู่ไหน ท่านต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ เพราะผู้ชายอย่างเขาทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว แม้กระทั่งตามสืบเรื่องของเธอ “จะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใครทั้งนั้น หรือถ้าฉันจะขายตัวจริงๆมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ” “เกี่ยวสิ เพราะฉันกำลังจะเป็นลูกค้าของเธอไง” เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างเคลื่อนมาบีบปลายคางมน บังคับให้เธอสบตา “สนใจรับฉันไปเป็นลูกค้าเพิ่มอีกคนไหม” “ฉันไม่มีวันรับคนจิตใจสกปรกอย่างคุณหรอก ดีแต่ดูถูกคนอื่น” ปรางปรีญาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ไม่คิดว่าอคิราห์ที่เคยอ่อนโยน จิตใจดีที่แท้ก็เป็นพวกชอบดูถูกคนอื่น นี่สินะ คือตัวตนที่แท้จริงของเขา ที่ผ่านมาก็แค่ภาพลวงตา “แล้วฉันดูผิดตรงไหน เธอคงทำแบบนี้มาเยอะแล้วสินะ ผู้หญิงที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมมารยาไปหลอกผู้ชาย มันไม่มีวันได้เจอความรักดีๆหรอก!” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธ แต่นั่นมันช่างดูยั่วยวนใจอีกฝ่ายยิ่งนัก ริมฝีปากนี้ที่เขาเคยครอบครองครั้งแล้วครั้งเล่า และในตอนนี้เองเขาก็อยากพิสูจน์ความหวานฉ่ำอีกครั้ง มือใหญ่เปลี่ยนจากบีบคางมนเลื่อนลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างขาวเนียน ก่อนที่เขาจะกระตุกปมผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นเรือนร่างอันสุดแสนยั่วยวนจนอดใจไว้ไม่อยู่ “ว้ายย!!!” ปรางปรีญาถอยหลังกรู่ ยกมือปิดบังเรือนร่างให้พ้นจากสายตาคมกริบ แต่ปิดยังไงก็ปิดไม่มิดเพราะบางสิ่งบางอย่างนั้นอวบใหญ่จนอคิราห์ตกตะลึก ไม่คิดว่าปรางปรีญาจะเป็นผู้หญิงซ่อนรูปขนาดนี้ “เธอหนีไม่พ้นฉันหรอก อยากรู้เหมือนกันว่าฉันเป็นผัวที่เท่าไหร่ของเธอ” “ถอยไปนะถอยไป ได้โปรด….” “เมื่อก่อนที่ฉันไม่ทำอะไรเพราะฉันรักและให้เกียรติครอบครัวของเธอ แต่ในเมื่อพวกเธอเป็นคนทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง….ฉันก็จะไม่เกรงใจอีกแล้ว!” อคิราห์กระชากข้อเท้าเล็กกลับมาอยู่ภายใต้อาณัติเหมือนเดิม ปรางปรีญาดิ้นเป็นพัลวันเอาชีวิตรอดจากซาตานร้ายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยรักหมดหัวใจ เธอต่อต้านจนสุดกำลังแต่ก็สู้แรงมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้อยู่ดี ยิ่งดิ้น…อคิราห์ก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนเจ็บร้าวไปทั้งร่างกาย และในที่สุดน้ำตาแห่งความเสียใจ ความหวาดกลัวก็ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจ เพราะตอนนี้เขาคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว “ปล่อย! อย่าทำแบบนี้ ฮึก! อย่าทำแบบนี้กับฉัน ฮรื้อๆๆ” อคิราห์ไม่ได้สนใจ กักขังร่างเล็กไว้ใต้เรือนร่างแล้วลงมือถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก เขายังตกตะลึงกับเรือนร่างของปรางปรีญาไม่หาย เมื่อก่อนอย่างมากก็แค่จูบ ไม่เคยสัมผัสเรือนร่างนี้เลย ไม่รู้ว่าภายในจะสวยสดงดงามขนาดนี้ “งั้นฉันขอซื้อบริการเธอเลยก็แล้วกัน หลังจบงานคิดเท่าไหร่ว่ามาเลย” “อย่า!! ถอยออกไปนะ! ถอยออกไป!!...อุ๊บบ!” ริมฝีปากหยักกระแทกเข้ามาปิดริมฝีปากอวบอิ่มไม่ให้ส่งเสียงร้อง ส่วนมือก็เคลื่อนขึ้นมาบีบคั้นหน้าอกอวบอย่างรุนแรง ราวกับจะขยี้ให้แหลกคามือ ปรางปรีญาร่ำไห้ใจจะขาดด้วยความเจ็บปวด เรี่ยวแรงที่เคยต่อต้านเริ่มอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับเขือนแตก เสียงกรีดร้องดังไปไม่ถึงจิตใจด้านชาของซาตาน เพราะเขาตัดสินว่าเธอเป็นคนแบบนั้น ก็เลยจะทำอะไรกับเธอก็ได้ แค่คิดว่าใช้เงินฟาดหัวแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ อคิราห์ใช้ประสบการณ์ที่สะสมมาหลอกล่อให้อีกฝ่ายคล้อยตาม จากจูบแสนรุนแรงค่อยๆนุ่มนวลลง แต่ถึงอย่างนั้นปรางปรีญาก็ไม่ยอมคล้อยตามสักที เขาจึงเปลี่ยนเป็นสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวาน ดูดกลืนกินน้ำผึ้งเดือนห้าด้วยความหิวกระหาย ...ปรางปรีญายังคงหอมหวานเหมือนเดิม “อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า ของมันเคยๆกันแล้ว” พูดจบเขาก็ปิดริมฝีปากของเธออีกครั้งเพราะไม่อยากได้ยินเสียงหวีดร้อง ความเค็มของน้ำตาไม่อาจต้านทานความต้องการของเขาได้ เพราะต่อให้เธอร้องไห้จนเป็นสายเลือดเขาก็ไม่มีวันหยุด เขาจะทำให้ปรางปรีญาเจ็บปวดเหมือนที่เขาเคยเจ็บ! มือใหญ่เคลื่อนลงไปยังใจกลางร่างอันแสนหวงแหน ทำให้ปรางปรีญาที่ขาดสติไปชั่วขณะ เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ พยายามหนีบขาเอาไว้พร้อมกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง แต่เสียงนั้นก็ถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออยู่ดี “ที่ดิ้นเพราะอยากให้ฉันรีบๆทำใช่ไหม” อคิราห์กระซิบเสียงแหบพร่าด้วยความอึดอัด อยากปลดปล่อยตัวเองเร็วๆ มือหนาลูบไล้กลีบกุหลาบเนียนไร้ความชุ่มฉ่ำอย่างลุ่มหลง พรางเปล่งเสียงครางกระเส่าในลำคอ เลือดในร่างกายเดือดพล่านขึ้นเรื่อยๆ ไฟสวาทลุกโชนจนปวดหนึบท่อนเอ็นยาวใหญ่เกินมาตรฐานของชายไทย ในที่สุดอคิราห์ก็ทนไม่ไหว พันธนาการข้อมือเล็กเอาไว้กับหัวเตียงแล้วขยับร่างถอยออกมาพร้อมจู่โจมอีกฝ่าย “ยะ…อย่า อย่าทำฉัน ฮรื้อๆๆ” หญิงสาวร่ำไห้ ร้องขอความเห็นใจทั้งน้ำตา แต่อีกฝ่ายกลับแสยะยิ้มร้าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นไล่มองตั้งแต่เนินหน้าอกลงมาถึงกลีบกุหลาบขาวเนียนจนปรางปรีญาอับอาย ไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน “ขอร้อง เราไม่ได้รักกันแล้ว….ได้โปรดอย่าทำแบบนี้” “ฉันจะพูดอะไรให้เธอฟังนะปรางปรีญา” เขาเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบแล้วสบตากับเธอ แววตาดุดันคู่นั้นไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ “ฉันสามารถมีเซ็กส์กับผู้หญิงได้....โดยที่ฉันไม่ได้รัก” -------------ตอนพิเศษ 3 พิสูจน์โดยการบอกรักปรางทั้งคืนไงวันนี้อคิราห์พาปรางปรีญามาทำบุญเนื่องในวันครบรอบสามเดือนของการจากไปของรินรดา ทุดครั้งที่มาที่นี่เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุทำให้รินรดาจากไป เขาเอาแต่โทษตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นไม่ใจร้อนขังปรางปรีญาไว้ในห้อง เธอก็คงได้ไปดูใจน้าสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาปรับความเข้าใจกับปรางปรีญาอยู่นานจนกว่าเธอจะทำใจได้ เพราะถึงอย่างไรรินรดาก็ต้องจากไปอยู่แล้ว เนื่องจากโรคที่นางเป็น ถือว่าคุณหมอยื้อชีวิตไว้ได้นานพอสมควร“เอาล่ะ อาตมาจะให้พรโยมทั้งสองคน ทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง” เสียงท่านเจ้าอาวาสเอ่ย ก่อนที่ปรางปรีญาและอคิราห์จะตั้งสมาธิเพื่อให้จิตใจสงบ สองมือประนมขึ้นรอรับพรอคิราห์ตั้งจิตนึกถึงรินรดาผู้ที่เขาได้ล่วงเกินทางวาจา ได้แต่หวังว่าวิญญาณของท่านจะรับรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ และเขาก็พร้อมจะดูแลหลานสาวของท่านด้วยชีวิต …หวังว่าท่านจะยกโทษให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ หลังท่านเจ้าอาวาสให้พรเสร็จ ทั้งสองก็ถวายสังฆทานให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งรินรดาและพ่อกับแม่ของปรางปรีญา อัฐิของทั้งสามคนตั้งอยู่ตรงหน้า ปรางปรีญารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่มาที่น
ตอนพิเศษ 2 ดีใจที่มีเธอ@คฤหาสน์ของอคิราห์“ไม่รอให้ลูกโตก่อนล่ะ ค่อยพาหลานมาหาพ่อ” เสียงคุณปู่หมาดๆเอ่ยออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ กว่าจะได้เจอหน้าหลาน นี่ก็ปาไปเกือบสองเดือนแล้ว“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาพาเมียกับลูกมาหา ช่วงแรกน้องคิมยังต้องอยู่ใกล้ชิดคุณหมอ อีกอย่างผมเพิ่งปิดคดีของแพรขวัญไป อาจจะยุ่งๆบ้าง แต่ตอนนี้ว่างยาวเลยครับ”ปรางปรีญาที่เดินตามหลังเข้ามาโค้งศีรษะให้พีรพลซึ่งเป็นบิดาของอคิราห์ด้วยความเคารพ ครั้งหนึ่งท่านเคยมีพระคุณกับเธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก แต่พอพ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัท เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าท่านอีกเลยไม่รู้ว่าท่านยังเคืองอยู่หรือเปล่า“เข้ามานี่สิหนูปราง” ปรางปรีญาส่งลูกชายตัวน้อยให้อคิราห์อุ้มแทน แล้วค่อยๆคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าพีรพลด้วยความรู้สึกประหม่าความจริงไม่ใช่อคิราห์ไม่ว่าง แต่เป็นเพราะเธอยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามาสู้หน้าคนในครอบครัวของเขาต่างหาก จึงขอเวลาทำใจเสียก่อน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พีรพลคลี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของปรางปรีญาอย่างเอ็นดู เหมือนที่เขาชอบทำบ่อยๆตอนที่เธอยังเด็ก ในสายตาของเขา ปรางปรีญาก็ยังน่ารักและเป็นเด็ก
ตอนพิเศษ 01 พี่สัญญานะครับคนดี@สองเดือนต่อมาปรางปรีญากำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงหลังห้องซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัว โดยมีเด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ลูกชายของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีและดูตัวโตกว่าเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกันอย่างลูกชายของปรเมศ คงเป็นเพราะอคิราห์ตัวโตกว่าปรเมศ ลูกชายจึงถอดแบบออกมาจากเขาทุกกระเบียนนิ้ว“กลับมาแล้วครับ” เสียงใสของคุณพ่อหมาดๆ ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเข้ามาข้างใน เห็นร่างของแฟนสาวนั่งอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เธอกำลังนั่งคุยกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงไพรเราะ เป็นภาพที่ทำให้อคิราห์ถึงกับน้ำตาซึมนั่นเมียเขา…และเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูนั่นก็ลูกชายของเขาเอง“ทำอะไรอยู่”“นั่งกล่อมลูกค่ะ”“เหนื่อยหรือเปล่า” อคิราห์สวมกอดร่างของปรางปรีญาจากทางด้านหลัง เกยคางคมลงบนหัวไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างเหน่งน้อยของลูกชายไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นกับปรางปรีญาจะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นมาทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่ามีหัวใจสองดวงอันเป็นที่รักคอยอยู่ด้านหลังจากคาสโนว่าตัวพ่อ กลายเป็นผู้ชา
55 ดวงใจของอคิราห์ ‘คุณหมอครับช่วยเมียกับลูกของผมด้วยนะครับ ฮื้ออ!!’ ‘ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณผู้ชาย เข้าไม่ได้นะคะ’ ‘ปรางปรีญา…เธอต้องฟื้นนะ เราสองคนจะเลี้ยงลูกช่วยกัน อย่าทิ้งพี่ไปนะ!’‘คุณหมอครับ ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย แต่ลูกกับเมียของผมต้องปลอดภัย!’ ‘ปรางปรีญาเธอจะตายไม่ได้นะ เอาชีวิตของพี่ไปแทน…แต่ปรางกับลูกต้องรอด!’@โรงพยาบาลปรางปรีญาและลูกปลอดภัย จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คุณหมอต้องผ่าคลอดเป็นการด่วน ความจริงปรางปรีญามีนัดผ่าคลอดอีกสองอาทิตย์ ลูกชายจึงคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย แต่เจ้าตัวเล็กก็ปลอดภัยและแข็งแรงดีแต่ก่อนที่เธอจะหลับไปในมโนภาพ เห็นแต่อคิราห์ร่ำไห้ใจจะขาด ปากก็เอาแต่พร่ำบอกให้คุณหมอช่วยลูกกับเมียให้ได้ …น้ำตาของเขา…เสียงร่ำไห้ของเขายังดังก้องอยู่ในหูและในขณะนี้ปรางปรีญากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง บนพื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆปุยสีขาว ดวงหน้างามหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า กับทิวเมฆยาวสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนกันหมด? ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นบิดา มารดาและรินรดา กำล
54 ดักทำร้ายดวงตาของแพรขวัญเป็นประกายวาวโรจน์หลังเห็นอคิราห์เดินออกไป และมันก็ทำให้หล่อนได้โอกาสเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นเสียทีคราวนี้แหละ อคิราห์จะต้องเจ็บเหมือนที่เคยทำกับหล่อน เขาหักอกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลาที่จะต้องรับกรรมเสียทีดาราสาวเดินตรงเข้าไปหาร่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งอย่างไม่นึกเกรงกลัว ปรางปรีญาโง่เองที่ไล่ให้อคิราห์กลับไป ปรางปรีญาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะเข้าบ้านเพราะฝนกำลังจะลงเม็ด แต่ในขณะนั้นแพรขวัญที่เดินมาถึงพอดี ก้าวเข้ามาขวางหน้าปรางปรีญาเอาไว้ สีหน้าและแววตาวาวโรจน์ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนเกลียดปรางปรีญา…เกลียดที่มันกลับมาแย่งอคิราห์ไป“คุณ!” หัวคิ้วของหญิงท้องแก่ย่นเข้าหากันทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรางของดาราสาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอแพรขวัญที่นี่“แกยังจำฉันได้ใช่ไหม” แพรขวัญหลุบสายตาลงต่ำ มองไปที่หน้าท้องนูนของปรางปรีญา ทำให้สาวท้องแก่รีบยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เพราะสายตาของแพรขวัญ ทำให้เธอรู้สึกกลัวและวิตกกังวล“คะ…คุณมาที่นี่ทำไม” ปรางปรีญาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หากไม่ต
53 แล้วพี่จะกลับมา….สักวันคืนนี้ปรางปรีญานอนไม่ค่อยหลับ ยังนึกถึงแต่ภาพที่อคิราห์ตกจากต้นไม้ แต่เธอก็นึกว่าเขาจะลดละความพยายามแล้ว ยังเล่นตามมาหาที่บ้านทุกวัน จนช่วงหลังๆเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบ ปิดบ้านปิดช่อง ไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเจออคิราห์ อีกอย่างช่วงนี้เธอก็ท้องแก่มากแล้ว ทำให้ไปไหนมาไหนลำบากเขาทำร้ายเธอเอาไว้มาก เกินกว่าจะให้อภัย คนอย่างเขาไม่สมควรเป็นพ่อของลูกใครหรอก และลูกคนนี้ก็ไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขา แต่เกิดมาเพราะความรักของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่มีวันให้อคิราห์มาพรากลูกไปเด็ดขาดมือเล็กหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอคิราห์จะพยายามทำดีแค่ไหน บางวันก็ซื้อข้าว ซื้อผลไม้ ซื้อของบำรุงสุขภาพมาให้ บางครั้งซื้อผ้าที่กองอยู่หลังบ้านอคิราห์ก็เป็นคนซักให้ แถมยังมาทำความสะอาดบ้านให้เธอแทบทุกวัน แต่ปฏิกิริยาของปรางปรีญาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงทำเหมือนอคิราห์เป็นแค่ธาตุอากาศปรางปรีญากำลังหนังอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนดอกไม้ อคิราห์ก้าวเข้ามาในสวนแห่งนั้น ตอนนี้ปรเมศพาศรุตากลับกรุงเทพเพื่อเตรียมตัวคลอด เ







