เข้าสู่ระบบ10 แหลกละเอียด
พรึ้บบ!! ขาเรียวถูกกระชากออกจากกันอย่างไร้ความปราณี ปรางปรีญาร่ำไห้ใจจะขาด อ้อนวอนให้ชายหนุ่มเห็นใจ แต่อคิราห์กลับหัวเราะเยาะราวกับเป็นเรื่องตลกขบขันเพราะเขาไม่เชื่อว่าคนอย่างปรางปรีญายังบริสุทธิ์ “ได้โปรดอย่าทำฉัน…อย่า....” เธอร้องไห้แทบขาดใจ เมื่อความยิ่งใหญ่ถูกดันมาจ่อที่ปากถ้ำ มือหนาฉีกถุงยางอนามัยแล้วโยนเศษถุงใส่คนตัวเล็ก ก่อนจะรูดลงที่ปลายหัวเห็ดบานใหญ่เพื่อใช้เป็นเครื่องป้องกัน เขาไม่รู้ว่าปรางปรีญาผ่านใครมาบ้าง หน้าใสๆซื่อๆแบบนี้ร้ายจะตาย “ร้องออกมาเลย ฉันชอบให้เธอร้อง เพราะหลังจากนี้….ฉันจะทำให้เธอตายทั้งเป็นเอง!” “ไม่!! อย่าทำ!” ปรางปรีญาเกร็งร่างหนีสัมผัสร้าย มือหนาคว้าต้นขาของเธอเอาไว้แล้วกระชากให้แยกออกจากกัน กลีบกุหลาบสีชมพูล่อตาลอใจนั้นทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ใช้หัวเห็ดบานใหญ่สะกิดติ่งวาวใสขึ้นลง “แล้วคุณจะต้องเสียใจ ฮึก…ฮื้อๆๆ” “ฉันไม่มีวันเสียใจหรอก เพราะคนที่ต้องเสียใจคือเธอต่างหากที่โดนฉันฟันแล้วทิ้ง ฉันจะทำให้เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดว่าการถูกหักหลังมันเจ็บแค่ไหน!” ซ้วกก!!! “กรี๊ดดด!!” ท่อนเอ็นยาวใหญ่ถูกดันเข้าไปในร่องสวาทอย่างแรงส่งผลให้คนใต้ร่างผวาเฮือกด้วยความเจ็บปวดสุดชีวิต ตามด้วยเสียงกรีดร้องดังระงมทั่วห้อง อคิราห์มองภาพนั้นด้วยความงุนงงเหมือนกำลังตกตะลึงที่จู่ๆก็มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากส่วนนั้นของเธอ หนำซ้ำมังกรยักษ์ยังเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว ปรางปรีญายังบริสุทธิ์! “ได้โปรดเอามันออกไป ไม่ไหว….ฉันเจ็บ ฮื้อๆๆ” “นะ….นี่เธอยังไม่เคยมีอะไรกับใครหรอ” หูของเธอไม่ได้ยินหรือรับรู้อะไรเพราะความเจ็บปวดที่เขามอบให้กำลังทำให้ร่างทั้งร่างฉีกออกจากกัน เส้นบางๆที่ถูกรักษาไว้อย่างดีขาดพึง แม้ว่าเธอจะยังรักเขาหมดหัวใจ แต่เขาไม่ได้รักเธอแล้ว มันไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยซ้ำ แล้วใครบอกว่าเธอไม่เจ็บ…เธอถูกผู้ชายที่เป็นเหมือนโลกทั้งใบทิ้งไปอย่างไม่ใยดีในช่วงที่อ่อนแอที่สุด มองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืดมิด เธอไม่ได้อยากเลิกกับเขา ไม่คิดจะเลิกเลย ...ไม่คิดหรอว่าเธอเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน “เอามันออกไป ฮึก! ได้โปรด ฉันเจ็บ….ไม่ไหวแล้ว ฮรืออ….” แต่แทนที่อคิราห์จะหยุด เขากลับดันท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดลำ และครั้งนี้ก็ล้วงลึกเข้าไปได้สำเร็จจนสุดโคน เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยไฟราคะรีบก้มลงไปประกบปากเพราะรำคาญเสียงร้องของเธอ ก่อนที่สะโพกสอบจะขยับขึ้นลงตามจังหวะ และเมื่อได้ที่เขาก็เร่งจังหวะเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ ปึก!ปึก!ปึก! ปรางปรีญาเจ็บจนร่างเกร็ง ผวาเฮือกทุกครั้งที่เขากระแทกใส่หนักๆ และดูเหมือนว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อคิราห์ดึงถุงยางอนามัยออกแล้วกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปอีกครั้ง ยิ่งขยับแรงเท่าไหร่ร่างของเธอก็ยิ่งเกร็งขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าเนียนสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นขาดหายเป็นจังหวะ “ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ” มือใหญ่เอื้อมไปกระชากใบหน้าสวยให้หันมาสบตา และทันทีที่สบตากัน ปรางปรีญาก็ส่งเสียงสะอึกสะอื้นอีกครั้ง เขาจึงตบแก้มเธอเบาๆสามทีก่อนจะก้มลงไปกระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยความเย้ยหยัน “แต่ฉันไม่สนใจหรอก เพราะฉันมีแพรขวัญแล้ว” ประโยคนั้นเหมือนฉุดความรู้สึกของปรางปรีญาให้ดำดิ่งลง ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า จุกหน่วงหัวใจขึ้นมาทันที “หลังจบงานอยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย คิดซะว่าเป็นค่าพรหมจรรย์ของเธอก็แล้วกัน” “ฉันไม่มีวันรับเงินสกปรกจากคุณหรอก ฮึก! คุณมันเลว ไร้หัวใจ!” สันกรามเล็กขบเข้าหากันแน่น เจ็บปวดทั้งกายและใจ ที่โดนผู้ชายใจหยาบดูถูก เขาพรากความบริสุทธิ์ไปจากเธอ แถมยังตีตราด้วยเงินราวกับเป็นสิ่งของ แล้วความรู้สึกของเธอล่ะ? เงินมันซื้อได้หรือเปล่า “ไม่มีจะยาไส้อยู่แล้วยังปากเก่ง อย่าคลานมาขอเศษเงินจากฉันละกัน” อคิราห์มอบลีลาอันสุดแสนลึกซึ้งชนิดที่ซาบซ่านไปถึงใจให้ปรางปรีญา แต่คนที่ยังไม่พร้อมกลับได้รับเพียงความเจ็บปวด ร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าอดสู ทั้งข้อมือที่ถูกพันธนาการเอาไว้เสียดสีกับเข็มขัดจนเกิดเป็นรอยริ้วถลอก ยิ่งได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องก็แทบอยากกลั้นใจตายลงตรงนั้น “ร้องออกมาสิปรางปรีญา ร้องออกมาเลย! เจ็บปวดใช่ไหมร้องออกมาเลย!” ปึก!ปึก!ปึก! ปรางปรีญาได้แต่นอนแน่นิ่งยอมรับสภาพของตัวเองว่าตอนนี้ได้สูญเสียสิ่งล้ำค่าให้เขาไปแล้ว หลังจากนี้โลกทั้งใบคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จากเดิมที่แทบไม่มีความสุขอยู่แล้วยิ่งตอกย้ำความทุกข์ทรมานเข้าไปอีก อคิราห์แสยะยิ้มเยือกเย็นเมื่อเห็นคนใต้ร่างค่อยๆสิ้นฤทธิ์ มือหนาเคลื่อนเข้ามายกสะโพกงอนขึ้นแล้กระแทกเข้าไปถี่รัว ตับ!ตับ!... และหน้าอกอวบใหญ่ที่กำลังเด้งขึ้นลงเป็นจังหวะทำให้เขาอดใจไม่ไหว โน้มหน้าเข้าไปดูดดื่มอย่างเร่าร้อนในขณะที่ช่วงล่างกระแทกแรงจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้อง ปรางปรีญารู้สึกเหมือนใจกำลังจะขาด ความเจ็บปวดแผ่ซ่านทั่วร่างกาย เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เจ็บจนอยากให้ตัวเองสลบไปซะตอนนี้เลย และที่เจ็บไปมากกว่านั้นก็คือใจของเธอ ถูกอคิราห์บดขยี้จนแหลกละเอียด ไร้ความเห็นใจ ไร้ความปราณี เขาไม่รู้หรอกว่าช่วงที่เลิกกันไปชีวิตเธอต้องเจอกับอะไรมาบ้าง ในขณะที่เขามีผู้หญิงในฮาเร็มข้างกาย ส่วนเธอยังเจ็บปวดกับความรักจนไม่กล้าเปิดใจให้ใครอีก นี่หรือที่เคยบอกว่ารักกัน….เลิกไปได้ไม่นานก็มีผู้หญิงใหม่ข้างกาย เปลี่ยนคู่ควงเป็นว่าเล่น แบบนี้เรียกว่ารักตัวเองมากกว่า และในที่สุดปรางปรีญาก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหว สติอันน้อยนิดค่อยๆมืดดับลง และก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป หูของเธอแว่วได้ยินเสียงของอคิราห์กำลังคำรามลั่นด้วยความสุขสม “อ้าส์!! สุดยอดมากปรางปรีญา เสร็จแล้วฉันขอต่ออีกรอบนะ เดี๋ยวฉันให้ทริปเพิ่ม” -----------------ตอนพิเศษ 3 พิสูจน์โดยการบอกรักปรางทั้งคืนไงวันนี้อคิราห์พาปรางปรีญามาทำบุญเนื่องในวันครบรอบสามเดือนของการจากไปของรินรดา ทุดครั้งที่มาที่นี่เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุทำให้รินรดาจากไป เขาเอาแต่โทษตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นไม่ใจร้อนขังปรางปรีญาไว้ในห้อง เธอก็คงได้ไปดูใจน้าสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาปรับความเข้าใจกับปรางปรีญาอยู่นานจนกว่าเธอจะทำใจได้ เพราะถึงอย่างไรรินรดาก็ต้องจากไปอยู่แล้ว เนื่องจากโรคที่นางเป็น ถือว่าคุณหมอยื้อชีวิตไว้ได้นานพอสมควร“เอาล่ะ อาตมาจะให้พรโยมทั้งสองคน ทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง” เสียงท่านเจ้าอาวาสเอ่ย ก่อนที่ปรางปรีญาและอคิราห์จะตั้งสมาธิเพื่อให้จิตใจสงบ สองมือประนมขึ้นรอรับพรอคิราห์ตั้งจิตนึกถึงรินรดาผู้ที่เขาได้ล่วงเกินทางวาจา ได้แต่หวังว่าวิญญาณของท่านจะรับรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ และเขาก็พร้อมจะดูแลหลานสาวของท่านด้วยชีวิต …หวังว่าท่านจะยกโทษให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ หลังท่านเจ้าอาวาสให้พรเสร็จ ทั้งสองก็ถวายสังฆทานให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งรินรดาและพ่อกับแม่ของปรางปรีญา อัฐิของทั้งสามคนตั้งอยู่ตรงหน้า ปรางปรีญารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่มาที่น
ตอนพิเศษ 2 ดีใจที่มีเธอ@คฤหาสน์ของอคิราห์“ไม่รอให้ลูกโตก่อนล่ะ ค่อยพาหลานมาหาพ่อ” เสียงคุณปู่หมาดๆเอ่ยออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ กว่าจะได้เจอหน้าหลาน นี่ก็ปาไปเกือบสองเดือนแล้ว“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาพาเมียกับลูกมาหา ช่วงแรกน้องคิมยังต้องอยู่ใกล้ชิดคุณหมอ อีกอย่างผมเพิ่งปิดคดีของแพรขวัญไป อาจจะยุ่งๆบ้าง แต่ตอนนี้ว่างยาวเลยครับ”ปรางปรีญาที่เดินตามหลังเข้ามาโค้งศีรษะให้พีรพลซึ่งเป็นบิดาของอคิราห์ด้วยความเคารพ ครั้งหนึ่งท่านเคยมีพระคุณกับเธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก แต่พอพ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัท เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าท่านอีกเลยไม่รู้ว่าท่านยังเคืองอยู่หรือเปล่า“เข้ามานี่สิหนูปราง” ปรางปรีญาส่งลูกชายตัวน้อยให้อคิราห์อุ้มแทน แล้วค่อยๆคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าพีรพลด้วยความรู้สึกประหม่าความจริงไม่ใช่อคิราห์ไม่ว่าง แต่เป็นเพราะเธอยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามาสู้หน้าคนในครอบครัวของเขาต่างหาก จึงขอเวลาทำใจเสียก่อน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พีรพลคลี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของปรางปรีญาอย่างเอ็นดู เหมือนที่เขาชอบทำบ่อยๆตอนที่เธอยังเด็ก ในสายตาของเขา ปรางปรีญาก็ยังน่ารักและเป็นเด็ก
ตอนพิเศษ 01 พี่สัญญานะครับคนดี@สองเดือนต่อมาปรางปรีญากำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงหลังห้องซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัว โดยมีเด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ลูกชายของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีและดูตัวโตกว่าเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกันอย่างลูกชายของปรเมศ คงเป็นเพราะอคิราห์ตัวโตกว่าปรเมศ ลูกชายจึงถอดแบบออกมาจากเขาทุกกระเบียนนิ้ว“กลับมาแล้วครับ” เสียงใสของคุณพ่อหมาดๆ ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเข้ามาข้างใน เห็นร่างของแฟนสาวนั่งอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เธอกำลังนั่งคุยกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงไพรเราะ เป็นภาพที่ทำให้อคิราห์ถึงกับน้ำตาซึมนั่นเมียเขา…และเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูนั่นก็ลูกชายของเขาเอง“ทำอะไรอยู่”“นั่งกล่อมลูกค่ะ”“เหนื่อยหรือเปล่า” อคิราห์สวมกอดร่างของปรางปรีญาจากทางด้านหลัง เกยคางคมลงบนหัวไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างเหน่งน้อยของลูกชายไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นกับปรางปรีญาจะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นมาทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่ามีหัวใจสองดวงอันเป็นที่รักคอยอยู่ด้านหลังจากคาสโนว่าตัวพ่อ กลายเป็นผู้ชา
55 ดวงใจของอคิราห์ ‘คุณหมอครับช่วยเมียกับลูกของผมด้วยนะครับ ฮื้ออ!!’ ‘ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณผู้ชาย เข้าไม่ได้นะคะ’ ‘ปรางปรีญา…เธอต้องฟื้นนะ เราสองคนจะเลี้ยงลูกช่วยกัน อย่าทิ้งพี่ไปนะ!’‘คุณหมอครับ ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย แต่ลูกกับเมียของผมต้องปลอดภัย!’ ‘ปรางปรีญาเธอจะตายไม่ได้นะ เอาชีวิตของพี่ไปแทน…แต่ปรางกับลูกต้องรอด!’@โรงพยาบาลปรางปรีญาและลูกปลอดภัย จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คุณหมอต้องผ่าคลอดเป็นการด่วน ความจริงปรางปรีญามีนัดผ่าคลอดอีกสองอาทิตย์ ลูกชายจึงคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย แต่เจ้าตัวเล็กก็ปลอดภัยและแข็งแรงดีแต่ก่อนที่เธอจะหลับไปในมโนภาพ เห็นแต่อคิราห์ร่ำไห้ใจจะขาด ปากก็เอาแต่พร่ำบอกให้คุณหมอช่วยลูกกับเมียให้ได้ …น้ำตาของเขา…เสียงร่ำไห้ของเขายังดังก้องอยู่ในหูและในขณะนี้ปรางปรีญากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง บนพื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆปุยสีขาว ดวงหน้างามหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า กับทิวเมฆยาวสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนกันหมด? ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นบิดา มารดาและรินรดา กำล
54 ดักทำร้ายดวงตาของแพรขวัญเป็นประกายวาวโรจน์หลังเห็นอคิราห์เดินออกไป และมันก็ทำให้หล่อนได้โอกาสเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นเสียทีคราวนี้แหละ อคิราห์จะต้องเจ็บเหมือนที่เคยทำกับหล่อน เขาหักอกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลาที่จะต้องรับกรรมเสียทีดาราสาวเดินตรงเข้าไปหาร่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งอย่างไม่นึกเกรงกลัว ปรางปรีญาโง่เองที่ไล่ให้อคิราห์กลับไป ปรางปรีญาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะเข้าบ้านเพราะฝนกำลังจะลงเม็ด แต่ในขณะนั้นแพรขวัญที่เดินมาถึงพอดี ก้าวเข้ามาขวางหน้าปรางปรีญาเอาไว้ สีหน้าและแววตาวาวโรจน์ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนเกลียดปรางปรีญา…เกลียดที่มันกลับมาแย่งอคิราห์ไป“คุณ!” หัวคิ้วของหญิงท้องแก่ย่นเข้าหากันทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรางของดาราสาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอแพรขวัญที่นี่“แกยังจำฉันได้ใช่ไหม” แพรขวัญหลุบสายตาลงต่ำ มองไปที่หน้าท้องนูนของปรางปรีญา ทำให้สาวท้องแก่รีบยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เพราะสายตาของแพรขวัญ ทำให้เธอรู้สึกกลัวและวิตกกังวล“คะ…คุณมาที่นี่ทำไม” ปรางปรีญาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หากไม่ต
53 แล้วพี่จะกลับมา….สักวันคืนนี้ปรางปรีญานอนไม่ค่อยหลับ ยังนึกถึงแต่ภาพที่อคิราห์ตกจากต้นไม้ แต่เธอก็นึกว่าเขาจะลดละความพยายามแล้ว ยังเล่นตามมาหาที่บ้านทุกวัน จนช่วงหลังๆเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบ ปิดบ้านปิดช่อง ไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเจออคิราห์ อีกอย่างช่วงนี้เธอก็ท้องแก่มากแล้ว ทำให้ไปไหนมาไหนลำบากเขาทำร้ายเธอเอาไว้มาก เกินกว่าจะให้อภัย คนอย่างเขาไม่สมควรเป็นพ่อของลูกใครหรอก และลูกคนนี้ก็ไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขา แต่เกิดมาเพราะความรักของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่มีวันให้อคิราห์มาพรากลูกไปเด็ดขาดมือเล็กหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอคิราห์จะพยายามทำดีแค่ไหน บางวันก็ซื้อข้าว ซื้อผลไม้ ซื้อของบำรุงสุขภาพมาให้ บางครั้งซื้อผ้าที่กองอยู่หลังบ้านอคิราห์ก็เป็นคนซักให้ แถมยังมาทำความสะอาดบ้านให้เธอแทบทุกวัน แต่ปฏิกิริยาของปรางปรีญาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงทำเหมือนอคิราห์เป็นแค่ธาตุอากาศปรางปรีญากำลังหนังอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนดอกไม้ อคิราห์ก้าวเข้ามาในสวนแห่งนั้น ตอนนี้ปรเมศพาศรุตากลับกรุงเทพเพื่อเตรียมตัวคลอด เ







![ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)