로그인08 เล่ห์เหลี่ยม
อคิราห์จ้างนักสืบฝีมือดีตามสืบเรื่องราวของปรางปรีญาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาอยากรู้ว่าตอนนี้ปรางปรีญาทำอะไรอยู่ ยังอยู่บ้านหลังเดิมหรือเปล่า ในเมื่อเธอกับครอบครัวกล้าหักหลังเขาก่อน เขานี่แหละจะเป็นคนทำลายความสุขของพวกมันเอง จะไม่มีวันให้พวกมันลืมตาอ้าปากได้เด็ดขาด “บ้านหลังเดิมของคุณปรางปรีญาถูกขายไปเมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนี้เธออยู่ห้องเช่าเล็กๆแถวชานเมืองครับ” เสียงนักสืบฝีมือดีบอกชายหนุ่มร่างสูงที่เอาแต่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงาน อคิราห์ยกมือลูบคางอย่างใช้ความคิด เกิดคำถามในใจว่าเหตุใดปรางปรีญาถึงขายบ้านแล้วย้ายไปอยู่ห้องเช่าแทน “แล้วพ่อกับน้าสาวของเธอล่ะ” “ไม่มีใครทราบว่าทั้งสองคนอยู่ที่ไหน คนในละแวกนั้นบอกว่าไม่มีใครเจอสองคนนั้นมาสักพักแล้วล่ะครับ” “งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ปรางปรีญาอยู่คนเดียวใช่ไหม” “ครับ แต่นานๆทีคุณปรางถึงจะกลับมานอนที่ห้องเช่า” “เอ๋? แล้วเธอหายไปไหน” คิ้วเข้มย่นเข้าหากันด้วยความแปลกใจ หรือว่าปรางปรีญามีสามีแล้ว? หน้าอกข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทันทีที่คิดว่าปรางปรีญามีสามีแล้ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาแทบไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอเลยด้วยซ้ำ “หรือว่า….เอ่อ….ปรางปรีญามีสามีแล้ว” ระหว่างรอคำตอบจากนักสืบ หัวใจของเขาเต้นรัวสนั่นด้วยความระทึก ถึงเขาจะไม่ได้รักปรางปรีญาแล้วก็ตาม แต่ทำไมลึกๆยังไม่อยากให้เธอมีสามี “เท่าที่ตามสืบ คุณปรางปรีญาโสดมาห้าปีแล้วนะครับ” คำบอกกล่าวนั้นทำให้อคิราห์รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แสดงว่าตั้งแต่เลิกกันกับเขา ปรางปรีญาไม่เคยมีแฟนเลย ในขณะที่เขาเปลี่ยนผู้หญิงไปแล้วหลายสิบคน “ถ้าไม่ได้มีแฟน แล้วเธอหายไปไหน ทำไมถึงไม่ชอบกลับห้อง” “เดี๋ยวเรื่องนี้ผมจะตามสืบให้อีกทีครับ ได้คำตอบเมื่อไหร่ผมจะรีบมาแจ้งให้ทราบ” “ขอบคุณมากๆ งั้นผมฝากตามเรื่องนี้ด้วยละกัน" มุมปากหยักของอคิราห์กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาคมกริบลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความแค้นเมื่อนึกถึงประโยคที่ทำให้เขาต้องเดินออกมาจากชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักมาก แม้กระทั่งชีวิตก็ให้ได้ ‘ปรางไม่ได้รักพี่โซ่ค่ะน้าดา ปรางแค่หลอกให้เขาตายใจ อีกเดี๋ยวปรางก็จะเลิกกับเขาแล้ว พี่โซ่โง่เองที่มาหลงรักปราง’ “ใช่! ฉันโง่เองที่หลงรักเธอ” มือใหญ่ของอคิราห์กำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้น อยากรู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้ ใครจะโง่กว่ากัน “อย่ามาหลงรักฉันก็แล้วกัน เพราะฉันนี่แหละจะเป็นคนทำให้เธอน้ำตาเช็ดหัวเข่าเอง!” ช่วงสายของวันอคิราห์ได้รับสายจากปรเมศว่าวันนี้ช่วงสายๆต้องออกเดินทางไปเยี่ยมชมโครงการใหม่ที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เช้า และนั่นก็เข้าทางเขาพอดี เพราะปรางปรีญาก็ต้องเดินทางไปร่วมงานนี้ด้วยเช่นกัน ทีนี้แหละ เขาจะได้วางแผนเล่นงานเธอให้สาสมกับความแค้นที่มี เพราะคนอย่างเขา….ฆ่าได้แต่หยามไม่ได้! เวลาบ่ายโมงกว่าๆทุกคนเดินทางมารวมตัวที่บริษัทของปรเมศ ซึ่งประกอบด้วยปรเมศผู้เป็นเจ้าของโครงการ ศรุตา ปรางปรีญาและพนักงานขายอีกสามคน และเมื่อมากันครบทุกคนก็ออกเดินทางไปภูเก็ตทันที ปรางปรีญารู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากเพราะงานนี้ไม่ได้มีอคิราห์ไปด้วย ทั้งๆที่เขาก็คือผู้ร่วมลงทุนในโครงการเช่นกัน …อย่างน้อยห้าวันนี้เธอก็ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวง ใช้เวลาเดินทางโดยเครื่องบินราวๆชั่วโมงกว่าๆก็เดินทางมาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย ปรเมศอนุญาตให้พนักงานในบริษัทไปพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนจะเริ่มงานกันในวันพรุ่งนี้ ทางด้านปรางปรีญารีบมุ่งหน้าไปที่ห้องพักเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ คิดเรื่องเงินค่าผ่าตัดทั้งคืน ส่งผลให้วันนี้หญิงสาวรู้สึกเพลียกว่าทุกวัน ปรางปรีญาไม่มีทางรู้ว่าบุคคลที่เธอไม่อยากเจอได้เดินทางมาถึงภูเก็ตก่อนหน้านี้แล้ว และเขาก็เป็นคนจองที่พักให้กับทุกคน ส่วนห้องของปรางปรีญาเป็นห้องด้านในสุดซึ่งห่างจากห้องของคนอื่นพอสมควร แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เอะใจอะไร รีบเข้าไปพักผ่อนเพราะตอนนี้ง่วงจนเปลือกตาแทบปิดแล้ว หญิงสาววางข้าวของลงบนเตียงนอนแล้วรีบเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายเพราะรู้สึกเหนียวเนื้อเหนียวตัว ก่อนจะกลับออกมาอีกครั้งในสภาพผ้าขนหนูสีขาวพันหมิ่นเหม่ที่หน้าอกอวบใหญ่ เธอยังคงสาลวนอยู่กับการจัดข้าวของเข้าที่โดยไม่รู้ว่าได้มีบุคคลปริศนาอยู่ในห้องเดียวกันกับเธอ และเขาคนนั้นกำลังนั่งจ้องเขม่งอยู่บนโซฟาภายในโซนห้องนั่งเล่น แต่แล้วหางตาของปรางปรีญาก็ไปสะดุดเข้ากับใครบางคนที่กำลังนั่งดูอยู่ “คุณ!” ปรางปรีญาทั้งตกใจและแปลกใจที่อคิราห์ปรากฏตัวในห้องของเธอ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เดินทางมาด้วย “คะ…คุณเข้ามาได้ยังไง ออกไปนะ!” เมื่อได้สติปรางปรีญาก็เอ่ยปากไล่ทันที พร้อมทั้งดึงผ้าขนหนูอีกผืนมาคลุมเพราะสายตาคมกริบคู่นั้นหยุดนิ่งอยู่ที่เนินหน้าอกอวบของเธอ หัวใจดวงน้อยๆกำลังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะด้วยความกลัว สองเท้าก้าวถอยหลังอัตโนมัติ “อย่าไล่แขกสิ ฉันเป็นลูกค้าของเธอนะ” ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบๆห้องก่อนจะกลับมาหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าสวยถอดสีเหมือนกำลังหวาดกลัว “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้นะ!” ปรางปรีญาชี้นิ้วไล่และเริ่มเสียงดังขึ้นหมายจะไล่ให้อีกฝ่ายออกไป แต่อคิราห์กลับเค้นหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ “ไม่รู้จริงๆหรอว่าที่นี่คือโรงแรมของใคร” “คุณว่ายังไงนะ” “ที่นี่คือโรงแรมของฉัน ไอ้ปรเมศมันเป็นคนโทรบอกให้ฉันจองห้องพักให้” เมื่อได้ยินเช่นนั้นมือเล็กทั้งสองข้างกำแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบวาวโรจน์ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม งั้นก็แสดงว่าอคิราห์มาที่นี่ก่อนที่เธอจะมาถึงเสียด้วยซ้ำ “ก็ได้ ถ้าที่นี่เป็นโรงแรมของคุณ งั้นฉันจะออกไปเอง” ปรางปรีญาเอ่ยเสียงเรียบ กำลังจะหันไปเก็บข้าวของเข้ากระเป๋าเพื่อย้ายที่นอน อคิราห์ปราดเข้าไปล็อคร่างของปรางปรีญาไว้ทันที แล้วขว้างกระเป๋าใบนั้นทิ้ง “นั่นคุณจะทำอะไร ปล่อยนะ!!” ปรางปรีญาพยายามดันร่างออกจากการเกาะกุม แต่ก็ถูกเหวี่ยงชนกับผนังแล้วตรึงร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหลุดไปไหน “เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เพราะคืนนี้เธอต้องอยู่กับฉัน…ในห้องนี้!!” “คุณต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ปล่อยนะ…ปล่อย!!” “ฉันจะปล่อยก็ต่อเมื่อ....ได้สิ่งที่ฉันต้องการเท่านั้น!” พรึ้บบ!! “กรี๊ดดด!!!” ------------ตอนพิเศษ 3 พิสูจน์โดยการบอกรักปรางทั้งคืนไงวันนี้อคิราห์พาปรางปรีญามาทำบุญเนื่องในวันครบรอบสามเดือนของการจากไปของรินรดา ทุดครั้งที่มาที่นี่เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่เป็นต้นเหตุทำให้รินรดาจากไป เขาเอาแต่โทษตัวเอง เพราะถ้าวันนั้นไม่ใจร้อนขังปรางปรีญาไว้ในห้อง เธอก็คงได้ไปดูใจน้าสาวเป็นครั้งสุดท้าย เขาปรับความเข้าใจกับปรางปรีญาอยู่นานจนกว่าเธอจะทำใจได้ เพราะถึงอย่างไรรินรดาก็ต้องจากไปอยู่แล้ว เนื่องจากโรคที่นางเป็น ถือว่าคุณหมอยื้อชีวิตไว้ได้นานพอสมควร“เอาล่ะ อาตมาจะให้พรโยมทั้งสองคน ทำใจให้สงบ แล้วหลับตาลง” เสียงท่านเจ้าอาวาสเอ่ย ก่อนที่ปรางปรีญาและอคิราห์จะตั้งสมาธิเพื่อให้จิตใจสงบ สองมือประนมขึ้นรอรับพรอคิราห์ตั้งจิตนึกถึงรินรดาผู้ที่เขาได้ล่วงเกินทางวาจา ได้แต่หวังว่าวิญญาณของท่านจะรับรู้ว่าเขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ และเขาก็พร้อมจะดูแลหลานสาวของท่านด้วยชีวิต …หวังว่าท่านจะยกโทษให้ผู้ชายเลวๆคนนี้ หลังท่านเจ้าอาวาสให้พรเสร็จ ทั้งสองก็ถวายสังฆทานให้แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ทั้งรินรดาและพ่อกับแม่ของปรางปรีญา อัฐิของทั้งสามคนตั้งอยู่ตรงหน้า ปรางปรีญารู้สึกสะเทือนใจทุกครั้งที่มาที่น
ตอนพิเศษ 2 ดีใจที่มีเธอ@คฤหาสน์ของอคิราห์“ไม่รอให้ลูกโตก่อนล่ะ ค่อยพาหลานมาหาพ่อ” เสียงคุณปู่หมาดๆเอ่ยออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจ กว่าจะได้เจอหน้าหลาน นี่ก็ปาไปเกือบสองเดือนแล้ว“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมยุ่งมากจนไม่มีเวลาพาเมียกับลูกมาหา ช่วงแรกน้องคิมยังต้องอยู่ใกล้ชิดคุณหมอ อีกอย่างผมเพิ่งปิดคดีของแพรขวัญไป อาจจะยุ่งๆบ้าง แต่ตอนนี้ว่างยาวเลยครับ”ปรางปรีญาที่เดินตามหลังเข้ามาโค้งศีรษะให้พีรพลซึ่งเป็นบิดาของอคิราห์ด้วยความเคารพ ครั้งหนึ่งท่านเคยมีพระคุณกับเธอและครอบครัวเป็นอย่างมาก แต่พอพ่อของเธอแอบยักยอกเงินในบริษัท เธอก็ไม่กล้าสู้หน้าท่านอีกเลยไม่รู้ว่าท่านยังเคืองอยู่หรือเปล่า“เข้ามานี่สิหนูปราง” ปรางปรีญาส่งลูกชายตัวน้อยให้อคิราห์อุ้มแทน แล้วค่อยๆคลานไปหยุดอยู่ตรงหน้าพีรพลด้วยความรู้สึกประหม่าความจริงไม่ใช่อคิราห์ไม่ว่าง แต่เป็นเพราะเธอยังรู้สึกละอายใจจนไม่กล้ามาสู้หน้าคนในครอบครัวของเขาต่างหาก จึงขอเวลาทำใจเสียก่อน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พีรพลคลี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบศีรษะของปรางปรีญาอย่างเอ็นดู เหมือนที่เขาชอบทำบ่อยๆตอนที่เธอยังเด็ก ในสายตาของเขา ปรางปรีญาก็ยังน่ารักและเป็นเด็ก
ตอนพิเศษ 01 พี่สัญญานะครับคนดี@สองเดือนต่อมาปรางปรีญากำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงหลังห้องซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัว โดยมีเด็กชายตัวน้อยนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอด ลูกชายของเธอสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีและดูตัวโตกว่าเด็กที่คลอดออกมาพร้อมกันอย่างลูกชายของปรเมศ คงเป็นเพราะอคิราห์ตัวโตกว่าปรเมศ ลูกชายจึงถอดแบบออกมาจากเขาทุกกระเบียนนิ้ว“กลับมาแล้วครับ” เสียงใสของคุณพ่อหมาดๆ ดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเข้ามาข้างใน เห็นร่างของแฟนสาวนั่งอยู่ที่ริมระเบียงหลังห้อง เธอกำลังนั่งคุยกับลูกน้อยด้วยน้ำเสียงไพรเราะ เป็นภาพที่ทำให้อคิราห์ถึงกับน้ำตาซึมนั่นเมียเขา…และเด็กชายตัวน้อยผิวขาวอมชมพูนั่นก็ลูกชายของเขาเอง“ทำอะไรอยู่”“นั่งกล่อมลูกค่ะ”“เหนื่อยหรือเปล่า” อคิราห์สวมกอดร่างของปรางปรีญาจากทางด้านหลัง เกยคางคมลงบนหัวไหล่มน ดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จับจ้องอยู่ที่ร่างเหน่งน้อยของลูกชายไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน เพิ่งรู้ว่าชีวิตครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้นกับปรางปรีญาจะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นมาทำงานอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่ามีหัวใจสองดวงอันเป็นที่รักคอยอยู่ด้านหลังจากคาสโนว่าตัวพ่อ กลายเป็นผู้ชา
55 ดวงใจของอคิราห์ ‘คุณหมอครับช่วยเมียกับลูกของผมด้วยนะครับ ฮื้ออ!!’ ‘ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณผู้ชาย เข้าไม่ได้นะคะ’ ‘ปรางปรีญา…เธอต้องฟื้นนะ เราสองคนจะเลี้ยงลูกช่วยกัน อย่าทิ้งพี่ไปนะ!’‘คุณหมอครับ ช่วยลูกกับเมียผมด้วยนะครับ เท่าไหร่ผมก็ยอมจ่าย แต่ลูกกับเมียของผมต้องปลอดภัย!’ ‘ปรางปรีญาเธอจะตายไม่ได้นะ เอาชีวิตของพี่ไปแทน…แต่ปรางกับลูกต้องรอด!’@โรงพยาบาลปรางปรีญาและลูกปลอดภัย จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้คุณหมอต้องผ่าคลอดเป็นการด่วน ความจริงปรางปรีญามีนัดผ่าคลอดอีกสองอาทิตย์ ลูกชายจึงคลอดก่อนกำหนดเล็กน้อย แต่เจ้าตัวเล็กก็ปลอดภัยและแข็งแรงดีแต่ก่อนที่เธอจะหลับไปในมโนภาพ เห็นแต่อคิราห์ร่ำไห้ใจจะขาด ปากก็เอาแต่พร่ำบอกให้คุณหมอช่วยลูกกับเมียให้ได้ …น้ำตาของเขา…เสียงร่ำไห้ของเขายังดังก้องอยู่ในหูและในขณะนี้ปรางปรีญากำลังยืนอยู่ที่ไหนซักแห่ง บนพื้นที่เธอเหยียบรายล้อมไปด้วยกลุ่มก้อนเมฆปุยสีขาว ดวงหน้างามหันหน้ามองซ้ายมองขวาแต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า กับทิวเมฆยาวสุดลูกหูลูกตา ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ผู้คนหายไปไหนกันหมด? ในจังหวะนั้นเองหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นบิดา มารดาและรินรดา กำล
54 ดักทำร้ายดวงตาของแพรขวัญเป็นประกายวาวโรจน์หลังเห็นอคิราห์เดินออกไป และมันก็ทำให้หล่อนได้โอกาสเข้าถึงตัวผู้หญิงคนนั้นเสียทีคราวนี้แหละ อคิราห์จะต้องเจ็บเหมือนที่เคยทำกับหล่อน เขาหักอกผู้หญิงมานับครั้งไม่ถ้วน ถึงเวลาที่จะต้องรับกรรมเสียทีดาราสาวเดินตรงเข้าไปหาร่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่งอย่างไม่นึกเกรงกลัว ปรางปรีญาโง่เองที่ไล่ให้อคิราห์กลับไป ปรางปรีญาขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะเข้าบ้านเพราะฝนกำลังจะลงเม็ด แต่ในขณะนั้นแพรขวัญที่เดินมาถึงพอดี ก้าวเข้ามาขวางหน้าปรางปรีญาเอาไว้ สีหน้าและแววตาวาวโรจน์ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ หล่อนเกลียดปรางปรีญา…เกลียดที่มันกลับมาแย่งอคิราห์ไป“คุณ!” หัวคิ้วของหญิงท้องแก่ย่นเข้าหากันทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับรางของดาราสาว ดวงตากลมโตทั้งสองข้างเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะเจอแพรขวัญที่นี่“แกยังจำฉันได้ใช่ไหม” แพรขวัญหลุบสายตาลงต่ำ มองไปที่หน้าท้องนูนของปรางปรีญา ทำให้สาวท้องแก่รีบยกมือกุมหน้าท้องเอาไว้ เพราะสายตาของแพรขวัญ ทำให้เธอรู้สึกกลัวและวิตกกังวล“คะ…คุณมาที่นี่ทำไม” ปรางปรีญาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หากไม่ต
53 แล้วพี่จะกลับมา….สักวันคืนนี้ปรางปรีญานอนไม่ค่อยหลับ ยังนึกถึงแต่ภาพที่อคิราห์ตกจากต้นไม้ แต่เธอก็นึกว่าเขาจะลดละความพยายามแล้ว ยังเล่นตามมาหาที่บ้านทุกวัน จนช่วงหลังๆเธอเอาแต่เก็บตัวเงียบ ปิดบ้านปิดช่อง ไม่ออกไปไหนเพราะไม่อยากเจออคิราห์ อีกอย่างช่วงนี้เธอก็ท้องแก่มากแล้ว ทำให้ไปไหนมาไหนลำบากเขาทำร้ายเธอเอาไว้มาก เกินกว่าจะให้อภัย คนอย่างเขาไม่สมควรเป็นพ่อของลูกใครหรอก และลูกคนนี้ก็ไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขา แต่เกิดมาเพราะความรักของเธอ ดังนั้นเธอจะไม่มีวันให้อคิราห์มาพรากลูกไปเด็ดขาดมือเล็กหยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมกับคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไม่ว่าอคิราห์จะพยายามทำดีแค่ไหน บางวันก็ซื้อข้าว ซื้อผลไม้ ซื้อของบำรุงสุขภาพมาให้ บางครั้งซื้อผ้าที่กองอยู่หลังบ้านอคิราห์ก็เป็นคนซักให้ แถมยังมาทำความสะอาดบ้านให้เธอแทบทุกวัน แต่ปฏิกิริยาของปรางปรีญาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังคงทำเหมือนอคิราห์เป็นแค่ธาตุอากาศปรางปรีญากำลังหนังอ่านหนังสืออย่างอารมณ์ดีอยู่ในสวนดอกไม้ อคิราห์ก้าวเข้ามาในสวนแห่งนั้น ตอนนี้ปรเมศพาศรุตากลับกรุงเทพเพื่อเตรียมตัวคลอด เ






![ภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
