EP 1 - การเจอกันครั้งแรก

เสียงเบสหนัก ๆ กระแทกออกมาจากลำโพงขนาดยักษ์กลางผับ แสงไฟสีม่วงสลับแดงฉาบไปทั่วผนังและเพดานราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างให้จมอยู่ในห้วงของค่ำคืน ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ทั้งเต้น ทั้งหัวเราะ ทั้งกระซิบประโยคสองแง่สองง่ามใส่กันท่ามกลางควันบุหรี่และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยคลุ้ง

โต๊ะมุมหนึ่งของผับ กลุ่มหญิงสาวสี่คนกำลังหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มสดใสของพวกเธอดูตัดกับบรรยากาศโดยรอบอย่างชัดเจน และในขณะเดียวกันโต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง สายตาของใครบางคนก็กำลังเฝ้ามองอยู่ในเงามืด 

ในคืนนี้ กลุ่มเพื่อนสาวสี่คนรวมตัวกันที่ผับแห่งหนึ่งเพื่อฉลองวันเกิดให้เฟรม หนึ่งในสมาชิกแก๊งที่สนิทกันตั้งแต่ปีหนึ่ง ริรินเป็นคนแรกที่อวยพรหลังจากเฟรมเป่าเค้กเสร็จ

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะคุณเพื่อน” ริรินกล่าวยิ้ม ๆ พลางหยิบกล่องของขวัญออกมาจากกระเป๋า

“ทาดา~ อันนี้รึเปล่าที่แกอยากได้?”

เฟรมร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ “ยัยริริน ขอบใจนะ!”

ไม่ทันได้พูดอะไร ร่างของริรินก็ถูกโอบรัดด้วยอ้อมกอดแน่น ๆ จากเจ้าของวันเกิด เธอรู้ดีว่าเฟรมอยากได้น้ำหอมแบรนด์นี้มานานแล้ว แต่ที่ไม่ซื้อเพราะมันแพงเกินไป ทว่าริรินมองว่าแค่นี้เล็กน้อยมาก สำหรับวันเกิดเพื่อนที่รัก

หลังจากนั้นไม่นาน ขณะที่ทุกคนกำลังยกแก้วชนกันอย่างสนุกสนาน พิ้งค์ซึ่งนั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้น

“ว่าแต่ยัยริริน...ฉันเห็นผู้ชายโต๊ะนั้นมองแกหลายรอบแล้วนะ”

ริรินหันขวับไปมองโต๊ะฝั่งตรงข้ามทันที เพราะตัวเองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ดวงตาของเธอไปปะทะเข้ากับสายตาเย็นเฉียบของชายคนหนึ่งที่กำลังจ้องมาอย่างไม่ลดละ

“หล่อมากเลยอ่ะ!” เธอบ่นเบา ๆ พลางเบือนหน้ากลับมาไม่ใส่ใจนัก

แม้ชายคนนั้นจะหน้าตาดีแค่ไหน แต่เธอไม่เคยเหลียวแลผู้ชายหน้าไหน นอกจากเจมส์ แฟนหนุ่มที่คบหากันมานาน

“เลิกสนใจผู้ได้แล้วพวกเรา มาดื่มกันเถอะ” ริรินรีบเบนประเด็น

แก๊งสาว ๆ ประกอบไปด้วยเฟรม พิ้งค์ เบลล์ และริริน ทั้งสี่เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่ตอนรับน้องปีหนึ่ง ด้วยเหตุการณ์ที่ถูกลงโทษให้เต้น “ไก่ย่าง” กลางลานหน้าคณะ เป็นความทรงจำทั้งอายและฮาในเวลาเดียวกัน จากวันนั้นจนวันนี้ พวกเธอขึ้นปีสามแล้ว มิตรภาพยังแน่นแฟ้นไม่เปลี่ยน

ในขณะที่เสียงหัวเราะและเครื่องดื่มสร้างความคึกคัก ริรินรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมาอีกครั้ง เธอหันกลับไปสบตากับชายคนเดิมอีกครั้ง

เขายังมองเธออยู่... ด้วยแววตาที่นิ่งเย็นและน่าขนลุกอย่างประหลาด หล่อ...แต่ก็เหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เธอสลัดความรู้สึกแปลกประหลาดออกจากหัว หันกลับมาหาเพื่อนตามเดิม จนกระทั่งเริ่มรู้สึกวิงเวียนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ จะโทรหาพี่เจมส์ให้มารับด้วย”

“โอเค ฝากบอกพี่เจมส์ด้วยว่าฉันคิดถึง!” เฟรมแกล้งพูดแซว

“ฝันไปเถอะ ของฉันจ่ะ!”

“จ้า ๆ แม่คนคลั่งรัก” เสียงหัวเราะของสาว ๆ ดังตามหลัง ก่อนที่ริรินจะเดินไปทางห้องน้ำ มือหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาแฟนหนุ่มขณะเดินไปด้วย

เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ เมื่อปลายสายยังไม่รับสาย ทั้งที่สัญญาว่าจะรอรับ

“ว่าไง ริริน” เสียงของเจมส์ดังขึ้นในที่สุด

“นอนเหรอคะ? ทำไมรับสายช้าจัง” ริรินถามเสียงอ้อนงอน

“เปล่าครับ พอดี...อื้อ เอ่อ ไปอาบน้ำมาน่ะ พอได้ยินเสียงโทรศัพท์ก็รีบออกมารับเลย”

คำตอบที่ลนลานเกินไปทำให้เธอเริ่มเอะใจ โดยเฉพาะเสียงแปลก ๆ ที่ได้ยินก่อนหน้านั้น

“แน่ใจเหรอว่าอาบน้ำอยู่? เมื่อกี้รินได้ยินเหมือนเสียงผู้หญิงเลยนะคะ”

“คงเป็นเสียงทีวีมั้ง เปิดทิ้งไว้อะ จะกลับแล้วใช่ไหม เดี๋ยวรีบแต่งตัวไปรับเลย”

“ค่ะ รีบมานะ”

“โอเค เดี๋ยวไปหา จุ้บๆ”

เสียงจุ๊บจากปลายสายทำให้เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกดตัดสายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ได้เฉลียวใจอะไรเพิ่มเติมเลย