ตอนที่ 3 ปรับปรุงบ้านใหม่3

ตอนที่ 3 ปรับปรุงบ้านใหม่3

หยางจางเหว่ยได้ฟังก็รู้สึกผิดลึกๆที่เขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่อคติกับหญิงสาว ทั้งๆ ที่หลี่เลี่ยงหลิงไม่เคยทำอะไรเขาเลยด้วยซ้ำ และเขาก็ไม่เคยเห็นสตรีผู้นั้นทำร้ายใครก่อนเช่นกัน มีบ้างที่ทะเลาะกับผู้อื่นแต่ใช่ว่าแรกเริ่มเดิมทีจะเป็นหญิงสาวที่เริ่มก่อน

“เป็นคุณที่มองคนได้ทะลุปรุโปร่งที่สุด” หัวหน้าปัญญาชนเอ่ยชมภรรยาคู่ชีวิตของเขา และกะหนุงกะหนิงโดยไม่สนใจชายหนุ่มที่ยังคงอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง

‘เขาควรจะต้องไปพบหลี่เลี่ยงหลิงอีกสักครั้ง’

เช้าที่แสนสดใสของหลี่เลี่ยงหลิงมาเยือนอีกครั้งและวันนี้ก็เป็นเช้าที่สองของการมาอยู่ที่นี่ หญิงสาวยังคงจัดการบ้านของตัวเองเช่นเดิม แต่วันนี้ดูเหมือนว่าห้องครัวจะเป็นงานยากอยู่พอสมควรเลยทีเดียว แต่จะให้จ้างหรือขอความช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้านเห็นทีว่าเธออาจจะโดนไล่ตะเพิดออกมามากกว่า

“ทำเองก็ได้ แค่เพิงเล็กๆกั้นผนังแผ่นไม้หรือแผ่นบอร์ดสำเร็จรูปก็พอ” หลี่เลี่ยงหลิงคิดวางแผนวาดคร่าวๆลงในสมุด ดินสอขีดๆเขียนๆเพียงไม่นานโครงร่างของห้องครัวแบบฉบับของเธอก็เสร็จสมบูรณ์

หญิงสาวเรียกผ้าใบกระโจมออกมาอีกผืนแต่ผืนนี้เล็กกว่าผืนก่อนกว่าครึ่งซึ่งมากพอจะทำเป็นหลังคาของห้องครัวแล้ว เธอเริ่มมองหาเสาไม้ที่ใหญ่พอเหมาะ หลี่เลี่ยงหลิงเดินเข้าไปในป่าเพื่อหาต้นไม้ขนาดที่ต้องการ ต้นไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกหญิงสาวเล็งเอาไว้ก่อนที่เลื่อยจะถูกนำออกมาและจัดการกับเจ้าต้นไม้ที่ถูกเลือกเอาไว้

หลี่เลี่ยงหลิงปาดเหงื่อด้วยความเหนื่อย แม้อากาศจะค่อนข้างเย็นแต่งานที่หนักเหนื่อยแบบนี้ก็เรียกเหงื่อได้เช่นกัน กว่าเสาทั้งสี่ต้นจะถูกขนออกมาจากชายป่าหมดก็เล่นเอาร่างบางต้องนอนแผ่หลาลงกับพื้นดินเลยทีเดียว

“เหนื่อยชะมัดเลย แต่จะให้กินแต่อาหารจากในช่องว่าง คนอื่นอาจจะสงสัยเอาได้”  หญิงสาวถอนหายใจที่แม้จะมีของวิเศษแต่ใช่ว่าจะใช้ได้ตลอดเวลา

เสาทั้งสี่ถูกเอาลงหลุมดินที่ขุดเอาไว้ ปิดรอบด้านด้วยแผ่นผนังสำเร็จรูป พร้อมกับกางผ้าใบแทนหลังคา ส่วนภายในก็รองพื้นด้วยไม้พาเลท และปิดทับด้วยแผ่นผนังสำเร็จรูป  พวกโต๊ะ ตู้ เตาไฟ และอุปกรณ์ทำอาหารถูกนำออกมาวางเข้าที่ ตามด้วยเครื่องปรุงที่บรรจุในโถกระเบื้อง รวมถึงข้าวสารอาหารแห้งที่จำเป็น

“โอ่งน้ำกิน โอ่งน้ำใช้ก็ต้องมีสินะ” หญิงสาวพยายามนึกว่าขาดอะไรอีกบ้าง เมื่อนึกสิ่งใดออกก็รีบนำออกมาจนตอนนี้บ้านเป็นบ้านขึ้นมาแล้ว

“ต้องมีประตูห้องครัวด้วยสินะ ยิ่งยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้ เรื่องฉกชิงอาหารคงมีอยู่เนืองๆเป็นแน่” หลี่เลี่ยงหลิงคิดรอบคอบจึงติดตั้งประตูสำหรับห้องครัวพร้อมกุญแจล็อกอย่างแน่นหนา 

ส่วนพื้นที่สำหรับแช่อาหารสดเธอก็ฝังโอ่งเอาไว้ใต้พื้นครัวแล้ว หากมองเผินๆก็เป็นเพียงพื้นแต่หากยกเปิดออกด้านในก็มีโอ่งขนาดกลางสำหรับเก็บเสบียงอาหารไม่ให้เน่าเสีย

“ทีนี้ก็เหลือห้องน้ำสินะ เรื่องยากเสียด้วย” หญิงสาวกอดอกอย่างคิดหนัก เพราะห้องน้ำยากไปสำหรับเธอจริงๆ แต่จะให้ขุดหลุมถ่ายตลอดก็ไม่ดีเอาเสียเลย

หลี่เลี่ยงหลิงค้นหาในมิติช่องว่างว่ามีอะไรที่สามารถอำนวยความสะดวกในการสร้างห้องน้ำได้บ้าง  และเธอก็ไม่ผิดหวังเมื่อมีห้องน้ำสำเร็จรูปที่ต้องขุดเพียงบ่อเกรอะเองเท่านั้น  หญิงสาวไม่รอช้าลงมือขุดหลุมลึกราวสองเมตรด้วยตนเองทันที แม้จะเป็นงานที่ค่อนข้างหนักแต่เธอก็ไม่ยอมแพ้

มือบางร้อนผ่าวจากการจับเครื่องมือขุดเป็นเวลานาน หญิงสาวถอดถุงมือออกเพื่อระบายความร้อนและลงมือขุดต่ออีกครั้ง เมื่อได้ความลึกที่ต้องการแล้ว ท่อซีเมนต์ก็ถูกใส่ลงไปในตำแหน่งที่เธอคิด และปิดฝาท่อที่ต่อไว้สำหรับวางโถส้วมแล้ว หญิงสาวกลบดินทับเพื่อไม่ให้ใครเห็นท่อซีเมนต์ที่แข็งแรงนี้

“ทีนี้ก็...ป๊อก” หลี่เลี่ยงหลิงดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ห้องน้ำก็วางลงบนพื้นที่ที่เตรียมไว้อย่างพอเหมาะพอดี หญิงสาวเปิดประตูไม้เข้าไปก็พบโถสีขาวสะอาดตาที่น่าพอใจ และเธอก็ได้เพิ่มโอ่งน้ำพร้อมกระบวย พร้อมกับติดม่านไว้สำหรับโซนอาบน้ำอีกด้วย

“อ่า...น่าจะทำห้องอาบน้ำไว้ตรงลำธารอีกสักที่ เผื่อวันไหนขี้เกียจแบกน้ำมาเติม”

ตอนนี้หลี่เลี่ยงหลิงมีความคิดในหัวมากมายในการตกแต่งบ้าน แต่ทุกอย่างต้องค่อยไปค่อยไปด้วยแรงกำลังที่มีเพียงเธอคนเดียว ดังนั้นจึงไม่สามารถทำให้เสร็จสิ้นภายในวันสองวัน 

หญ้าที่แห้งรกถูกถางออกในเวลาต่อมา หญิงสาวนำพวกมันมาสุมกองรวมกันแล้วจุดไฟเผาทำให้พื้นที่ที่เคยรกร้างโล่งเตียนสะอาดตาภายในไม่กี่นาที ด้วยความกลัวเกิดลุกลามจนไหม้ป่าเธอจึงขุดแนวไฟเอาไว้ล่วงหน้า เพื่อไม่ให้สิ่งที่ขุดเสียเปล่า เมล็ดพันธุ์พืชผักจึงถูกหยอดลงไปตามด้วยน้ำเปล่าเย็นสะอาดที่ถูกหิ้วมาจากลำธาร

“พรุ่งนี้คงต้องออกไปสำรวจหมู่บ้านด้านล่างแล้วล่ะ”