LOGIN“กรี๊ดดดดดด~!!!!!” ซูอิ่นลุกตื่นขึ้นจากฝันร้าย เ
บทส่งท้าย-----------------------------------------------. ชึบ...ฝีพระบาทของฮ่องเต้หยุดลงในความเงียบ บนพระแท่นบรรทมที่ถูกปูด้วยผ้าแพรแดงสวยสดงดงาม ฮองเฮานั่งรอก่อนแล้วในฉลองพระองค์สีชาดอันสวยสะกดลมพระปัสสาสะ พระหัตถ์เลื่อนไปเปิดผืนแพรที่ซ่อนความงามของพระนางไว้ภายใน “อิ่นเอ๋อร์....” สุรเสียงในลำพระศอเอ่ยเบา.. สตรีผู้นั้นส่ายพระพักตร์อย่างเชื่องช้า เจ้าสาวขยับดวงเนตรขึ้นมองพระพักตร์จักรพรรดิ และก้มลงอีกครั้งอย่างมิกล้าประสานสายพระเนตร ใต้แสงสลัวจากเชิงแท่งเทียนสีแดงสลักอักษรอันเป็นมงคล แสงโคมสีแดงในเรือนหอที่ชวนให้พระทัยสั่นไหว แต่พระองค์กลับรู้สึกเหมือนถูกกระชากและพังทลาย “หม่อมฉันไม่ใช่นางเพคะ” ร่างบางตอบ เสียงนั้นทำให้ดวงหทัยของพระองค์สะเทือน
“ไม่นะ!!” ซูอิ่นพึมพำ ใบหน้าส่ายไปมาท่ามสติอันพร่ามัว ความรู้สึกของพลังงานที่มองไม่เห็นวิ่งพล่านผ่านร่างกายไป รู้สึกร้อนเหมือนถูกเผาไหม้... “ซูอิ่น...ตื่นแล้วเหรอซูอิ่น ฮึก...!! ซูอิ่น เหลียงซูอิ่น ได้ยินฉันไหม” เพื่อนนักศึกษาปริญญาตรีเขย่าร่างบางที่กำลังนอนหนุนตักตนเอง ภายในห้องเล็ก ๆ ของพิพิธภัณฑ์ ในหน้าหนาวของหุบเขาปาเฉวียน มือของเหยาเหยาเปื้อนไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นเพราะความกลัว “ไม่!! ไม่ใช่แบบนี้!!” ซูอิ่นตะโกนทันทีที่ลืมตาขึ้นมา ภาพทุกอย่างเบื้องหน้าสั่นไหว แต่มันก็ชัดขึ้นในเสี้ยววินาที ...เพดานไม้และหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ยาวพาดยาวอยู่ด้านบน กลิ่นไม้เก่าลอยข
“หม่อมฉันคิดสงสัยว่า หรือหม่อมฉันจะไม่ต้องกลับไปยังโลกอนาคตกาลเบื้องหน้าแล้วเพคะ พักนี้ใจของหม่อมฉันมันสงบเสียจนน่ากลัวทีเดียว” ซูอิ่นที่กำลังจุ่มขาเรียวลงไปในสระมรกตนั้นเอี้ยวกายเล็กน้อย หันมองฝ่าบาทที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองพระพักตร์จนขนตาสะบัดงอน ทั้งสองอยู่ที่สระมรกตของหอเซียงถาน ที่ถ่อขึ้นมาชมวิวยามเย็นหลังฝ่าบาทเสร็จภารกิจส่วนพระองค์ ซึ่งเกี้ยวหลังงามก็จอดอยู่ตรงปลายทางวนขึ้นไม่ไกลจากตรงนั้น “ดีแล้วไม่ใช่หรือ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นลิขิตแท้จริงของสวรรค์ก็เป็นได้ เช่นนี้เจ้าก็พร้อมเข้าพิธีอภิเษกกับข้าแล้ว ใช่หรือไม่ อิ่นเอ๋อร์?” เสิ่นลู่หรี่พระเนตรคมมองนาง แม้รอยพระสรวลจะไม่เผยออกมา แต่ก็แสดงความร่าเริงอยู่ในพระทัย หลังความวุ่นวายผ่านไปกว่าเจ็ดราตรี ความเศร้าเสียใจของทั้งสองได้ซาลง ทั้งคู่ผ่านความเสียใจมาหนักหน่วง แต่ก็นั่งจับเข่าคุยก
“อย่ามอง...” ภาพที่ปรากฏแก่สายพระเนตรทำให้ลมพระปัสสาสะของเสิ่นลู่ติดขัด พระองค์หมุนพระวรกายกลับอย่างรวดเร็วจนชายฉลองพระองค์สีนวลกระทบขอบประตู ก่อนที่ซูอิ่นจะเห็นเต็มสองตานั้น พระหัตถ์หนาก็เลื่อนขึ้นบดบังดวงตาของร่างบางเอาไว้ อย่างพยายามกดไว้ให้มิดที่สุด ที่ตรงนั้น...ร่างสูงโปร่งไร้วิญญาณของอวี้ซีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงกลางห้อง หันออกมายังทั้งสอง ดวงตาที่เคยเฉียบคมปิดลงราวกับหลับไป แต่กลางอก… ปักลึกอยู่เหนือหัวใจ คราบโลหิตสีแดงเข้มไหลอาบลงมาตามอาภรณ์ที่ฉีกออก น้ำสีเข้มยังคงหยดลงสู่พื้นทีละหยดอย่างสดใหม่ แต่มันกลับไม่ใช่เพียงเท่านั้น เมื่อแขนขาทั้งสองข้างของอว
“ข้าคิดว่า...บทลงโทษเดียวที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ คือให้เจ้าตาย” นั่นคือสิ่งที่เสิ่นลู่ตรัสออกมาประโยคแรก พระองค์ประทับลงบนพระเก้าอี้เบื้องหน้าเตียงกว้าง อวี้ซีถอนลมหายใจทางจมูกโด่งคมก่อนค่อย ๆ หันหน้าไป บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเซียวลงมากเพราะเสียเลือด แต่กระนั้นก็ยังดูดีตามฉบับคุณชายตระกูลสวี่ผู้เป็นฉีซือไม่ต่างไปจากเมื่อก่อน “ช่วยกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ ใครขอฝ่าบาทกัน” อวี้ซีขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใด มันย่อมไม่ใช่ความตายจริง ๆ แต่เป็นการตายไปจากฐานะเดิม “พูดจาคล้ายงอนแบบสตรี” ฮ่องเต้แค่นเสียง เมื่อมันฟังดูชวนขัน แต่อวี้ซีกลับมองเหม่อกลับมายังพระองค์
“.....” หลังฉากฉลุลายมังกรที่ประกายแสงนวลตามช่องแสงด้วยแสงไฟจากเชิงเทียน เสิ่นลู่ค่อย ๆ ปลดฉลองพระองค์ตัวนอกที่เปื้อนคราบเลือดต่อหน้าซูอิ่น ที่ตามเสด็จเข้ามาอย่างโลภในอาหารตา “...อึก...” เลือดกำเดาของนางแทบไหลออกมาเมื่อเห็นยามฉลองพระองค์ไหมร่วงหล่น... อนาโตมี่ Male Figure ในอุดมคติก็ถูกเผยตนใต้แสงสลัว บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงผ้าไหมสีเข้มไหลผ่านผิวเนื้อ... ท่อนบนเปลือยเปล่าขาวเนียนชวนหัวใจแทบละลาย เส้นสายของกล้ามเนื้อบ่าลาดยาวอย่างพอเหมาะ ล้อไปกับไหปลาร้าที่ถูกเน้นชัดด้วยแสงจากเชิงเทียนเกิดเป็นเงาอันลุ่มลึก และทั้งเส้นวีไลน์ที่พาดผ่านหน้าท้องแกร่งลงสู่ความมืดมิดของผ้านุ่งชั้นใน มันช่างเป๊ะยิ่งกว่าภาพหุ่นอนาโตมี่ใน Pinterest ที่นางเคยใช้เป็นแบบ
ขณะเดียวกันนั้น การเดินหมากของแม่ทัพหลวงกับอวี้ซีก็เดินไปถึงจุดจบ เป็นหมากตาที่มองเพียงผิวเผินก็อาจดูว่าสูสี แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นกระดานที่คนหนุ่มได้อ่อนข้อให้อย่างแนบเนียน โดยที่ผู้มีวุฒิภาวะอย่างชายสูงวัยนั้นไม่อาจล่วงรู้ และได้แต่คิดไปว่า เกือบ
“ขอบคุณแม่ทัพมู่อย่างยิ่งที่มอบตำรับยาเถาเถี่ยและซานชีให้กับข้า นั่นมีประโยชน์อย่างมาก” อวี้ซีประสานมือแน่นต่อหน้า ‘แม่ทัพมู่จวินหลัว’ ภายในห้องกว้างของชั้นสองของหอสุรา ไป๋จวินฟาหมิง
หน้าห้องรับรองฝั่งตะวันตก ซูอิ่นยืนใจเต้นตึกตัก… อย่างไม่รู้ว่าตนเองกำลังกลัวการเผชิญหน้ากับเขา หรือว่ากำลังตื่นเต้นที่จะได้เจอหนุ่มรูปงามในภาพวาดกันแน่ ร่างบางชะโงกหน้าเข้าไปยังห้องรับรองเพื่อแอบส่อง แต่ก็เห็นเพียงแผ่นหลังสูงโปร่งยืนอยู่ระห
ขณะที่กำลังขบคิดอยู่นั้น ซูอิ่นก็เหลือบไปเห็นสมุดขนาดราว ๆ เอห้าเล่มหนึ่ง ลักษณะของมันเป็นปกแข็งอัดเรียบ บุด้วยผ้าไหมสีครีมเนื้อกึ่งด้านกึ่งเงา วางอยู่ใต้เบาะนั่งที่ว่างอยู่ นางจึงหยิบขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ &







