Novel-novel oleh Missstellar Young

หลังเงากำแพงวังกว้างใหญ่ที่สะท้อนเหนือผิวน้ำ ว่าราชบุตรเขยผู้ไม่แน่ใจว่าจะหลุดจากตำแหน่งเมื่อไหร่ และไม่รู้เลยว่างานอภิเษกกับองค์หญิงนั้นจะมีต่อไปหรือไม่ กำลังนั่งอ้อยอิ่งอยู่ริมบึง หลงเจียง ใกล้กับประตูอู่ อย่างรู้สึกเหมือนอกหักอยู่เพียงลำพัง อีกไม่นาน... เขาจะออกจากกำแพงวังไป แต่ขณะนี้นั้นยังอยู่ในช่วงขาไร้เรี่ยวแรง และหมดอาลัยตายอยาก. เมื่อสองชั่วยามก่อน เขาได้พบกับ จางซินหยาง บุรุษผู้มีไมตรีกับเซียนเซียนก่อนที่นางจะความจำเสื่อม ที่ศาลาในเขตพระราชฐานชั้นใน “ได้ยินนางกำนัลเล่าลือว่า เจ้าเดินหมากรุกเก่งที่สุดในวังหลวง แม้แต่ฮ่องเต้เจิ้งเหรินก็ต้องสยบให้กับวิถีการเ

เซียนเซียนลุกขึ้นจากแท่นบรรทมช้า ๆ ในห้องที่มืดสลัว นางเดินไปจุดเทียนเบื้องข้างแท่นบรรทม ก่อนจะค่อย ๆ เสด็จช้า ๆ ออกจากห้อง พระหัตถ์บางผลักบานประตูไม้สลักเปิดออก ก่อนมู่อินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหน้าห้องบรรทมจะสะดุ้งน้อย ๆ “ยามไฮ่แล้ว... ทรงไม่บรรทมหรือเพคะ” มู่อินที่นั่งท่วงท่าผ่อนคลายยืดหลังตรงช้า ๆ “ข้านอนไม่หลับ เลยจะไปห้องพระอักษร หาหนังสืออ่านเล่นเสียหน่อย” ร่างบางตอบนางกำนัล ก่อนจะเสด็จหันนำไปก่อน นางกำนัลเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นตาม เพื่อไปถวายการปรนนิบัติ มู่อินค่อย ๆ จุดไฟบนเชิงเทียนตั้งพื้นตามจุดต่าง ๆ ในห้องทรงอักษรให้สว่างไสว ขณะองค์หญิงผู้งามสง่านั้นเยื้องย่างไปที่ชั้นหนังสือไม้สลักสูงตระหง่าน พระหัตถ์เลือกหนังสือที่เรียงรายบนนั้น ก่อนนางจะหยุดชะงัก ....เมื่อทอดพระเนตรไปเห็

“ออกไป! หลงจงเจี๋ย” สุรเสียงหวานดุกว่าครั้งไหน แม้เป็นเพียงคำสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของอีกคนที่อยู่ภายในห้องบีบรัดจนหายใจไม่ออก ดวงตาเรียวคมกะพริบปริบ ๆ วงแขนแกร่งค่อย ๆ ทอดถอนออกจากร่างบางช้า ๆ “เจ้าเป็นอย่างไร หายใจปรกติหรือไม่ เจ็บแผลไหม” เสียงร่างสูงอ่อนโยน แต่กลับไม่ได้ดูห่วงใยในสายพระเนตรของอีกฝ่าย องค์หญิงส่ายพระพักตร์ด้วยความสับสน ก่อนจะตรัสออกมาอีกครั้ง “ออกไป... ก่อนข้าจะเรียกให้ทหารมาจับเจ้า...” สุรเสียงนั้นแหบแห้ง และแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนต่ออีกฝ่าย ความกลัวของร่างสูง....จู่ ๆ ก็กล

ยามสายของวันใหม่ภายในตำหนัก ฮู่เมิ่ง นั้น อากาศเย็นอย่างประหลาด เมื่อสายลมเหนือพัดพาเอาอุณหภูมิที่ต่ำลงมาเยือนอย่างช้า ๆ ลมอ่อนนั้นพัดเอากิ่งไม้ของต้นเม่ยฮวากระทบกันจนเกิดเสียง ใบและดอกของมันเริ่มร่วงหล่นลง ราวกับบอกว่าฤดูใบไม้ร่วงได้จะมาเยือนในอีกไม่นาน ธารน้ำไหลใสเบื้องหน้าตำหนักสงบนิ่ง มันสะท้อนภาพผืนฟ้าสีอ่อนที่เงียบเหงา ไม่มีเสียงนกร้อง หรือเสียงหัวเราะของนางกำนัลคนใด มีเพียงเสียงผ้าสีดำขลิบเงินที่กระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่เหล่านางกำนัลเหล่านั้นขยับกาย ทุกคนในตำหนัก ฮู่เมิ่ง ล้วนอยู่ใน...อาภรณ์ไว้ทุกข์... รวมถึงทุกคนทั่วทั้งวังหลวง... “ยินดีที่ได้รู้จัก... ท่านจางซินหยาง ได้ยินชื่อท่านมานาน แต่ไม่เคยได้พูดคุยทำความรู้จักเป็นกิจจะ ถือว่าข้ามีบุญแล้วในวันนี้” เจิงหู่คารวะบุรุษใบหน้าสวยในอาภรณ์เนื้อละเอียดอย่างสำรวมท่าที เกราะของเขากระเพื่อมน้อย ๆ แต่กลับดังกว่าทุกทีในบรรยากาศที่เงียบฉี่ “ได้รู้จักบุตรของแม่ทัพใหญ่อย่างท่านก็เป็นเกียรติ” จางซินหยางประสานมือแสดงความเคารพกลับตามมารยาท บุรุษทั้งสองจิบชากันอย

“ใยฝ่าบาทจึงมาหาหม่อมฉันได้ในคืนนี้ หม่อมฉันนึกเสียแต่ว่าพระองค์จะทรงวุ่นวายอยู่กับคดีของเสวี่ยเซียนจนไม่มาหาหม่อมฉันแล้ว” ฮ่องเฮาลวี่เวยทรงอุ้มกะละมังทองเหลืองสำหรับชำระพระหัตถ์ วางที่โต๊ะไม้สลักใกล้พระแท่นบรรทม พระนางจุ่มซับพระพักตร์ลงในน้ำอุ่น ก่อนยกขึ้นบิดอย่างเบาพระหัตถ์ “เจ้าไปเยี่ยมเสวี่ยเซียนบ้างหรือยัง....” ฮ่องเต้เจิ้งเหรินที่ประทับอยู่ที่แท่นบรรทมพ่นลมหายใจเบา ๆ ที่พระนาสิก ทรงถอดฉลองพระองค์ตัวนอกสุดออกและรับซับพระพักตร์มาไว้ ฮองเฮาลวี่เวยหลุบสายพระเนตรต่ำ และแย้มสรวลบาง ๆ “หม่อมฉันคิดว่าจะไปในวันพรุ่ง เพราะนางกำนัลบอกว่าองค์หญิงยังไม่ฟื้น เกรงว่าไปเยี่ยมยามนี้จะรบกวนการฟื้นตัวของนางเพคะ” ผู้เป็นพระอัครชายาเขามาประทับข้าง ๆ สวามี นางก้ม

และแล้วบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ก็กลับมาอยู่ตรงหน้าของนางจนได้ นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตากับเขาที่ก้าวเข้ามาเบื้องหน้า “ทะ...ท่านว่าที่ราชบุตรเขย เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่” อิ่นลู่อึกอัก และค่อย ๆ ก้าวถอยหลังขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามา จนถอยชิดโต๊ะเบื้องหลัง ใช่แล้ว... เขาควรจะอยู่ในคุกไม่ใช่หรือ “ตกใจทำไม กลัวอะไรอยู่รึ?” จงเจี๋ยเอียงคอน้อย ๆ ใบหน้าของเขาดูกวนนิ่ง ๆ แสนอ่านยาก อิ่นลู่หน้าซีดลงไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกล่องในมือของเขา... และอาภรณ์สีม่วงที่อยู่ในอีกมือ “...อึก....” &n

บทส่งท้าย-----------------------------------------------. ชึบ...ฝีพระบาทของฮ่องเต้หยุดลงในความเงียบ บนพระแท่นบรรทมที่ถูกปูด้วยผ้าแพรแดงสวยสดงดงาม ฮองเฮานั่งรอก่อนแล้วในฉลองพระองค์สีชาดอันสวยสะกดลมพระปัสสาสะ พระหัตถ์เลื่อนไปเปิดผืนแพรที่ซ่อนความงามของพระนางไว้ภายใน “อิ่นเอ๋อร์....” สุรเสียงในลำพระศอเอ่ยเบา.. สตรีผู้นั้นส่ายพระพักตร์อย่างเชื่องช้า เจ้าสาวขยับดวงเนตรขึ้นมองพระพักตร์จักรพรรดิ และก้มลงอีกครั้งอย่างมิกล้าประสานสายพระเนตร ใต้แสงสลัวจากเชิงแท่งเทียนสีแดงสลักอักษรอันเป็นมงคล แสงโคมสีแดงในเรือนหอที่ชวนให้พระทัยสั่นไหว แต่พระองค์กลับรู้สึกเหมือนถูกกระชากและพังทลาย “หม่อมฉันไม่ใช่นางเพคะ” ร่างบางตอบ เสียงนั้นทำให้ดวงหทัยของพระองค์สะเทือน

“ไม่นะ!!” ซูอิ่นพึมพำ ใบหน้าส่ายไปมาท่ามสติอันพร่ามัว ความรู้สึกของพลังงานที่มองไม่เห็นวิ่งพล่านผ่านร่างกายไป รู้สึกร้อนเหมือนถูกเผาไหม้... “ซูอิ่น...ตื่นแล้วเหรอซูอิ่น ฮึก...!! ซูอิ่น เหลียงซูอิ่น ได้ยินฉันไหม” เพื่อนนักศึกษาปริญญาตรีเขย่าร่างบางที่กำลังนอนหนุนตักตนเอง ภายในห้องเล็ก ๆ ของพิพิธภัณฑ์ ในหน้าหนาวของหุบเขาปาเฉวียน มือของเหยาเหยาเปื้อนไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นเพราะความกลัว “ไม่!! ไม่ใช่แบบนี้!!” ซูอิ่นตะโกนทันทีที่ลืมตาขึ้นมา ภาพทุกอย่างเบื้องหน้าสั่นไหว แต่มันก็ชัดขึ้นในเสี้ยววินาที ...เพดานไม้และหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ยาวพาดยาวอยู่ด้านบน กลิ่นไม้เก่าลอยข

“หม่อมฉันคิดสงสัยว่า หรือหม่อมฉันจะไม่ต้องกลับไปยังโลกอนาคตกาลเบื้องหน้าแล้วเพคะ พักนี้ใจของหม่อมฉันมันสงบเสียจนน่ากลัวทีเดียว” ซูอิ่นที่กำลังจุ่มขาเรียวลงไปในสระมรกตนั้นเอี้ยวกายเล็กน้อย หันมองฝ่าบาทที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองพระพักตร์จนขนตาสะบัดงอน ทั้งสองอยู่ที่สระมรกตของหอเซียงถาน ที่ถ่อขึ้นมาชมวิวยามเย็นหลังฝ่าบาทเสร็จภารกิจส่วนพระองค์ ซึ่งเกี้ยวหลังงามก็จอดอยู่ตรงปลายทางวนขึ้นไม่ไกลจากตรงนั้น “ดีแล้วไม่ใช่หรือ ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นลิขิตแท้จริงของสวรรค์ก็เป็นได้ เช่นนี้เจ้าก็พร้อมเข้าพิธีอภิเษกกับข้าแล้ว ใช่หรือไม่ อิ่นเอ๋อร์?” เสิ่นลู่หรี่พระเนตรคมมองนาง แม้รอยพระสรวลจะไม่เผยออกมา แต่ก็แสดงความร่าเริงอยู่ในพระทัย หลังความวุ่นวายผ่านไปกว่าเจ็ดราตรี ความเศร้าเสียใจของทั้งสองได้ซาลง ทั้งคู่ผ่านความเสียใจมาหนักหน่วง แต่ก็นั่งจับเข่าคุยก

“อย่ามอง...” ภาพที่ปรากฏแก่สายพระเนตรทำให้ลมพระปัสสาสะของเสิ่นลู่ติดขัด พระองค์หมุนพระวรกายกลับอย่างรวดเร็วจนชายฉลองพระองค์สีนวลกระทบขอบประตู ก่อนที่ซูอิ่นจะเห็นเต็มสองตานั้น พระหัตถ์หนาก็เลื่อนขึ้นบดบังดวงตาของร่างบางเอาไว้ อย่างพยายามกดไว้ให้มิดที่สุด ที่ตรงนั้น...ร่างสูงโปร่งไร้วิญญาณของอวี้ซีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงกลางห้อง หันออกมายังทั้งสอง ดวงตาที่เคยเฉียบคมปิดลงราวกับหลับไป แต่กลางอก… ปักลึกอยู่เหนือหัวใจ คราบโลหิตสีแดงเข้มไหลอาบลงมาตามอาภรณ์ที่ฉีกออก น้ำสีเข้มยังคงหยดลงสู่พื้นทีละหยดอย่างสดใหม่ แต่มันกลับไม่ใช่เพียงเท่านั้น เมื่อแขนขาทั้งสองข้างของอว

“ข้าคิดว่า...บทลงโทษเดียวที่ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ คือให้เจ้าตาย” นั่นคือสิ่งที่เสิ่นลู่ตรัสออกมาประโยคแรก พระองค์ประทับลงบนพระเก้าอี้เบื้องหน้าเตียงกว้าง อวี้ซีถอนลมหายใจทางจมูกโด่งคมก่อนค่อย ๆ หันหน้าไป บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเซียวลงมากเพราะเสียเลือด แต่กระนั้นก็ยังดูดีตามฉบับคุณชายตระกูลสวี่ผู้เป็นฉีซือไม่ต่างไปจากเมื่อก่อน “ช่วยกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ ใครขอฝ่าบาทกัน” อวี้ซีขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่เขาก็เข้าใจดีว่าฮ่องเต้หมายถึงสิ่งใด มันย่อมไม่ใช่ความตายจริง ๆ แต่เป็นการตายไปจากฐานะเดิม “พูดจาคล้ายงอนแบบสตรี” ฮ่องเต้แค่นเสียง เมื่อมันฟังดูชวนขัน แต่อวี้ซีกลับมองเหม่อกลับมายังพระองค์

“.....” หลังฉากฉลุลายมังกรที่ประกายแสงนวลตามช่องแสงด้วยแสงไฟจากเชิงเทียน เสิ่นลู่ค่อย ๆ ปลดฉลองพระองค์ตัวนอกที่เปื้อนคราบเลือดต่อหน้าซูอิ่น ที่ตามเสด็จเข้ามาอย่างโลภในอาหารตา “...อึก...” เลือดกำเดาของนางแทบไหลออกมาเมื่อเห็นยามฉลองพระองค์ไหมร่วงหล่น... อนาโตมี่ Male Figure ในอุดมคติก็ถูกเผยตนใต้แสงสลัว บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงผ้าไหมสีเข้มไหลผ่านผิวเนื้อ... ท่อนบนเปลือยเปล่าขาวเนียนชวนหัวใจแทบละลาย เส้นสายของกล้ามเนื้อบ่าลาดยาวอย่างพอเหมาะ ล้อไปกับไหปลาร้าที่ถูกเน้นชัดด้วยแสงจากเชิงเทียนเกิดเป็นเงาอันลุ่มลึก และทั้งเส้นวีไลน์ที่พาดผ่านหน้าท้องแกร่งลงสู่ความมืดมิดของผ้านุ่งชั้นใน มันช่างเป๊ะยิ่งกว่าภาพหุ่นอนาโตมี่ใน Pinterest ที่นางเคยใช้เป็นแบบ