Novels by Missstellar Young

กองกำลังเงาของจักรพรรดิได้เคลื่อนพลด้วยม้าจากทางทิศตะวันออกของเซวียนซาน เลาะแนวหุบเขาสูงสู่ทางทิศตะวันตก ขณะที่กำลังอีกส่วนหนึ่งเคลื่อนพลด้วยเท้าอย่างเงียบงันดั่งเงาที่ไหลผ่านป่าในความเงียบ เมื่อถึงยามเว่ย กองกำลังทั้งหมดก็มารวมตัวกัน ณ ค่ายเลี่ยซา เหล่าทหารเลี่ยซาที่ถูกฤทธิ์ยาพิษผนึกจันทร์เล่นงานจนล้มระเนระนาด ต่างถูกลากตัวมารวมกันเป็นกลุ่ม ๆ แล้วใช้เชือกมัดร้อยต่อกันเป็นสายยาว เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดหลบหนี หลังจากนั้น เหล่าองครักษ์เงาจึงแจกน้ำดื่มผสมยาแก้พิษแบบเจือจางให้แก่พวกเขา ยานั้นมิได้ถอนพิษจนสิ้น เพียงแต่บรรเทาอาการอัมพาตให้สามารถขยับเขยื้อนและเดินเหินได้ ทว่าเรี่ยวแรงยังคงอ่อนล้าเกินกว่าจะยกอาวุธ หรือขัดขืน ซึ่งฮ่องเต้เสิ่นลู่ทรงมีพระบัญชาให้ควบคุมตัวทั้งหมดส่งไปยัง ‘คุกศิลาทมิฬ’ เพื่อกักขังรอการพิพากษา

เอ้อเสิงได้เพียงจำนนต่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาไม่โต้ตอบใด ๆ และลงจากหลังม้า เพราะรู้ตัวดีว่า... หากฝ่าออกไป นั่นก็คือตาย... เขาหันไปมองยังทิศตะวันตกเลียบไปตามแนวกำแพงวังหลวง ที่ตั้งของค่ายฝ่ายขวาใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพมู่ เสียงในนั้นเริ่มโหวกเหวกออกมา........ ค่ายกองกำลังฝ่ายขวา แม่ทัพรักษาการ ‘หลู่หู่อัน’ ควบม้าเข้าผ่ากลางแนวทหารแทรกผ่านลานฝึกจนฝุ่นคลุ้งกระจาย เสียงกีบม้ากระแทกเป็นจังหวะ และมือหนานั้นก็กระตุกบังเหียนให้ม้าหมุนหน้าพื้นไม้ยกระดับแนวหน้าของลานดิน ครืดดด....ด!! “ข้าหลู่หู่อัน ‘แม่ทัพรักษาการแห่งค่ายพยัคฆ

ยามเฉิน[1] “พวกเจ้ายกหม้อตรงนี้ไปได้แล้ว” ทหารครัวทั้งหมดช่วยกันแจกจ่ายหม้อโจ๊กอยู่เบื้องหน้าโรงครัวด้วยท่าทีทะมัดทะแมง เหล่าทหารจากหน่วยต่าง ๆ ก็ต่างส่งตัวแทนออกมารับอาหาร ต่อแถวตอนลึกยาว พากันทยอยรับหม้อโจ๊กไปหน่วยละใบ อย่างไม่มีใครล่วงรู้ว่าภายในหม้อนั้นถูกวางยาเอาไว้ทั้งหมดแล้ว “เท่านี้ก็น่าจะเรียบร้อย...” เป่าซาหงถอนหายใจแผ่วเบาอย่างโล่งอก ขณะที่รู้สึกปวดข้อแขนจากการล้างผักและสับผักจำนวนมาก เขาสะบัดมือไปมา ดวงตาสองชั้นเล็กมองรอบ ๆ อย่างระวังตัว และเหลือบไปมองหัวหน้าทหารครัวอย่างมีเลศนัย “อ้ะ! ลูกพี่เป่ย ข้าต้องกลับหน่วยก่อนนะ ข้าจะไปกินข้าวบ้างแล้ว” เป่าซาหงยิ้มตาหยี เขาแสร้งเข้าไปกอดคอทห

หลินลั่วจู่หยิบป้ายคำสั่งทองคำอักษรหวงลิ่ง 皇令 จากสาบเสื้อแพร ชูขึ้นพร้อมจดหมายที่เขียนกำกับเอาไว้ว่าด่วนที่สุดในมือ เมื่อพวกทหารเฝ้ายามฝ่ายพยัคฆ์ขาวเห็นเช่นนั้นก็รีบเปิดประตูให้ทันที หลินลั่วจู่กระโดดขึ้นหลังม้า และควบต่อเข้าไปภายใน “ท่าน หลู่หู่อัน โปรดรับราชโองการลับ” หลินลั่วจู่แหวกม่านหน้าเข้าไปในกระโจมเสียงดัง พรึ่บ ทหารหน่วยพยัคฆ์ขาวในกระโจมทั้งห้านายเห็นผู้มาเยือนถือป้ายทองคำก็ชะงักไปเล็กน้อย และรีบคุกเข่าทันที “กระหม่อมหลู่หู่อันพ่ะย่ะค่ะ” แม้ไม่เห็นม้วนราชโองการ แต่เห็นป้ายคำสั่งทองก็เข้าใจได้ว่าเป็นเหตุการณ์เร่งด่วน “นี่คือพระบัญชาลับแห่งโอรสสวรรค์! นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป หลู่หู่อันจงรับตำแหน่ง ‘แม่ทัพรักษาก

“หยุดก่อน!” ทหารยามของค่ายเลี่ยซายกหอกขึ้นขวางทาง เมื่อเสิ่นลู่และองครักษ์เงาเดินไปถึงหน้าประตูค่าย ใต้ไฟคบเพลิงหน้าประตูส่องสว่างเป็นวงกว้าง เสิ่นลู่แฝงอยู่ในเงาด้านหลัง ปล่อยให้องครักษ์เป็นฝ่ายออกหน้า เกาเฉิงซูยกป้ายไม้สลักอักษร ‘เลี่ยซา’ ขึ้นให้ทหารเฝ้าปากทางเข้าดูทันที ทหารเลี่ยซาเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเป่าซาหงที่ดูคุ้นตาที่สุด “พวกเขากลับมาพร้อมกับขบวนอาวุธเมื่อครู่ แต่แยกตัวออกไปฉี่” เป่าซาหงก้าวไปครึ่งก้าว ทหารยามอีกคนฟังแล้วก็ทำหน้าเหยเก “ใช่พวกเรายืนฉี่กันอยู่ แล้วก็เจอเขา เลยเดินกลับมาพร้อมกัน” เกาเฉิงซูเก็บป้ายเข้าไปในอก แล้วแสร้งถอนหายใจด้วยท่าทีสบาย ๆ “อะไรนะ? ออกไปฉี่ทีเดียวกันทั้งห้าคนเลยเรอะ” ทหารยามเพ่งพินิจ  

กลิ่นชื้นของดินและคราบสนิมเหล็กเข้มข้นขึ้นตามระดับความลึกที่เกาเฉิงซูก้าวผ่านลงไปสู่ คุกศิลาทมิฬ สถานที่ลึกลับนอกกำแพงเมืองเซวียนซาน ที่แม้แต่ขุนนางกรมอาญาก็อาจไม่เคยได้ยินชื่อเสียง ...ตลอดหลายชั่วอายุคน ที่ลับแห่งนี้มิได้กักขังนักโทษทั่วไป แต่เป็นกรงขังสำหรับบุคคลอันตรายต่อแผ่นดินแคว้นเซิ่งเวินโดยเฉพาะ โดยส่วนหนึ่งของห้องที่เรียงรายไปในความมืดมิดนี้ ก็ยังมีห้องเฉพาะสำหรับชันสูตรศพ และบัดนี้มันก็ได้เรียงรายไปด้วยร่างไร้ชีวิตของเหล่านักฆ่าที่โจมตีขบวนเสด็จ เสียงรองเท้าบู๊ตกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะเนิบช้า เกาเฉิงซูผลักบานประตูไม้หนาและหนักเข้าไปสู่ห้องเล็กแห่งนั้น ที่อยู่ในชั้นใต้ดินลึกลงไปเป็นชั้นที่สอง แสงจากโคมน้ำมันเก่า ๆ พาดเหนือร่างบนแท่นหินเหล่านั้น เกาเฉิงซูเลิกแขนเสื้อสีดำหนาขึ้นทีละข้าง ตรวจสอบร่างหนึ่ง ตั้งแต่ปลายนิ้วด้าน ต่อด้วยต้นแขนเพื่อมองหาตำหนิต่าง ๆ ไล่ดูลำตัว น่องขาของศพ และหยุดลงที่ส่วนสุดท้ายของร่างกาย&nbs

หลังเงากำแพงวังกว้างใหญ่ที่สะท้อนเหนือผิวน้ำ ว่าราชบุตรเขยผู้ไม่แน่ใจว่าจะหลุดจากตำแหน่งเมื่อไหร่ และไม่รู้เลยว่างานอภิเษกกับองค์หญิงนั้นจะมีต่อไปหรือไม่ กำลังนั่งอ้อยอิ่งอยู่ริมบึง หลงเจียง ใกล้กับประตูอู่ อย่างรู้สึกเหมือนอกหักอยู่เพียงลำพัง อีกไม่นาน... เขาจะออกจากกำแพงวังไป แต่ขณะนี้นั้นยังอยู่ในช่วงขาไร้เรี่ยวแรง และหมดอาลัยตายอยาก. เมื่อสองชั่วยามก่อน เขาได้พบกับ จางซินหยาง บุรุษผู้มีไมตรีกับเซียนเซียนก่อนที่นางจะความจำเสื่อม ที่ศาลาในเขตพระราชฐานชั้นใน “ได้ยินนางกำนัลเล่าลือว่า เจ้าเดินหมากรุกเก่งที่สุดในวังหลวง แม้แต่ฮ่องเต้เจิ้งเหรินก็ต้องสยบให้กับวิถีการเ

เซียนเซียนลุกขึ้นจากแท่นบรรทมช้า ๆ ในห้องที่มืดสลัว นางเดินไปจุดเทียนเบื้องข้างแท่นบรรทม ก่อนจะค่อย ๆ เสด็จช้า ๆ ออกจากห้อง พระหัตถ์บางผลักบานประตูไม้สลักเปิดออก ก่อนมู่อินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักสูงหน้าห้องบรรทมจะสะดุ้งน้อย ๆ “ยามไฮ่แล้ว... ทรงไม่บรรทมหรือเพคะ” มู่อินที่นั่งท่วงท่าผ่อนคลายยืดหลังตรงช้า ๆ “ข้านอนไม่หลับ เลยจะไปห้องพระอักษร หาหนังสืออ่านเล่นเสียหน่อย” ร่างบางตอบนางกำนัล ก่อนจะเสด็จหันนำไปก่อน นางกำนัลเห็นเช่นนั้นจึงรีบลุกขึ้นตาม เพื่อไปถวายการปรนนิบัติ มู่อินค่อย ๆ จุดไฟบนเชิงเทียนตั้งพื้นตามจุดต่าง ๆ ในห้องทรงอักษรให้สว่างไสว ขณะองค์หญิงผู้งามสง่านั้นเยื้องย่างไปที่ชั้นหนังสือไม้สลักสูงตระหง่าน พระหัตถ์เลือกหนังสือที่เรียงรายบนนั้น ก่อนนางจะหยุดชะงัก ....เมื่อทอดพระเนตรไปเห็

“ออกไป! หลงจงเจี๋ย” สุรเสียงหวานดุกว่าครั้งไหน แม้เป็นเพียงคำสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของอีกคนที่อยู่ภายในห้องบีบรัดจนหายใจไม่ออก ดวงตาเรียวคมกะพริบปริบ ๆ วงแขนแกร่งค่อย ๆ ทอดถอนออกจากร่างบางช้า ๆ “เจ้าเป็นอย่างไร หายใจปรกติหรือไม่ เจ็บแผลไหม” เสียงร่างสูงอ่อนโยน แต่กลับไม่ได้ดูห่วงใยในสายพระเนตรของอีกฝ่าย องค์หญิงส่ายพระพักตร์ด้วยความสับสน ก่อนจะตรัสออกมาอีกครั้ง “ออกไป... ก่อนข้าจะเรียกให้ทหารมาจับเจ้า...” สุรเสียงนั้นแหบแห้ง และแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนต่ออีกฝ่าย ความกลัวของร่างสูง....จู่ ๆ ก็กล

ยามสายของวันใหม่ภายในตำหนัก ฮู่เมิ่ง นั้น อากาศเย็นอย่างประหลาด เมื่อสายลมเหนือพัดพาเอาอุณหภูมิที่ต่ำลงมาเยือนอย่างช้า ๆ ลมอ่อนนั้นพัดเอากิ่งไม้ของต้นเม่ยฮวากระทบกันจนเกิดเสียง ใบและดอกของมันเริ่มร่วงหล่นลง ราวกับบอกว่าฤดูใบไม้ร่วงได้จะมาเยือนในอีกไม่นาน ธารน้ำไหลใสเบื้องหน้าตำหนักสงบนิ่ง มันสะท้อนภาพผืนฟ้าสีอ่อนที่เงียบเหงา ไม่มีเสียงนกร้อง หรือเสียงหัวเราะของนางกำนัลคนใด มีเพียงเสียงผ้าสีดำขลิบเงินที่กระทบกันเบา ๆ ทุกครั้งที่เหล่านางกำนัลเหล่านั้นขยับกาย ทุกคนในตำหนัก ฮู่เมิ่ง ล้วนอยู่ใน...อาภรณ์ไว้ทุกข์... รวมถึงทุกคนทั่วทั้งวังหลวง... “ยินดีที่ได้รู้จัก... ท่านจางซินหยาง ได้ยินชื่อท่านมานาน แต่ไม่เคยได้พูดคุยทำความรู้จักเป็นกิจจะ ถือว่าข้ามีบุญแล้วในวันนี้” เจิงหู่คารวะบุรุษใบหน้าสวยในอาภรณ์เนื้อละเอียดอย่างสำรวมท่าที เกราะของเขากระเพื่อมน้อย ๆ แต่กลับดังกว่าทุกทีในบรรยากาศที่เงียบฉี่ “ได้รู้จักบุตรของแม่ทัพใหญ่อย่างท่านก็เป็นเกียรติ” จางซินหยางประสานมือแสดงความเคารพกลับตามมารยาท บุรุษทั้งสองจิบชากันอย

“ใยฝ่าบาทจึงมาหาหม่อมฉันได้ในคืนนี้ หม่อมฉันนึกเสียแต่ว่าพระองค์จะทรงวุ่นวายอยู่กับคดีของเสวี่ยเซียนจนไม่มาหาหม่อมฉันแล้ว” ฮ่องเฮาลวี่เวยทรงอุ้มกะละมังทองเหลืองสำหรับชำระพระหัตถ์ วางที่โต๊ะไม้สลักใกล้พระแท่นบรรทม พระนางจุ่มซับพระพักตร์ลงในน้ำอุ่น ก่อนยกขึ้นบิดอย่างเบาพระหัตถ์ “เจ้าไปเยี่ยมเสวี่ยเซียนบ้างหรือยัง....” ฮ่องเต้เจิ้งเหรินที่ประทับอยู่ที่แท่นบรรทมพ่นลมหายใจเบา ๆ ที่พระนาสิก ทรงถอดฉลองพระองค์ตัวนอกสุดออกและรับซับพระพักตร์มาไว้ ฮองเฮาลวี่เวยหลุบสายพระเนตรต่ำ และแย้มสรวลบาง ๆ “หม่อมฉันคิดว่าจะไปในวันพรุ่ง เพราะนางกำนัลบอกว่าองค์หญิงยังไม่ฟื้น เกรงว่าไปเยี่ยมยามนี้จะรบกวนการฟื้นตัวของนางเพคะ” ผู้เป็นพระอัครชายาเขามาประทับข้าง ๆ สวามี นางก้ม

และแล้วบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ก็กลับมาอยู่ตรงหน้าของนางจนได้ นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตากับเขาที่ก้าวเข้ามาเบื้องหน้า “ทะ...ท่านว่าที่ราชบุตรเขย เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่” อิ่นลู่อึกอัก และค่อย ๆ ก้าวถอยหลังขณะที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามา จนถอยชิดโต๊ะเบื้องหลัง ใช่แล้ว... เขาควรจะอยู่ในคุกไม่ใช่หรือ “ตกใจทำไม กลัวอะไรอยู่รึ?” จงเจี๋ยเอียงคอน้อย ๆ ใบหน้าของเขาดูกวนนิ่ง ๆ แสนอ่านยาก อิ่นลู่หน้าซีดลงไปเล็กน้อยเมื่อเห็นกล่องในมือของเขา... และอาภรณ์สีม่วงที่อยู่ในอีกมือ “...อึก....” &n