Missstellar Young 的作品

“ถวายบังคมเสด็จแม่” ภายในห้องโถงของตำหนักคุนหนิง องค์หญิงเสวี่ยเซียนย่อกายลงเพื่อถวายบังคมฮองเฮา แม้จะสงบนิ่งอยู่ได้แต่ใจกลับเต้นระรัวอยู่ภายใน นางมองรอบโถงของที่ตกแต่งอย่างโอ่อ่าด้วยผ้าแพรสีแดงเข้มด้วยความประหม่า ท่ามกลางกลิ่นกำยานที่หอมฟุ้งและเสาสลักมังกรสีเข้มสูงจรดเพดานนั้น นางพยายามหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อคุมสติ ดวงเนตรสวยช้อนมองยังพระมารดาเลี้ยงอย่างลังเลที่จะเริ่มสนทนา “...ความทรงจำ หายไปหมดแล้วจริง ๆ งั้นรึ” ฮองเฮาลวี่เวยเอ่ยขึ้นก่อน บนใบพระพักตร์สวยเฉี่ยวนั้น สายพระเนตรคมดุจดวงตาของนกเหยี่ยวมองเซียนเซียนอย่างพิจารณา พระนางยืนขึ้นช้า ๆ และเดินลงจากแท่นประทับด้วยการเยื้องกายอันละเมียด “หม่อมฉัน...จำพระองค์ไม่ได้เพคะ” เซียนเซียนก้มหลบสายพระเนตร ลวี่เวยถอนใจบาง ๆ เมื่อเดินมาใกล้ พระหัตถ์เอ

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- ใต้ความมืดมนของราตรี บนเตียงนุ่มของวังหลวง แม้แสนอุ่น แต่กลับทำให้รู้สึกเย็นเยียบหนาวขั้วหัวใจ ดวงตาคมของร่างสูงยังคงพริ้มหลับใต้แสงเทียนเล็ก ๆ ที่จุดเอาไว้พอสลัว ในความพร่าเลือนของสติ... ภาพบางอย่างกลับเด่นชัด ...รูปรสกลิ่นเสียงของอดีตเริ่มค่อย ๆ เข้ามาเยือนให้สัมผัสอย่างช้า ๆ ... “โอ๊ยย! ท่านพี่เจิงหู่ ให้อภัยข้าเถิด ข้าจะไม่ง้างหมัดใส่ท่านอีกแล้ว” จงเจี๋ยในวัยเด็กน้ำตาคลอ ขณะที่มือยังคงกำแน่น แต่แล้วสุดท้ายก็ต้องคุกเข่าก้มหัวให้พี่ใหญ่อย่างไม่เต็มใจนัก “ไอ้ขยะ! ลุกขึ้นมาสู้ต่อสิ ไอ้ลูกอนุ ลุกขึ้นมา!!” หลงเจิงหู่ยังคงฟาดน้องชายคนเล็กต่อไปเรื่อย ๆ อย่างคนที่ระบายความอึดอัดจากภายใน “เหม็นหน้ามันจริง ๆ” ตุบ... ตุบ... ตุบ... ตุบ...

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- และร่างสูงก็โน้มตัวลงไป... ‘บีบคอนางซะ แล้วก็ขู่สักหน่อย แต่อย่าให้รุนแรงเสียจนนำพาไปสู่โทษตาย’ จงเจี๋ยบอกตัวเองในความคิด ทันทีที่มือนุ่ม ๆ นั้นสัมผัสเบา ๆ ที่คอระหงขาว เซียนเซียนตาเบิกโพลง และมีเหงื่อเม็ดใสผุดขึ้นที่ใบพระพักตร์ “เจ้ารู้ไหมว่า... ข้ารอคอยวันนี้มาแสนนาน...” จงเจี๋ยเสียงกดต่ำ “อึก...” ร่างบางส่งเสียงเบา ๆ นางหดพระศอไปด้านหลัง พลันวางพระหัตถ์ขนาบข้างพระวรกาย สัมผัสเหนืออาภรณ์อันเรียบลื่น แต่กระนั้นร่างที่ถอยหลังไปกลับไถลไปอย่างไม่ทันตั้งตัว วืดดด..ด “อะ!! เฮือกกก...” ไม่ทันที่ร่างส

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- “...ยังไม่ได้ลาเฒ่าถิงจงเลยแท้ ๆ” กึก... กึก... กึก... กึก... จงเจี๋ยกอดสัมภาระเอาไว้ ขณะรถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองหลวง บนระยะทางยาวไกลกว่าสี่ร้อยลี้ ที่เขาถูกเชิญกลับไปพร้อมกับขบวนผู้ประกาศราชโองการ งานอภิเษกงั้นหรือ... คนที่ไร้ประสบการณ์ความรักเช่นเขา ยังจะต้องมาถูกบังคับผูกสัมพันธ์กับสตรีที่ไม่ชอบขี้หน้าเพียงคนเดียวบนโลก โลกนี้มันก็ไร้ซึ่งมนุษยธรรมเกินไปแล้ว “งั้นเป็นจริงตามข่าวลืออย่างที่เขาว่ากันสินะ ว่าฮ่องเต้เจิ้งเหรินนั้นทรงโหดเหี้ยม” น้ำเสียงกล้ำกลืนนั้นสรุปกับตัวเอง ..ดูไปแล้วชะตากรรมของเขาต่างหากที่น่าเป็นห่วง...

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- อีกด้านหนึ่งนั้น ในวันใหม่ ช่วงเวลาที่ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ... “ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป! ชีวิตของข้า… เสียอย่างไร ก็เหมือนเดิม เป็นเพียง….จุดสนจายชั่วคราวเท่าน้าน…~~” เสียงร่ำสุราดังมาจากวัดร้างหยิ่นโหยว จงเจี๋ยยกจอกเหล้าขึ้นเหนือศีรษะก่อนเทเข้าปากราวกับว่ามันเป็นน้ำตกสายหนึ่ง จนมันกระเซ็นเลอะเสื้อผ้าเนื้อดีมันวาวของเขา และหยดไปรอบ ๆ “เจ้าบ้าจงเจี๋ย! นี่มันกระดานหมากข้า เดี๋ยวมันจะพองน้ำหมด ไอ้นี่..!” เฒ่าถิงจงที่ดื่มไปพอกรึ่ม ๆ ด้วยกันเบื้องข้าง ยกเท้าขึ้นมาถีบเด็กหนุ่มที่ไร้สติ ผลัวะ!! “โอ๊ยยย!! เฒ่าถิงจง ข้าเป็นถึงผู้ช่วยชีวิตองค์หญิ

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ- กรอบหน้าต่างไม้ฉลุลายละเอียดของจวนตระกูลหลง เปิดอ้ารับแสงอาทิตย์อ่อน ส่องลงบนโซฟาไม้สลักลายประณีตบุผ้ากำมะหยี่แดงเข้ม ที่บัดนี้ว่างลงอีกครั้ง เมื่อแขกทั้งสามของจวน ซั่งกวาน ได้ออกไปจากเรือนแล้ว เจิงหู่ บุตรชายคนโตของ ฝานเยว่ เห็นมีที่นั่งว่าง แล้วก็เข้ามานั่งแหมะ! ก่อนเอียงตัวไปกระซิบท่านแม่อย่างคับข้องใจ “สงสัยนักว่า... ท่านซั่งกวานและฮูหยิน แม้เป็นมารดาบิดาของอดีตพระสนม แต่มีสิทธิ์เรียกใช้หมอหลวงมารักษาหลานห่าง ๆ ด้วยรึ” เจิงหู่เอียงคอน้อย ๆ และจิ๊ปากเบา ๆ “อย่าพูดให้มันเสียงดัง ระวังปากเสีย...! ถ้าเขาเรียกได้ นั่นก็แปลว่ายังมีอิทธิพลอยู่” ฝานเยว่บิดเนื้อที่หัวไหล่ที่กล้ามแขนของลูกชายเบา ๆ แต่บุตรชายผู้กำยำก็ไม่ได้สะท

ในร้านน้ำชาสไตล์เปิดโล่ง ข้างสวนดอกเหมยที่มีกลีบสีชมพูร่วงหล่นพรมไปทั่วราวกับทางเดินแห่งสรวงสวรรค์ ซูอิ่นนั่งอยู่ตรงข้ามกับอวี้ซีที่โต๊ะไม้สักขาวมุมพิเศษสำหรับแขกสมาชิก ซึ่งบัดนี้เหนือโต๊ะเรียงรายไปด้วยขนมโบราณหอมหวานนานาชนิด แต่ทั้ง ๆ ที่บรรยากาศชวนห่มด้วยความสุข มันกลับเนิ่นนานและทรมาน “ปกติ... ข้ามาที่นี่กับท่านพี่บ่อยงั้นหรือเจ้าคะ” ซูอิ่นทำลายความเงียบลง ซึ่งท่านพี่อวี้ซีของนางเห็นว่านางไม่หยิบขนมเสียที จึงหยิบขนมเปี๊ยะรูปทรงกลีบบัวชมพูยื่นให้ “ก็น่าจะบ่อยอยู่นะ” เสียงเรียบ ๆ นั่นฟังดูนุ่มนวล “ขอบคุณเจ้าค่ะ” ซูอิ่นรับขึ้นมาแล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ พลันหว่างคิ้วก็ขมวดเล็กน้อยเมื่อพบกับรสชาติที่ไม่คุ้นชิน มือบางจึงเลือกที่จะวางมันลงในจานที

เช้าวันถัดมา ซูอิ่นนอนม้วนตัวอยู่ในผ้านวมราวกับซูชิโฮโซมากิ และดิ้นทุรนทุรายอยู่เหนือเตียงกว้างภายในห้องนอนของเหลียงซูจินเพราะออกมาเองไม่ได้ “โอ๊ยแขนข้า! แขนข้า...เจ็บเหลือเกิน” นางโอดครวญอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะดิ้นหลุดออกมาได้ด้วยตนเอง ‘อึก...แขนที่หักนี่เมื่อไหร่จะหายดีกันนะ’ ร่างบางน้ำตาซึม อย่างนึกโทษตัวเองที่ห่อกายเล่นในผ้านวม พลันเงยหน้าขึ้นมองบันทึกที่ยังคงห้อยต่องแต่งเหนือศีรษะ แล้วเอื้อมมือสัมผัสดูเบา ๆ “ชื้นอยู่บ้าง แต่น่าจะเปิดอ่านได้โดยไม่ขาดแล้ว ไหนดูซิ! มาสืบคดีกันเถอะ” หญิงสาวพึมพำ พลางหยิบมันลงมาเปิดออกด้วยความตื่นเต้น แต่ปรากฏว่าส่วนใหญ่เริ่มพร่าเลือนจนดูยาก และก็มีแผ่นที่ติดกันจนยากจะแกะออก

“ลูกไม่เข้าไปด้วยได้หรือไม่” ซูอิ่นจับชายแขนอาภรณ์ของบิดาแล้วเขย่า เบื้องหน้าบันไดที่ก้าวขึ้นไปสู่ตำหนักว่าราชการอันเจิ้งอี้ ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ ต่อเจ้ากรมเครื่องทรงราวกับขอความเห็นใจ เมื่อนางนั้นทั้งไม่กล้าสู้หน้าพระองค์ เพราะเพิ่งชี้พระพักตร์ไป ทั้งรู้สึกบาปอยู่ในใจขายรูปวายคู่ชิป ฮ่องเต้xสวี่อวี้ซี ไปหมาด ๆ “งั้นก็รออยู่นี้! พ่อจะลองเอาแบบฉลองพระองค์ที่เจ้าวาดไปเสนอดูก่อน แต่หากฝ่าบาทต้องการให้เจ้าเข้าไป เจ้าก็ค่อยเข้าไป” เหลียงต้าฟู่สะบัดชายแขนเสื้อออกจากมือเล็กอย่างเหนื่อยใจ โดยเดินเข้าไปตัวปลิวอย่างกังวลว่าจะล่าช้า “อื้อ...” ซูอิ่นเบ้ปากมองตามตาละห้อย-

“เอาล่ะ! อวี้เอ๋อร์… ตามที่ข้าบอกไป อย่างไรการให้ฮ่องเต้แต่งกับคุณหนูเหลียงซูจินนั่นเป็นการดีที่สุดแล้ว การให้ตระกูลแม่ทัพเข้ามามีบทบาทในการเมืองนั้นเป็นเรื่องใหญ่เกินไป ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่พูดเรื่องนี้อีก” ไทเฮาวางพระหัตถ์เรียวลงบนพนักพระกร พระนขายาว [1] เคาะเบา ๆ ที่เนื้อไม้ของพระที่นั่ง พระนางไม่คิดว่าอวี้ซีจะสิ้นคิดจนถึงกับเสนอคุณหนูตระกูลมู่ให้กับฮ่องเต้เช่นนี้ “หลานย่อมเข้าใจในสิ่งที่พระองค์กังวล และรู้ว่าต้องทำอย่างไร” อวี้ซีกราบทูลกลางห้องโถงของตำหนักอินเทียนกง สองมือประกบแน่นด้วยความเคารพ อย่างที่รู้ดีว่าหน้าที่ของจื๋อเอ๋อร์ [2] อย่างเขา คือการสนับสนุนการอภิเษกของฮ่องเต้กับคุณหนูเหลียงให้เกิดขึ้นในเร็ววันเท่านั้น &n

“ไอ้หยา… ความสัมพันธ์นี้ก็ค่อนข้างยุ่งเหยิงเหมือนกันนะ...” ซูอิ่นกางม้วนภาพวาดของฮ่องเต้เสิ่นลู่และอาจารย์สวี่อวี้ซีเบื้องหน้าพร้อม ๆ กัน นางนั่งกอดอกแม้แขนอีกข้างยังคงดามไม้ จ้องมองลงไปบนแผ่นกระดาษ ยามนี้นางอยู่เรือนไม้ของชมรมวรรณศิลป์ที่เจ้าของร่างเป็นสมาชิก ภายใต้อาภรณ์ของบุรุษที่สั่งให้บ่าวไปซื้อให้ในยามเช้าเพื่อปลอมเป็นชาย เลี่ยงการซุบซิบของชื่อเสียงที่เพิ่งป่นปี้เพราะความเมา อาภรณ์สีม่วงเปลือกมังคุดหม่นฝ้ายทอละเอียดตัวโคล่งเล็กน้อยนั้นถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถัน จงใจให้ไม่เงานักเพื่อลดความสะดุดตา แต่ยังคงดูมีราคาสมเป็นสินค้าที่ออกมาจากร้านตัดเย็บอันโด่งดังของเมือง ‘สรุปก็คือ เหลียงซูจินชอบตาสวี่อวี้ซี แต่ดันเป็นคู่หมายของฮ่องเต้ นี่แหละความจริงของเรื่องทั้งหมด’ ร่างบางทึ่งในความฉลาดของตนเอง มือเรียวลูบหนวดในจินตนาการด้วยคว

เจ้าสำนักสุราหอไป๋จวินฟาหมิงรีบก้าวออกมาต้อนรับ จากทางเดินยาวที่ทอดตัวหลังห้องชมเวทีชั้นสอง กระแทกเข่าลงอย่างเงียบงันใต้ความตื่นตระหนก สวี่อวี้ซีที่ลุกขึ้นในจังหวะนั้น ก็รีบดึงพัดออกจากแขนอาภรณ์ด้วยความรวดเร็ว คลี่คลายจนเห็นภาพวาดหน้าผาแฝดสามของเมืองเซวียนซาน ก่อนสะบัดข้อมือเลื่อนพัดขึ้นไปปิดบังพระพักตร์ที่หันกลับมาจากฝั่งระเบียง ชึบ... “ไม่ทราบว่าฝ่าบาทเสด็จมา กระหม่อมจึงมิได้ออกมารับด้วยตนเอง” สองมือของเจ้าสำนักสุราประกบกันแน่นท่ามกลางความเงียบงัน แต่ยามนั้นถ้อยคำซุบซิบก็เริ่มก่อตัวที่ชั้นหนึ่ง เพียงพริบตาเสียงของชนชั้นสูงพวกนั้นดังขึ้นทั่วทั้งหอสุรา “ถวายบังคมฝ่าบาท~ ถวายบังคมฝ่าบาท~ ถวายบังคมฝ่าบาท~” คนมากมายเริ่มถวายพระพรด้วยอย่างไม่พร้อมเพรียงกันเท่าไหร่นัก เสียงพวกนั้นดังซ้อนกันรา