All Chapters of ทะลุมิติ ไปวาดการ์ตูนวายในราชวงศ์เวิน: Chapter 1 - Chapter 10

“รัชศกอะไรนะ!” ซูอิ่นถามซ้ำกับผู้ที่มารับนางกลับจวน ร่างบางมองหน้าเด็กสาวในชุดผ้าไหมบางทิ้งตัวสีเทาอ่อน กับเหลียงต้าฟู่ในชุดไหมด้านสีเขียวหยกอ่อนสลับไปสลับมา แม้เต็มไปด้วยหนักอึ้งเมื่อได้เข้ามาอยู่ในโลกที่ไม่เคยรู้จัก แต่นางเองก็ต้องทำความรู้จักโลกใบใหม่นี้ให้เร็วที่สุด จึงตัดสินใจแกล้งความจำเสื่อมเพื่อให้ปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นได้โดยง่าย แม้อาจไม่สามารถรู้ข้อมูลทั้งหมดในคราเดียว แต่เมื่อประจักษ์แล้วว่าคนหนึ่งเป็นบิดาของเจ้าของร่างและอีกคนหนึ่งเป็นบ่าวรับใช้ที่ใกล้ชิด ก็เริ่มรู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร “รัชศกลู่หนิงที่ 3 เจ้าค่ะ” บ่าวตอบเป็นรอบที่สอง ซึ่งเหลียงต้าฟู่ก็ใช้มือหยาบย่นกดนิ้วชี้ลงไปที่หว่างคิ้วของตน อย่างรู้สึกปวดหัว “แล้วตอนนี้ก็จำพ่อไม่ได้รึ” หัวหน้ากรมเครื่องทรงถามคำถามนี้อยู่หลายครั้ง อย่างยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิด “ใช่เจ้าค่ะ..." ทั้งสามคนได้ใช้เวลาพูดคุยเพื่อปรับตัวต่อตัวตนใหม่ที่ต่างออกไปของเหลียงซูจินภายในรถม้าคันหรูที่วิ่งอยู่ อย่างที่ไม่มีใครรู้ว่าจิตวิญญาณที่กำลังพูดคุยไม่ใช่คนเดิมอีกต่อ

           หน้าห้องรับรองฝั่งตะวันตก ซูอิ่นยืนใจเต้นตึกตัก… อย่างไม่รู้ว่าตนเองกำลังกลัวการเผชิญหน้ากับเขา หรือว่ากำลังตื่นเต้นที่จะได้เจอหนุ่มรูปงามในภาพวาดกันแน่ ร่างบางชะโงกหน้าเข้าไปยังห้องรับรองเพื่อแอบส่อง แต่ก็เห็นเพียงแผ่นหลังสูงโปร่งยืนอยู่ระหว่างประตูบานเฟี้ยมที่เปิดอ้าทะลุไปยังสวน          เขาดูสงบราวกับภาพวาดไม่ต่างจากเส้นสายที่ปรากฏในม้วนกระดาษ จะต่างก็แต่เพียงต้นหลิวสูงใหญ่ที่เป็นฉากหลังให้กับเขาในยามนี้ ส่งให้เขาดูส่องประกายไปกับแสงยามเย็น          ซูอิ่นสูดหายใจเข้าลึก          “ท่านพี่อวี้ซีใช่หรือไม่...” ร่างบางก้าวไปด้านหน้า ด้วยความรู้สึกประหม่าประหนึ่งกำลังจะออกไปพูดหน้าชั้นเรียน          “ซูจิน..” สวี่อวี้ซีผู้นั้นหันมาช้า ๆ คิ้วได้รูปนั้นขมวด หางตาของเขามิได้ชี้ขึ้น แต่กลับคมกริบ ซูอิ่นเผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่งเมื่อต้องคิดว่าเขาคนนี้อาจเป็นอันตรายต่อตนเอง

           ขณะเดียวกันนั้น การเดินหมากของแม่ทัพหลวงกับอวี้ซีก็เดินไปถึงจุดจบ เป็นหมากตาที่มองเพียงผิวเผินก็อาจดูว่าสูสี แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นกระดานที่คนหนุ่มได้อ่อนข้อให้อย่างแนบเนียน โดยที่ผู้มีวุฒิภาวะอย่างชายสูงวัยนั้นไม่อาจล่วงรู้ และได้แต่คิดไปว่า เกือบชนะผู้มีความสามารถระดับแว่นแคว้นอย่างอวี้ซี จนคิดจะกลับไปคุยโวต่อ          ซึ่งผู้ที่แสร้งเล่นแบบพลั้งมือก็ปล่อยให้อีกคนเข้าใจผิดไปเช่นนั้น          หลังแม่ทัพมู่ได้กลับไปแล้ว อวี้ซีได้บิดคอเบา ๆ และเอนตัวไหลไปกับเก้าอี้ไม้จื่อถานสีน้ำตาลแดง เพราะเหมือนว่าคนนอนเร็วอย่างเขาเริ่มที่จะง่วงขึ้นมาเสียแล้ว          กึก...กัก...          เสียงดังเล็กน้อยที่ด้านหลัง แต่ชายหนุ่มบัณฑิตก็ไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปมอง ราวกับรู้ดีว่าใครกำลังก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน          “รอนานหรือไม่”          เสี

            “ไอ้หยา… ความสัมพันธ์นี้ก็ค่อนข้างยุ่งเหยิงเหมือนกันนะ...”          ซูอิ่นกางม้วนภาพวาดของฮ่องเต้เสิ่นลู่และอาจารย์สวี่อวี้ซีเบื้องหน้าพร้อม ๆ กัน นางนั่งกอดอกแม้แขนอีกข้างยังคงดามไม้ จ้องมองลงไปบนแผ่นกระดาษ          ยามนี้นางอยู่เรือนไม้ของชมรมวรรณศิลป์ที่เจ้าของร่างเป็นสมาชิก ภายใต้อาภรณ์ของบุรุษที่สั่งให้บ่าวไปซื้อให้ในยามเช้าเพื่อปลอมเป็นชาย เลี่ยงการซุบซิบของชื่อเสียงที่เพิ่งป่นปี้เพราะความเมา อาภรณ์สีม่วงเปลือกมังคุดหม่นฝ้ายทอละเอียดตัวโคล่งเล็กน้อยนั้นถูกเลือกมาอย่างพิถีพิถัน จงใจให้ไม่เงานักเพื่อลดความสะดุดตา แต่ยังคงดูมีราคาสมเป็นสินค้าที่ออกมาจากร้านตัดเย็บอันโด่งดังของเมือง          ‘สรุปก็คือ เหลียงซูจินชอบตาสวี่อวี้ซี แต่ดันเป็นคู่หมายของฮ่องเต้ นี่แหละความจริงของเรื่องทั้งหมด’          ร่างบางทึ่งในความฉลาดของตนเอง มือเรียวลูบหนวดในจินตนาการด้วยคว

            “ลูกไม่เข้าไปด้วยได้หรือไม่”          ซูอิ่นจับชายแขนอาภรณ์ของบิดาแล้วเขย่า เบื้องหน้าบันไดที่ก้าวขึ้นไปสู่ตำหนักว่าราชการอันเจิ้งอี้ ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบ ๆ ต่อเจ้ากรมเครื่องทรงราวกับขอความเห็นใจ          เมื่อนางนั้นทั้งไม่กล้าสู้หน้าพระองค์ เพราะเพิ่งชี้พระพักตร์ไป ทั้งรู้สึกบาปอยู่ในใจขายรูปวายคู่ชิป ฮ่องเต้xสวี่อวี้ซี ไปหมาด ๆ          “งั้นก็รออยู่นี้! พ่อจะลองเอาแบบฉลองพระองค์ที่เจ้าวาดไปเสนอดูก่อน แต่หากฝ่าบาทต้องการให้เจ้าเข้าไป เจ้าก็ค่อยเข้าไป”          เหลียงต้าฟู่สะบัดชายแขนเสื้อออกจากมือเล็กอย่างเหนื่อยใจ โดยเดินเข้าไปตัวปลิวอย่างกังวลว่าจะล่าช้า          “อื้อ...”          ซูอิ่นเบ้ปากมองตามตาละห้อย-