บทที่ 2 อยู่ได้ด้วยพิษ

...แกร๊ก ...แกร๊ก ..

เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นมาจากรอยต่อของพื้นไม้ใต้แท่นบูชา ตามมาด้วยกลิ่นอายคาวเย็นของสัตว์เลื้อยคลานที่โชยคละคลุ้งขึ้นมาแทนที่กลิ่นกำยานในห้องโถง

เมื่อรอยแยกใต้พื้นเรือนเปิดออก เผยให้เห็นดวงตานับร้อยคู่ที่กำลังเรืองแสงวาววับในความมืด ฝูงอสรพิษร้ายนับสิบตัว ทั้งงูเขียวหางไหม้ งูเห่าคอขาก และงูสามเหลี่ยมลายพร้อย ค่อย ๆ เลื้อยแทรกตัวขึ้นมาจากใต้พื้นห้องอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายมรณะแผ่ซ่านจนน่าสะอิดสะเอียน

พวกมันถูกดึงดูดด้วยพลังอาคมวิปริตที่สะท้อนย้อนกลับ และพุ่งตรงเข้าใส่ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำขององค์ชายสิบที่กำลังทรุดฮวบลงคุกเข่าด้วยความคลุ้มคลั่ง

"อ๊าาาาาากกกก!"

องค์ชายแผดเสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดสุดขีด ยามที่ฝูงงูพิษนับสิบตัวพุ่งเข้าโถมกัดและรุมทึ้งร่างของเขาอย่างดุร้าย ตัวแรกฝังเขี้ยวลงที่หัวไหล่ ตามด้วยตัวอื่น ๆ ที่ระดมฉกกัดเข้าตามลำแข้ง แผ่นหลัง และลำตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พิษงูร้ายกาจผสมผสานเข้ากับพิษคำสาปในกระแสเลือด ระเบิดความทรมานแสนสาหัสราดรดลงไปถึงจิตวิญญาณ เนื้อหนังบริเวณที่ถูกกัดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ร่างกายหนากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ลมหายใจขาดห้วงเป็นช่วง ๆ ราวกับสติกำลังจะแตกสลายเป็นจุล

ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่วทุกประสาทสัมผัส เสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งค่อย ๆ แผ่วเบาลง กลายเป็นความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว

ทว่า ...ในขณะที่ความตายและความบ้าคลั่งควรจะกลืนกินร่างของเขาจนมอดไหม้ พิษร้ายนับร้อยเขี้ยวที่หลั่งรินเข้าไปในกาย กลับค่อย ๆ ทำปฏิกิริยาลบล้างกับคำสาปบิดเบี้ยวในจิตใจที่สะสมมาเนิ่นนาน ความร้อนระอุและเสียงกรีดร้องก้องกังวานในหัวค่อย ๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด

ดวงตาที่เคยแดงก่ำด้วยความกระหายการทำลายล้างค่อย ๆ ปิดลง ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ร่างสูงในชุดสีดำทิ้งตัวนอนแน่นิ่งท่ามกลางฝูงงูพิษที่เลื้อยวนเวียนอยู่รอบกาย ความบ้าคลั่งที่เคยคอยกัดกินตัวตนของเขามาตลอดชีวิต ถูกพิษร้ายและความเจ็บปวดเจียระไนจนมอดดับลง เหลือเพียงความสงบงันที่หลับใหลอยู่ภายใต้เงาความมืดอย่างแท้จริง

แสงเทียนบนโต๊ะไม้จันทน์ดำวูบไหวตามแรงลมหนาว กลิ่นกำยานเจือจางในห้องโถงใหญ่ยังไม่ทันจางหาย แผ่นป้ายรายชื่อตระกูลบนโต๊ะบูชาสั่นไหวเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ

​หลี่จินเฟิงนั่งนิ่งอยู่เบื้องหลังความมืด ใบหน้าคมเข้มทอดสายตาอย่างไร้อารมณ์ไปยังรายงานการตายของเจ้าสาวรายล่าสุดที่เพิ่งถูกหามออกไป

​ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่บุตรชายคนเดียวต้องคำสาปจากมนต์ดำอันชั่วร้ายที่ถูกฝังรากลึกในจิตวิญญาณ ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่รายนี้ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ เขาพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อตามหา "หญิงสาวผู้มีดวงชะตาพิเศษ" ผู้เดียวในใต้หล้าที่มีพลังบริสุทธิ์พอจะเข้ามาแก้ไขและปลดเปลื้องมนต์มืดที่กักขังลูกชายไว้ได้ หลี่จินเฟิงจึงจงใจกวาดตระกูลต่าง ๆ ให้ส่งหญิงสาวเข้ามาแต่งงานในจวนทีละคน สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป เพื่อหวังจะใช้โอกาสนี้ค้นหาตัวจริงที่ฟ้าลิขิตไว้

​ทว่า ...ความจริงกลับโหดร้ายกว่าที่คิด

​ทุกครั้งที่หญิงสาวบริสุทธิ์ถูกส่งตัวมายังเขตที่ปกครอง พวกนางไม่ทันได้มาถึงเขตวังให้ถึงมือเจ้าบ่าวก็กลับถูกอำนาจมืดกลืนกินเสียก่อน ..ยิ่งหลี่จินเฟิงส่งคนเข้ามาเพื่อตามหาผู้ช่วยชีวิตมากเท่าไหร่ มันกลับกลายเป็นการจับพวกนางไปสังเวยให้พญาอสูรขยี้ทำลายทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ค่ามากเท่านั้น

​ทุกหยาดหยดของเลือดและเสียงกรีดร้องในป่าพิศวงมันเป็นสิ่งตอกย้ำและกระตุ้นให้มนต์ดำในตัวลูกชายทวีความดุร้าย บ้าคลั่ง และรุนแรงยิ่งกว่าเดิมในทุก ๆ ครั้งที่ถูกบังคับให้เข้าพิธีอภิเษก ผู้เป็นพ่อพยายามจะช่วย แต่กลับกลายเป็นทำให้มันมีพลังบ้าคลั่งมากขึ้น

​"ปัง!"

​กำปั้นหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น แววตาของผู้นำตระกูลลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวและสิ้นหวัง ในเมื่อการตามหาผู้ช่วยด้วยวิธีปกติมีแต่จะส่งหญิงสาวบริสุทธิ์ไปตายเปล่า และทำให้พญาอสูรในร่างลูกชายยิ่งดุร้ายบ้าคลั่งไร้ทางเยียวยา เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป

​"ให้นักพรตเข้ามา" หลี่จินเฟิงตวาดกร้าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่เฉียบขาดเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

​สิ้นเสียง ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออก นักพรตชราในชุดคลุมสีเทามอมแมมก้าวเข้ามาพร้อมคัมภีร์หนังเสือเก่าคร่ำคร่า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ ในเมื่อความพยายามตามหาคนมาแก้คำสาปมันผิดพลาดและกลายเป็นการสังเวยเลือดเนื้อมาตลอด

...ไม่สนวิธีใด ๆ ..ขอเพียงแค่ให้ความวิปริตนี้พินาศลงไปเป็นพอ