บทที่ 3 สาวออฟฟิศ

.

แสงไฟนีออนสีขาวอมม่วงกะพริบวิบวับอยู่บนเพดานห้องทำงานบัญชีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของพรมเก่าและฝุ่นละออง นาฬิกาบนผนังฟ้องเวลาตีสองสี่สิบห้านาที แต่นั่นไม่ใช่เวลาเลิกงานของฉัน หากแต่เป็นเวลาปกติที่ร่างผอมโซในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งยังคงต้องนั่งหลังคอดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

​ฉันสะบัดศีรษะแรง ๆ เพื่อขับไล่ความง่วงงุน ขยับแว่นตาหนาเตอะที่เลื่อนตกลงมาเกือบถึงปลายจมูก เส้นผมสีดำสนิทที่แห้งกรังและไม่ได้สระมาหลายวันยุ่งเหยิงจับตัวเป็นก้อน ปรกใบหน้าซูบผอมที่ไร้เครื่องสำอางแต้มแต่ง ผิวพรรณขาวซีดเซียวจนแทบโปร่งแสงจากภาวะขาดสารอาหารและแสงแดด ร่างกายผอมแห้งจนซี่โครงดันนูนผ่านเนื้อผ้า

​ภายในกระเป๋าเงินตราช้างดาวเก่า ๆ มีธนบัตรใบยับเยินเหลืออยู่ไม่กี่หยวน ขณะที่โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือนข้อความทวงหนี้จากธนาคารและเจ้าหนี้ที่ตามราวีไม่เว้นแต่ละวัน บ้านที่กำลังจะถูกยึดจำนองเพราะหนี้การพนันของพ่อ

ผู้ชายติดเหล้างอมแงมที่วัน ๆ เอาแต่ทุบตีข้าวของ ขณะที่แม่นอนซมด้วยโรคเรื้อรังบนเตียง

และข้อความจากน้องชายที่ส่งมาขอค่าใช้จ่ายสำหรับการศึกษาอย่างสิ้นหวัง น้ำตาของคนในครอบครัวและภาระอันหนักอึ้งคือโซ่ตรวนที่ล่ามฉันไว้กับนรกขุมนี้ ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะป่วย ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากร้องขอความเห็นใจจากใคร

​ความลำบากบีบคั้นให้ฉันต้องก้มหน้ารับความอัปยศอดสูเป็นพนักงานทั่วไปที่่ทำทุกอย่างแต่ไม่ได้เลื่อนขั้น

 ที่ซึ่งเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมงานชายกลุ่มใหญ่และหัวหน้างานจอมอำมหิต

​พวกมันไม่ได้มองฉันเป็นมนุษย์ แต่มองฉันเป็นที่รองรับอารมณ์และเครื่องมือระบายความสะใจ วัน ๆ นอกจากจะต้องจมปลักกับตัวเลขมหาศาลจนสมองแทบระเบิด ฉันยังต้องคอยรับมือกับบทลงทัณฑ์ที่พวกมันสรรหามากลั่นแกล้งซ้ำเติม

​"นี่! ยัยเฉิ่ม งานนี้ยังไม่เสร็จอีกหรือไง หน้าตาก็อัปลักษณ์ สมองก็ช้าเสียยิ่งกว่าเต่าคลาน แบบนี้ชาติไหนจะได้กลับบ้าน หรือต้องรอให้หักเงินเดือนก่อนถึงจะฉลาดขึ้น?"

​เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องมาจากโต๊ะทำงานของหลี่เทียน หัวหน้าแผนกผู้มักจะจงใจเดินมาหยุดยืนค้ำหัวฉัน ในยามที่คนอื่นเริ่่มเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน

 เขาสะบัดข้อมือโยนแฟ้มเอกสารหนาเตอะนับพันหน้าลงมาฟาดใส่โต๊ะของฉันอย่างแรง กองกระดาษกระจายเกลื่อนพื้น ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักสนุกสนานของเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่นั่งมองดูอยู่

​"จัดการคัดแยกเอกสารพวกนี้ให้เสร็จ แปดโมงเช้ามีประชุม ถ้ามีตัวเลขผิดพลาดแม้แต่บาทเดียว ก็เตรียมเก็บกระเป๋าไสหัวออกไปซะ!" หลี่เทียนสั่งด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งไขว่ห้างเล่นเกมต่อ

​ฉันได้แต่ก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด รวบรวมสติสะกดกลั้นความคับแค้นเอาไว้ มือเรียวสั่นเทาก้มลงเก็บเศษกระดาษขึ้นมาทีละแผ่นอย่างเงียบเชียบ

​แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ...ของทุก ๆ วันที่ฉันต้องเผชิญ

ทุกเช้าที่ก้าวเข้าสำนักงาน เก้าอี้ทำงานของฉันมักจะถูกจงใจทำเปรอะเปื้อนรอยดินโคลนจากรองเท้า ใหญ่ๆของใครสัหคน แก้วน้ำส่วนตัวมีเศษบุหรี่ถูกขยี้ถ่มใส่จนน้ำในแก้วขุ่นคลั่ก ลิ้นชักโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยถุงขนมกินแล้วที่พวกมันตั้งใจนำมาทิ้งไว้เพื่อกลั่นแกล้ง

​“อุ๊ย โทษที มือมันลื่นไปหน่อย” 

จ้าวฮ่าว เพื่อนร่วมงานร่างท้วมเดินถือแก้วกาแฟร้อนพุ่งชนไหล่ฉันอย่างจงใจจนน้ำสีเข้มราดรดเสื้อเชิ้ตสีขาวจนด่างดวง แทนที่จะได้รับคำขอโทษ สิ่งที่ฉันได้กลับมีเพียงเสียงหัวเราะเยาะถากถางว่าซุ่มซ่ามและคำสมน้ำหน้าจากรอบด้าน

​งานทุกชิ้นที่ฉันต้องแลกด้วยการอดหลับอดนอน ใช้สมองอันอ่อนล้าขุดคุ้ยตัวเลขจนตาแฉะ กลับถูกพวกมันฉวยโอกาสสวมรอยขโมยผลงานไปหน้าตาเฉย สัปดาห์ก่อน

 ฉันยอมอดนอนสามคืนติดเพื่อทำโปรเจกต์ลดต้นทุนจนสำเร็จ หวังจะใช้มันเป็นทางรอดเพื่อขอเพิ่มเงินเดือนและปลดหนี้สินรุงรัง 

แต่รุ่งเช้างานชิ้นนั้นกลับถูกเปลี่ยนชื่อหน้าปกเป็นของจ้าวฮ่าวคนที่ไม่เคยแตะต้องงานชิ้นนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

​ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เดินไปทวงถามความยุติธรรมทั้งคราบน้ำตา สิ่งที่ได้รับกลับมาคือแรงผลักอกอย่างแรงจนร่างผอมโซล้มกระแทกตู้เอกสารเหล็กเสียงดังสนั่น พร้อมกับเสียงตะคอกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี

​“ไหนล่ะหลักฐาน? คนอย่างเธอน่ะเรอะจะมีปัญญาทำผลงานระดับนี้ได้!”

​เพื่อนร่วมงานชายทั้งแผนกรุมล้อมเข้ามาหัวเราะเยาะ บูลลี่รูปร่างหน้าตาและความยากจนของฉันอย่างสนุกปาก “หน้าตาแบบนี้ ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่สิบชาติก็ไม่มีปัญญารวยหรอก เป็นได้แค่ขี้ข้าเขาไปวัน ๆ เท่านั้นแหละ!”

​ฉันทำได้เพียงนั่งคุดคู้กอดตัวเองแน่นอยู่บนพื้นพรมสกปรก ปล่อยให้น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลรินกัดกินหัวใจจนแหลกสลายเป็นจุล ไร้ซึ่งหนทางจะสู้กลับ

​จนกระทั่งในยามวิกาลที่ตึกสำนักงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศฮัมเบา ๆ และแสงนีออนสีม่วงสลัว 

ฉันกอดแฟ้มเอกสารหนาเตอะเดินโซซัดโซเซผ่านทางเดินหนีไฟ ความเหนื่อยล้าสะสมเกือบเจ็ดสิบสองชั่วโมงทำให้ดวงตาพร่ามัว

 ขาผอมโซก้าวเดินไร้เรี่ยวแรง ขณะกำลังก้าวผ่านบันไดหนีไฟมืดทึบ แสงไฟนีออนบนเพดานก็กะพริบดับลงจนมืดสนิท

​ทันใดนั้น เงาร่างของใครบางคนก็พุ่งพรวดออกมาจากมุมมืดกระแทกเข้าที่ไหล่ของฉันอย่างจัง!

​“อุ๊ย!” ฉันอุทานเสียงหลง เอกสารในมือหลุดร่วงกระจาย เท้าข้างหนึ่งเหยียบพลาดลงบนขั้นบันไดที่ลื่นปรืดเพราะคราบน้ำยาทำความสะอาด ร่างกายที่ไร้แรงต้านทานไม่สามารถทรงตัวได้ทัน ส้นเท้าพลิกคว่ำอย่างแรง

​พลั่ก!

​อึ่ก!

​เสียงกระดูกลั่นกรอบดังชัดเจนพร้อมกับร่างที่สูญเสียการทรงตัวหล่นกระแทกเข้ากับขอบขั้นบัันไดปูนซีเมนต์แข็งๆ อย่างจัง

 สมองวูบดับลงในพริบตาเดียวท่ามกลางความเจ็บปวดร้าวลึก ร่างกายผอมแห้งกลิ้งตกลงไปตามขั้นบันไดวนสูงชันราวกับตุ๊กตาผ้าไร้ชีวิต

 ศีรษะกระแทกพื้นปูนชั้นล่างสุดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีสดอุ่น ๆ ไหลทะลักออกจากขมับย้อมเส้นผมยุ่งเหยิงจนชุ่มโชก

​สติสัมปชัญญะเลือนหายเข้าสู่ความเวิ้งว้างอันมืดมิด ในห้วงสุดท้ายก่อนลมหายใจจะขาดห้วง มีเพียงเสียงกระซิบแห้งผากหลุดรอดจากริมฝีปากที่อาบเลือดด้วยความอัดอั้นตันใจ

​เหนื่อยเหลือเกิน ..

​ถ้าเลือกได้ ฉันอยากจะลุกขึ้นมาสู้กับไอ้ผู้ชายร้ายกาจพวกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด ไม่อยากยอมก้มหัวให้ใครอีกแล้ว ..