บทที่ 1 เจ้าสาวไร้เงา

ตึก ๆ ๆ ๆ

แฮ่ก ๆ ๆ ๆ

"ช่วยด้วย ...อึ๊ก ...ฮือ ...ใครก็ได้ช่วยเราด้วย!"

เสียงฝีเท้าและเสียงสะอื้นไห้ดังระรัวท่ามกลางความมืดมิด ร่างเล็กวิ่งลัดเลาะแหวกม่านแมกไม้ที่รกครึ้ม ดิ้นรนสุดแรงเกิดภายใต้พันธนาการอันเงียบเชียบ

เมื่อครู่นางยังเป็นเจ้าสาวต่างถิ่นผู้เลอโฉมถูกส่งตัวข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล เพื่อหวังเป็นสะพานเชื่อมอำนาจและให้กำเนิดทายาทสืบสกุลแก่ตระกูลใหญ่ ทว่าเวลานี้ที่นี่ไม่ใช่เรือนหอไม่ใช่สถานที่จัดงานมงคลแต่มันคือหุบเหวลึกอันเปล่าเปลี่ยว ทางเดินที่อาบทาด้วยสีแดงฉานของเลือดสด ๆ ไร้ซึ่งเสียงดนตรีบรรเลง มีเพียงเสียงกรีดร้องของร่างบางในชุดเจ้าสาวที่วิ่งหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต

"กรี๊ดดดดดด!"

ลมหนาวพัดหวีดหวิวบาดผิวราวกับเสียงโหยหวนของภูตผี ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวไล่หลังเข้ามาใกล้ทีละนิด คลื่นควันขาวขุ่นแผ่ซ่านลอยตามติดมา ร่างบางสะดุดล้มลุกคุกคลาน พยายามจะยันกายลุกขึ้นและถอยร่นหนีอย่างสุดชีวิต

วื้บบ!

"อ๊ะ ..!"

ร่างระหงในชุดเจ้าสาวสีแดงสดช่างดูงดงามโดดเด่นกว่าใคร หากแต่ร่างเพรียวระหงในชุดอันทรงเกียรติ์ สองมือเรียวกลับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เงินที่พัวพันรัดแน่น ก่อนที่มันจะกระชากร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวรุ่มล่ามให้ลอยลิ่วขึ้นไปพันแขวนห้อยโตงเตงอยู่กลางอากาศเหนือพื้นดิน

"ช ...ช่วยด้วย! ฮือ ...อย่าทำกับข้าเช่นนี้ ข้าเป็นเจ้าสาวของท่านอ๋องอี้เฉิน ...ได้โปรด อย่าทำเช่นนี้เลย!"

หึ ...หึ ...หึ ..

ความเย็นเฉียบของโซ่โลหะแล่นริ้วเข้าสู่กระดูก พร้อมกับความตระหนักรู้อันโหดร้ายว่า ไม่มีทางที่ผู้ใดจะเข้ามาช่วยเหลือเธอได้ทัน ท่ามกลางความสิ้นหวัง เงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทก็ก้าวออกมาจากความมืด

"ใครอยู่ตรงนั้น ...ช่วยข้าที ข้าเป็น ...เป็นเจ้าสาวคนที่สิบของอ๋องอี้เฉิน ท่าน ...ท่านรู้จักท่านอ๋องใช่หรือไม่ ช่วยข้าที ข้าถูกโจรวิปริตจับมาที่น่ากลัวนี้ ...ช่วยข้าด้วย .." นางเอ่ยละล่ำละลักด้วยความหวังอันริบหรี่

ตึก ...ตึก ...ตึก ..

ชายปริศนาก้าวเข้ามาไร้ซุ่มเสียงเชื่องช้า ท่าทางเยือกเย็นดั่งยมทูตที่สำรวจความตายของมนุษย์

แสงเทียนวับแวมส่องกระทบใบหน้า เผยให้เห็นเพียงครึ่งซีกที่อยู่ภายใต้เงาสลัวริมฝีปากหยักยกขึ้นคลี่ยิ้มน้อยๆ แต่กลับสร้างความกดดันได้อย่างมหาศาลจนอากาศรอบกายคล้ายจะหายใจไม่ออก นางอ้าปากพยายามจะเปล่งเสียงร้องขอความเมตตา ทว่าลำคอกลับแห้งผากราวกับถูกไฟเผา

"ท่าน ...ท่านเป็นใคร ...เหตุใดจึง .."

เสียงหวานสั่นเครือจนขาดห้วง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่ร่างนั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า

ไม่มีคำตอบใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของชายปริศนา มีเพียงแววตาว่างเปล่าที่ทอดมองไม่ต่างจากสายตาของนักล่าที่กำลังพิจารณาเหยื่อตัวน้อย มือหนายื่นออกมาช้า ๆ ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับจะหยอกเย้า แต่ความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วคู่นั้นกลับทำให้เลือดในกายของนางจับตัวเป็นน้ำแข็ง

ทันใดนั้น มือคู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นบีบเข้าที่คางของนางอย่างแรง บังคับให้อ้าปากออกก่อนจะกรอกของเหลวสีอำพันเข้มข้นขมปร่าลงคอไปรวดเดียว

แคก! อึก ...อื้อ!

ของเหลวรสชาติประหลาดทะลักออกจากมุมปาก บางสวย ร่างของนาวสะท้านเฮือกด้วยสุดขีดพลาง รีบยกมือขึ้นพยายามแกะโซ่ที่รัดรอบลำคอตัวเอง หวังจะสำรอกมันออกมา

"ข้าจะช่วยให้เจ้าหลับอย่างสงบ เดี๋ยวเจ้าก็สบาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

เพียงชั่วพริบตาเดียว ความร้อนระอุราดรดลงมาจากกลางอกราวกับมีถ่านไฟแดงฉานนับพันก้อนถูกโยนลงไปในช่องท้อง พิษร้ายแล่นพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เส้นเลือดขอดตามลำคอและขมับปูดโปนขึ้นเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวหนังทั่วร่างร้อนผ่าวราวกับถูกไฟแผดเผาจากภายใน

"กรี๊ดดดดดด!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนหลุดรอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ความเจ็บปวดทรมานพุ่งพล่านขึ้นมาถึงสมองจนแทบระเบิด

ร่างบอบบางในชุดเจ้าสาวที่ห้อยอยู่ถูกปลดลงมากองทรุดฮวบลงกับพื้นดิน สองมือจิกทึ้งพื้นจนเล็บฉีกขาดเลือดสด ๆ ไหลซึมออกมาจากปลายนิ้ว แต่ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในร่างกายที่ราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังถูกบดขยี้ให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง

พิษนี้ไม่ได้ปลิดชีพในทันที แต่มันค่อย ๆ กัดกินอวัยวะภายในทีละส่วน ลมหายใจเริ่มติดขัด หอบสะท้านด้วยความทรมาน หยาดน้ำตาผสมปนเปกับเลือดที่ไหลทะลักออกจากมุมปาก ย้อมชุดเจ้าสาวสีแดงสดให้กลายเป็นสีคล้ำน่าสะพรึงกลัว นางดิ้นรนทุรนทุรายบนพื้นดินราวกับปลาที่ถูกโยนขึ้นมาบนบก สองมือไขว่คว้าหาที่พึ่งพิงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ..

เบื้องหน้าสายตาที่พร่ามัวและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นางเห็นชายชุดดำยืนกอดอกมองมา แววตาคู่นั้นไม่มีความโกรธแค้น ไม่มีฃความสงสาร และไม่มีความยินดีปรีดา มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกดิ่งราวมหาสมุทร และร่องรอยของความสะใจบางเบาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความมืด ที่แห่งความตายนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ทุกย่างก้าว ทุกหยดพิษ ล้วนถูกจัดเตรียมไว้โดยไม่ปล่อยให้เจ้าสาวหน้าไหนรอดชีวิตออกไปได้เลยแม้แต่คนเดียว ..

ร่างระหงในอาภรณ์สีแดงสดสั่นสะท้าน ลมหายใจขาดห้วงยามที่ความร้อนระอุแผดเผาไปทั่วช่องท้อง พิษร้ายแล่นพล่านราวกับสายฟ้าฟาด เส้นเลือดขอดตามลำคอและขมับปูดโปนขึ้นเป็นสีม่วงคล้ำ ทว่าในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้าประชิด ม่านพลังอาคมกลางลานพิธีกลับกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง