บทนำ 2

เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามล้ำเลิศ บุคลิกสง่าผ่องแผ้วสมกับเป็นนายน้อยตระกูลใหญ่ เพียงแค่นั่งจิบชาอยู่นิ่งๆ บนเก้าอี้ไม้ชิงชันในเรือนโถง ก็ส่งประกายความน่าเกรงขามและทรงอำนาจออกมา เขาอายุห่างจากข้าอยู่หลายปี ถึงแม้ช่วงวัยจะห่างกันพอสมควร แต่ในยามวัยเยาว์ เขาก็เคยคอยดูแลและเป็นเพื่อนเล่นแก้เหงาให้ข้าเสมอ ด้วยความที่ข้าเป็นเด็กที่ทะลุมิติมา และเขาก็เป็นบุตรคนเดียว ตอนเด็กๆ ข้าจึงมักจะเดินตามก้นติดเขาเป็นพรวน พอเห็นหน้าเขาในวันนี้ ข้าจึงดีใจเป็นล้นพ้น

“คุณชายเหวินเซวียน! ท่านเดินทางกลับมาจากสำนักศึกษาต่างเมืองตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ”

“เมื่อยามโหย่ว (ช่วงเย็นย่ำ) ของเมื่อวานนี้เอง บัดนี้ข้าเรียนจบสำเร็จวิชาแล้ว จากนี้ไปจะกลับมาช่วยท่านพ่อดูแลกิจการและงานของตระกูลอย่างเต็มตัว”

“ฮ่าๆ ยินดีด้วยเจ้าค่ะ คุณชายเหวินเซวียน!”

ข้าโผเข้าไปกอดเรือนร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างลืมตัว เบียดเรือนร่างนุ่มนิ่มของสาววัยแรกแย้มแนบชิดไปกับแผงอกแกร่งกว้างโดยไม่ทันระวังตัว ทางด้านคุณชายใหญ่ที่ไม่ได้พบหน้าข้ามาเกือบสามปี เมื่อได้เห็นหน้าข้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยเย็นชาก็พลันปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนดึงดูดใจขึ้นมาทันที

“ไม่ได้เจอกันเสียเนิ่นนาน เยว่เอ๋อร์ของข้าเติบโตขึ้นเป็นกองเลยนะ”

ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีกวาดมองทั่วเรือนร่างของเด็กสาววัยขบเผาะอย่างตกตะลึงและโหยหา มือหนาอันร้อนผ่าวแตะจับที่ไหล่ของข้าเพื่อวัดส่วนสูง และจุดที่ดึงดูดสายตาของเขามากที่สุดก็คือพวงเต้านุ่มนิ่มน่าเอ็นดู ไล่ต่ำลงมาตามสัดส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนและสะโพกกลมกลึงสวยงามที่น่าจับกดกระแทกแรงๆ ยิ่งนัก!

ข้ายืนยิ้มแฉ่งอย่างร่าเริงเพราะบัดนี้ส่วนสูงของข้าเลยหัวไหล่ของเขาขึ้นมาแล้ว ต่อไปนี้ห้ามมาล้อข้าว่าเป็น 'แม่สาวใช้ตัวเตี้ย' อีกเป็นอันขาดนะ!

ทว่ายังไม่ทันไร คุณชายเหวินเซวียนก็คว้ามือข้าไว้แน่น พร้อมกับกล่าวเสียงเรียบ

“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์มงคล”

“ฤกษ์? ฤกษ์มงคลอันใดกันหรือเจ้าคะคุณชาย?”

        ร่างสูงใหญ่ฉวยข้อมือบางของข้าไว้แน่น ก่อนจะพาข้าก้าวตรงไปยังรถม้าคันใหญ่สง่างามที่จอดรออยู่ด้านหน้า

ทันทีที่เขายกม่านสลักลายงดงามเปิดออก กลิ่นหอมฟุ้งของไม้กฤษณาและความหรูหราของเกวียนม้าประจำตระกูลก็พุ่งเข้ากระแทกหน้าข้าทันที! ข้าขึ้นไปนั่งอย่างเรียบร้อยและเจียมเนื้อเจียมตัวยิ่งนัก ด้วยตั้งแต่เกิดมาข้าไม่เคยมีโอกาสได้นั่งรถม้าส่วนตัวของคุณชายใหญ่เลยสักครั้ง เหตุเพราะท่านแม่บุญธรรมสั่งห้ามเอาไว้เด็ดขาดว่าห้ามทำตัวเสมอตนกับนายน้อย

“คุณชายเหวินเซวียน... ท่านกำลังจะพาเยว่เอ๋อร์ไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

“ไม่ต้องหวาดกลัวไป ข้าไม่จับเจ้ากลืนกินลงท้องในยามนี้หรอก”

มือแกร่งเอื้อมข้ามตัวข้ามาเพื่อช่วยจัดม่านบังลมให้เข้าที่ ท่อนแขนกำยำแสนอบอุ่นปัดผ่านหน้าอกหน้าใจของข้าไปเบาๆ จนข้าสะดุ้งเฮือกหลุดเสียง ‘อ๊ะ’ ออกมาเบาๆ!

คุณชายเหวินเซวียนถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกหนักหน่วง สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างของข้าไม่วางตา ยามเมื่อเอื้อมตัวข้ามมา ผ้าเอี๊ยมบาง ๆ ด้านในของชุดสาวใช้ที่รัดรึงอยู่ ยามนี้กลับเผยให้เห็นรอยหัวนมลางๆ ชวนให้ใจสั่น

“เหตุใดจึงไม่สวมเสื้อตัวหนาซ้อนไว้ข้างในอีกชั้นเล่า” เขาเอ่ยถามเสียงพร่าต่ำ

“ก็... ก็อากาศยามนี้มันอบอ้าวร้อนอบอ้าวนี่เจ้าคะ แล้วเหตุใดคุณชายจึงต้องมารับตัวเยว่เอ๋อร์ด้วยตนเองถึงที่นี่กันแน่”

เขาปรายสายตามองข้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

“ก็มารับเจ้า... ไปเข้าพิธีแต่งงานอย่างไรเล่า”

“หา!????”

“แต่งงาน!? แต่งกับใคร... แต่งกับท่านเนี่ยนะคุณชาย!?”

ข้าอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่นกกระทา สมองซีกซ้ายและซีกขวาพยายามประมวลผลอย่างหนัก แต่ไม่ว่าจะเค้นคิดอย่างไรก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก!

ข้าสูดหายใจเข้าลึก ดึงสติ 'นลิน' คนเดิมกลับมาทันที ก่อนจะจ้องหน้าชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้

“คุณชาย... ท่านอย่ามาล้อเยว่เอ๋อร์เล่นเช่นนี้สิเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงสาวใช้ปัดกวาดเช็ดถู ส่วนท่านเป็นถึงนายน้อยตระกูลใหญ่ จะมาแต่ง...งง แต่งงานอะไรกัน!”

ข้าก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของคุณชายเหวินเซวียน หัวใจเต้นตึกตักด้วยความขวยเขินทว่าก็เต็มไปด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว สองมือเล็กกำชายเสื้อเก่าๆ ไว้แน่น

ทว่าคุณชายเหวินเซวียนกลับยิ้มกริ่มอย่างไม่แยแสคำทักท้วงของข้าแม้แต่น้อย เขากระชับข้อมือข้าไว้แน่นด้วยฝ่ามืออุ่นร้อน ก่อนจะพาข้าเดินตรงเข้าไปยังเรือนโถงใหญ่อันกว้างใหญ่ทรงเกียรติของตระกูลหลี่ ที่ซึ่งนายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่ตระกูลหลี่กำลังนั่งจิบชาอยู่ด้วยท่าทีนิ่งสงบ

“ท่านพ่อ ท่านแม่... ข้าพาเยว่เอ๋อร์มาพบพวกท่านแล้วขอรับ” เหวินเซวียนเอ่ยขึ้นเสียงกังวานหนักแน่น

ข้ารีบคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนทันทีด้วยความนอบน้อม ก้มหน้าต่ำจนชิดอก “ผู้น้อยเยว่เอ๋อร์... คารวะนายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ”

นายท่านใหญ่และฮูหยินใหญ่มองหน้ากันเอง ก่อนที่รอยยิ้มอบอุ่นเอ็นดูจะแต้มลงบนใบหน้าของผู้ใหญ่ทั้งสอง... พวกเขาเห็นเยว่เอ๋อร์เติบโตมาในคฤหาสน์แห่งนี้ตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ วิ่งเล่นปัดกวาดเช็ดถูเรือนรับใช้ อีกทั้งยังรู้ดีแก่ใจว่าบุตรชายคนเดียวของตนปักใจรักแม่นางน้อยคนนี้มาตั้งแต่วัยเยาว์เนิ่นนานหลายปี! ถึงขั้นเคยเอ่ยปากประกาศกร้าวต่อหน้าบิดามารดาไว้ว่า ‘หากฮูหยินของข้ามิใช่เยว่เอ๋อร์ ข้าก็จะไม่แต่งงานตลอดชีวิต!’

ดังนั้น ผู้ใหญ่ทั้งสองจึงมิได้มีความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์แม้แต่น้อยที่นางเป็นเพียงสาวใช้ปัดกวาด

“ลุกขึ้นเถิดเยว่เอ๋อร์... เจ้าเด็กดี” ฮูหยินใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก “พวกข้ารู้เรื่องหมดแล้ว เหวินเซวียนเล่าให้ข้าฟังทุกอย่าง... หากเจ้าทั้งสองตกลงปลงใจกัน พ่อกับแม่ก็ไม่มีสิ่งใดต้องขัดข้อง มีแต่จะอวยพรให้พวกเจ้าครองคู่กันอย่างมีความสุข และรีบมีทายาทตัวน้อยๆ มาสืบสกุลหลี่ให้ข้าได้อุ้มไวๆ เสียที”

“ฮะ... ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ!” ข้าตาโตด้วยความตกใจ รีบทักท้วงเสียงสั่น “ข้าเป็นเพียงสาวใช้ รู้วิชาการเรือนเพียงเล็กน้อย ชาติตระกูลหรือก็ไร้หัวนอนปลายเท้า... มิเหมาะสมที่จะแต่งเข้าเป็นฮูหยินตระกูลใหญ่เช่นนี้หรอกเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินใหญ่หลุดหัวเราะแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู นางลุกขึ้นเดินเข้ามาหาข้า นั่งลงประคองมือเล็กๆ ของข้าขึ้นมากุมไว้อย่างทะนุถนอม

“เหตุใดจึงเอ่ยเช่นนั้นเล่าเยว่เอ๋อร์... เจ้าอยู่นี่มาตั้งแต่เด็ก เรียนรู้การดูแลเรือนและจัดการบัญชีทุกสิ่งจากข้ามาโดยตลอด มิเคยมีสิ่งใดที่เจ้าทำพลาดแม้แต่ครั้งเดียว รายละเอียดจุกจิกเล็กน้อยในคฤหาสน์ เจ้าก็รู้ครบถ้วนยิ่งกว่าใครๆ จนข้าไว้วางใจพร้อมจะมอบกุญแจคลังให้เจ้าดูแลตระกูลหลี่แทนข้าได้แล้วด้วยซ้ำ”

ข้ายิ้มแห้งๆ ที่ข้าจัดการงานและดูแลบัญชีตัวเลขได้ดีเพราะความสามารถสาวออฟฟิศในชาติก่อนล้วนๆ ฮูหยินใหญ่ลูบหลังมือข้าเบาๆ พลางเอ่ยต่อด้วยสายตาเปี่ยมด้วยเมตตา

“เจ้าประพฤติตัวดี จิตใจงดงาม กตัญญูรู้คุณ มีไหวพริบฉลาดเฉลียว รู้จักวางตัวและจิตใจดีงาม... คุณสมบัติอันล้ำค่าเหล่านี้ของเจ้า มันสูงค่าและยิ่งใหญ่กว่าการยึดถือเพียงแค่เรื่องชาติกำเนิดนะ... เยว่เอ๋อร์”

คำเอื้อนเอ่ยของผู้ใหญ่ทั้งสองทำให้น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลซึมออกมาจากขอบตาข้า... ขณะที่คุณชายเหวินเซวียนโอบไหล่ข้าไว้ข้างกายด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ ยืนยันว่าข้าคือสตรีที่คู่ควรกับเขาที่สุดอย่างไร้ข้อสงสัย!