บทนำ 1

บทนำ

        “เยว่เอ๋อร์! มีคนจากเรือนใหญ่มาตาม ให้รีบไปพบนายท่านที่เรือนโถงโดยด่วน!”

ข้ากำลังก้มหน้าก้มตาซักผ้าผืนโตอยู่ข้างบ่อน้ำสาธารณะกับเหล่าสาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกัน ตอนที่ป้าจางซึ่งดูแลงานในเรือนเดินเข้ามาเรียก ข้างุนงงและสับสนยิ่งนัก ด้วยไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ทั้งๆ ที่ข้าเป็นแค่สาวใช้จืดจางไร้ตัวตนมาตลอด แถมเพิ่งจะเริ่มลงมือซักผ้าม่านได้เพียงไม่กี่ผืน

ข้าแปรงคราบสกปรกออกจากผ้าอีกนิดแล้วรีบลุกขึ้นยืน ในใจแอบกระหยิ่มยิ้ม... งานซักผ้าน้ำเย็นเยือกเช่นนี้ยากเย็นและชวนให้ปวดหลังยิ่งนัก ถือโอกาสโดดงานไปเสียเลยย่อมดีกว่า ข้าหันไปยักคิ้วหลิ่วตาและโบกมือให้เพื่อนสาวใช้สนิทสนมสองคนที่ก้มหน้าซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินตามป้าจางออกไป

“เกิดสิ่งใดขึ้นกับท่านแม่บุญธรรมของข้าหรือเปล่าจ๊ะป้าจาง”

“ไม่มีอันใดหรอก เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย รีบไปเถอะ... ปีนี้เจ้าอายุครบสิบแปดปีเต็มแล้วใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะป้าจาง” ปีนี้ข้าอายุครบสิบแปดปีเต็มพอดี

ข้าตัวสูงกว่าสาวใช้ในวัยเดียวกันอยู่บ้าง แตกเนื้อสาวสะพรั่งอย่างเต็มตัว แม้จะอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับมีใบหน้าหมดจดงดงามเปี่ยมเสน่ห์ชวนมอง ร่างกายผิวพรรณขาวผุดผ่องเรียบเนียนดั่งหยกขาว ความงดงามและสัดส่วนที่เริ่มฉายแววนั้นทำให้ข้ามักถูกดึงตัวไปแต่งกายสวยงามเพื่อทำหน้าที่เป็นตัวแทนคอยต้อนรับแขกเหรื่อของตระกูลอยู่บ่อยครั้ง อย่างไรก็ตาม ตัวข้าที่ทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ตั้งแต่เด็กๆ แม้จะเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง แต่ก็ยังไม่เคยคิดถึงเรื่องความรักหรือการแต่งงานเลยแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าตนเองยังคงเป็นเพียงเด็กซุกซนคนหนึ่ง

ก่อนที่จะเกิดใหม่มาอยู่ในร่างเด็กสาวรับใช้ตระกูลหลี่ ข้าเคยเป็นเพียง ‘นลิน’ สาวออฟฟิศสู้ชีวิตปั่นงานงกๆ อยู่ในกรุงเทพมหานคร ยุคที่ผู้หญิงต้องดิ้นรนและยืนด้วยขาของตัวเอง ชีวิตในชาติก่อนสอนให้ข้าสู้! ทว่าดันโชคร้าย... ทำงานหนักจนวูบดับคาโต๊ะทำงาน รู้ตัวอีกที วิญญาณของข้าก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างเด็กหญิงวัยห้าขวบผู้น่าสงสารที่กำลังจะอดตายข้างถนน

โชคดีที่ท่านแม่บุญธรรมซึ่งเป็นสาวใช้ตระกูลหลี่มาพบเข้า จึงรับข้าเป็นลูกบุญธรรมและพาเข้ามารับใช้ในคฤหาสน์แห่ง ฝึกสอนให้ข้าทำงานเป็นสาวใช้ปัดกวาดเช็ดถูในคฤหาสน์สกุลหลี่แห่งนี้

ตลอดสิบสามปีที่ผ่านมา ข้าใช้ทักษะการเอาตัวรอด เอาอกเอาใจผู้คน คอยหยิบจับช่วยทำครัวบ้าง ปัดกวาดทำความสะอาดเรือนบ้าง ข้าช่วยงานท่านแม่บุญธรรมอย่างขยันขันแข็ง ปรับตัวกลมกลืนเป็นสาวใช้เรียบร้อยและทำตัวจืดจาง... แต่นั่นมันก็แค่ ‘เปลือกนอก’ ที่ข้าสร้างขึ้นมาเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น!

ครอบครัวใหม่ของพวกข้าอาศัยพึ่งพิงร่มเงาใบบุญของท่านผู้นำตระกูลหลี่มาอย่างยาวนาน ท่านผู้นำตระกูลหลี่เป็นคนเมตตากรุณา มักจะมอบเงินเล็กๆ น้อยๆ ให้ข้าไว้ไปซื้อขนมหวานกินเล่นเสมอ

ทว่า... คนที่นั่งรอรับข้าอยู่ที่เรือนโถงใหญ่ ยามนี้กลับไม่ใช่ท่านผู้นำตระกูล

แต่เป็น ‘คุณชายหลี่เหวินเซวียน’ บุตรชายเพียงคนเดียวของสกุลหลี่!