เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 2.1 ข้อเสนอ
วันที่เผยแพร่:
2026-10-02 19:49:34ติ๊ดๆๆๆๆ
“ตกลงมาจากสะพานแล้วยังรอด ไม่รู้ว่าแขวนพระวัดไหนเนอะ”
“นั่นสิ...สวยก็สวย ไม่น่าฆ่าตัวตายเลย ถ้าเป็นฉันนะ จะให้ความสวยให้เป็นประโยชน์มากกว่านี้ เธอว่าไหม”
“อะแฮ่มๆๆ พยาบาลห้ามนินทาคนไข้รู้ไหมครับ มันผิดจรรยาบรรณ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูผู้อำนวยการ ผมเกรงว่าพวกคุณอาจจะได้พักร้อนอีกนาน” เสียงเข้มเอ่ยตักเตือน
“ขอโทษค่ะหมอ” พยาบาลสาวพูดเสียงอ่อย ไม่คิดว่าคุณหมอหนุ่มจะได้ยินการสนทนา ทั้งที่พวกเธอกระซิบกันเบามากแล้วก็ตาม
ชายในชุดเสื้อกาวน์สวมแมสก์ปิดบังใบหน้า ในมือถือแผ่นกระดาษที่มีประวัติคนไข้ ก็อย่างที่พยาบาลสาวพูดไว้ว่าผู้หญิงคนนี้รอดพ้นความตายราวกับปาฏิหาริย์ ทั้งที่กระโดดลงจากสะพานที่มีความสูงห้าเมตร แต่กลับมีเพียงรอยฟกช้ำที่ต้นแขนเท่านั้นเอง
ขณะที่ทั้งสามต่างหันไปสนทนากัน คนไข้สาวกลับรู้สึกตัว เปลือกตาสีไข่ค่อยๆขยับ ก่อนจะกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสงที่สะท้อนเข้าตา จากนั้นมือบางก็ค่อยคว้ามือของคุณหมอหนุ่มไว้ได้
“ไม่เป็นไรนะครับคนไข้ คุณปลอดภัยแล้ว อาจจะมีอาการมึนศีรษะไปบ้างเพราะฤทธิ์ยา ค่อยๆลืมตาช้าๆนะครับ”
ขนมเค้กพยักหน้าและทำตามคุณหมอสั่งทุกขั้นตอน ตอนนี้อาการปวดหัวมาพร้อมกับปวดที่ไหล่ขวาเจ็บจนน้ำตาไหล เธอยันตัวเองลุกขึ้นนั่งพลางสำรวจว่าตรงไหนหักบ้างหรือเปล่า แต่เหมือนว่าคุณหมอจะเดาใจเธอได้
“ไม่มีอะไรหักครับ ไหล่ด้านขวามีรอยช้ำนิดหน่อย อาจเพราะตอนกระโดดลงมาคุณใช้ไหล่ขวาลง ทำให้ตรงนั้นกระแทกกับผิวน้ำเข้าอย่างจังครับ”
กระโดดลง...ใครกระโดดลงมา ก็ในเมื่อเธอขับรถตกทางด่วน จะเอาเวลาที่ไหนไปปลดสายเข็มขัดนิรภัย แล้วกระโดดลงจากรถเองได้
ความสับสนทำให้เธอกวาดตามองโดยรอบ จากนั้นก้มมองชุดคนไข้ที่มีชื่อโรงพยาบาลประทับเด่นหรา นั่นกลับทำให้เธองุนงงเข้าไปอีก
โรงพยาบาลxxxxx สาขาภูเก็ต
เกิดอุบัติเหตุแถวสมุทรปราการเข้าฉะเชิงเทรา ไหงมาโผล่ภูเก็ตได้ หรือที่จริงแล้ว มันก็แค่ชื่อโรงพยาบาลเท่านั้น คงคิดมากไปเองแหละ
“หมอให้คุณพักอีกสักวัน แล้วค่อยกลับนะครับ”
เธอพยักหน้ารับเบาๆ จากนั้นคุณหมอหนุ่มก็ออกจากห้องไปเยี่ยมคนไข้คนถัดไป
ด้วยฤทธิ์ยาทำให้ขนมเค้กไม่อาจฝืนเปลือกตาอันแสนหนักอึ้งได้อีก เธอเอนตัวลงนอนอีกครั้ง รู้สึกตัวอีกทีได้ยินเสียงเปิดประตูห้องเข้ามา คงเป็นพยาบาลเวรที่เข้ามาตรวจคนไข้อีกเช่นเคย เธอจึงพยายามข่มตาหลับอีกครั้ง ทว่า...
“แน่ใจเหรอว่าจะไม่แจ้งความ”
เสียงผู้ชายแสนไม่คุ้นหูถามใครคนหนึ่งในห้อง ทำเอาขนมเค้กถึงกับตั้งใจฟัง อยากจะลุกไปบอกคนพวกนี้ว่า เข้าห้องผิดแล้วและช่วยเบาเสียงลงหน่อย แต่เกรงว่าจะเสียมารยาทอีก
“แน่ใจค่ะ” เป็นเสียงผู้หญิงตอบ
“แล้วถ้าเกิดผู้หญิงคนนี้บ้าขึ้นมาอีก จะไม่ทำแบบเดิมหรอกเหรอ” ผู้ชายคนนั้นถามอีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก
“แต่เธอก็ได้รับบทเรียนแล้วนี่คะ ให้อภัยเธอสักครั้งเถอะนะคะพี่คีน”
‘คีน ทำไมชื่อคุ้นจัง?’
“พี่จะไปคุยกับพ่อ เรื่องถอนหมั้น ยังไงพี่ก็รับผู้หญิงคนนี้มาเป็นแม่ของลูกพี่ไม่ได้หรอก” ผู้ชายขึ้นเสียงสูง ขณะที่เธอตั้งใจฟัง ก็อย่างว่าคนไทยชอบใส่ใจไปซะทุกเรื่อง
“ค่ะ...ยังไงทิวาก็จะรอนะคะ” เจ้าของเสียงหวานเอ่ยกับคนรัก โดยที่เจ้าของร่างบางที่นอนอยู่ถึงกับดีดตัวลุกขึ้นนั่ง จนคนทั้งคู่ผงะ
“คีน ทิวา”
บทล่าสุด
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 32.2 เริ่มต้น (จบ)
สามวันต่อมา ข่าวการฉ้อฉลของอดีตหุ้นส่วนและผู้อยู่เบื้องหลังว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ต นั่นทำให้เริงฤทธิ์ที่ถูกจับกุมในข้อหาค้ามนุษย์กลับถูกตั้งข้อหาเพิ่ม ทั้งลูกสาวและภรรยาก็ถูกจับกุมโทษฐานมีส่วนร่วมในการช่วยโกงในครั้งนี้ ขนมเค้กวางมือถือลง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางเอามือลูบท้องเนินนูนของตัวเอง นึกถึงครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเอวา ที่ตอนนี้แตกสลายกันไปคนละทิศทาง หนำซ้ำยังต้องไปชดใช้เวรกรรมในตารางอีกหลายปี ก็ขอให้ข้างในนั้น ช่วยขัดเกลาให้พวกเขาเป็นคนดี ส่วนเธอก็ขอไปใช้ชีวิตกับครอบครัวตัวเอง โดยไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกก็พอ “หม่าม๊า” ทันทีที่ลงจากรถตู้ ร่างเล็กก็วิ่งเข้ามาโอบขาของเธอด้วยความดีใจ ถ้าไม่ใช่เพราะความเฉลียวฉลาดของอันวา แอบใส่นาฬิกาพลาสติกเบนเทนเข้าไปในกระเป๋าหน้าท้องของเธอ ก็ไม่รู้ว่าคีนจะหาเธอเจอหรือเปล่า “คิดถึงหม่าม๊าที่สู๊ดดดดดด!” “หม่าม๊าก็คิดถึงอันวาเหมือนกันค่ะ” ร่างบางลดตัวลงแล้วกอดเจ้าตัวเล็กแน่นที่สุด หัวใจของอันวาพองโต อย่างน้อยเขาก็มีส่วนปกป้องหม่าม๊าของเขาให้ปลอดภัย “อันวาสัญญาว่าต่อไปนี
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 32.1 เริ่มต้น
“เอวา” ร่างบางสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นนั่ง กรอบหน้าชื้นไปด้วยเหงื่อ เสียงหายใจหอบเหนื่อยราวกับคนออกกำลังกายหนัก จนคนที่นอนเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงตื่นตามไปด้วย “หนูเค้กเป็นอะไรหรือเปล่า” ร่างสูงเข้ามาจับตามเนื้อตัวของหญิงคนรัก ดูว่าขนมเค้กเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ดวงตาโฉบเฉี่ยวคลอไปด้วยน้ำตา ยามตื่นมาพบกับใบหน้าชายคนรักเป็นคนแรก “พี่คีน” เธอเอ่ยชื่อเขาเสียงเบา ทั้งคู่โผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง ความรู้สึกอบอุ่นแพร่ซ่านไปสุดขั้วหัวใจเช่นเดียวกัน “บอกพี่มา เราเจ็บตรงไหน พี่จะไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” เขาผลักคนตัวเล็กออกอย่างเบามือ กำลังจะเดินไปกดออดที่หัวเตียงเรียกพยาบาล แต่ขนมเค้กกลับคว้ามือเขา บีบเบาๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไร “เค้กไม่เป็นไรค่ะพี่คีน เค้กแค่ฝันร้ายเฉยๆ” เธอยิ้มบาง จากนั้นสีหน้าเธอกลับเปลี่ยนไป เมื่อมือข้างซ้ายยกมือขึ้นกุมท้อง “หมอบอกว่าลูกไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องห่วงนะ” เหมือนรู้ว่าขนมเค้กคิดอะไรอยู่ เขาจึงบอกผลตรวจที่คุณหมอแจ้งมาไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้เธอทราบ พอได้ยินข่าวดี ขนมเค้กกลับเก็บก้อนสะอื้
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 31.2 เจอกัน
“ทิวาขอโทษ ฮึก ทิวาไม่ได้ตั้งใจ ฮึก” เขาเดินมาหาคนเจ้าแผนการ มองใบหน้าสวยด้วยสายตาชิงชัง ทิวาสะดุ้งเฮือก เธอไม่เคยถูกคีนมองด้วยสายตาเกลียดชังแบบนี้มาก่อน “มึงจ้างพวกเหี้ยนั่นมาข่มขืนเมียกู แถมยังทำร้ายเด็กสามขวบได้ลง แบบนี้ยังพูดว่าไม่ได้ตั้งใจอีกเหรอทิวา” เขาตะโกนลั่น จนเส้นเลือดตรงขมับขึ้นเด่นชัด “ฮือ ทิวาไม่ได้ตั้งใจค่ะ ฮือๆๆ ทิวารักพี่คีน ฮึก ทิวาขอโทษ ทิวาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ฮือๆๆๆ” ผมสีน้ำตาลสะบัดไปมาไม่เป็นทรง ดวงตากลมโตเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ริมฝีปากบางคว่ำลง หวังเพียงคีนจะให้อภัยเธอเหมือนครั้งที่ผ่านมา “กูจะไม่แจ้งความเรื่องที่จ้างวานคนมาข่มขืนเค้กหรอกนะ แต่กูจะส่งหลักฐานที่มึงกับพ่อของมึงฉ้อโกงเงินบริษัทไปเมื่อครั้งที่แล้วให้ตำรวจแทน” คีนเอ่ย “พี่ทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะพี่คีน ฮึก ฉันเคยเป็นแฟนพี่นะ ฮึก ฉันไม่ยอม” คีนไม่พูด เขาหันหลังไปพยักหน้ากับเลขาหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อให้เขาจัดการเรื่องทั้งหมด โดยที่เสียงของทิวายังคงกรีดร้องราวกับจะขาดใจดังตามไล่หลัง ในความมืดมิด มีจุดเล็ก ๆ เป็นดั่งแสง
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 31.1 เจอกัน
เสียงปืนดังก้องทั่วโกดังเพียงแค่สามนัด ก็สามารถให้พวกโจรทั้งสามคนนอนจมกองเลือด เสียงหายใจโรยริน มือพยายามจะควานหาปืนพกมาสู้กลับ แต่ยังไม่เร็วพอเมื่อมีกลุ่มชายในชุดดำวิ่งกรูกันเข้ามาแล้วเตะอาวุธเพียงชิ้นเดียวไปอีกทาง ส่วนร่างเล็กของทิวาถูกจับมือไขว้หลังหมดทางหนี “อึก” กลิ่นบุหรี่พร้อมกับเสียงฝีเท้าใครบางคนค่อย ๆ เดินเข้ามา จังหวะที่ส้นรองเท้าหนังกระทบกับพื้นช่างนานเสียจน คนหายใจโรยรินไม่เคยหวาดกลัวถึงเพียงนี้ “พะ พี่คีน” ทิวาเรียกชื่ออดีตคนรัก แต่เมื่อคีนตวัดสายตาเกลียดชังส่งกลับไป กลับทำให้ทิวาถึงกับจุกในอก “พาเมียกูไปโรงพยาบาลก่อน ส่วนทางนี้กูจัดการเอง” หนึ่งในนั้นพยักหน้า ก่อนจะประคองร่างเล็กที่มีใบหน้ามีแต่รอยเขียวช้ำเต็มไปหมด “พี่คีน เค้ก” “รอพี่ก่อนนะ พี่เคลียร์เรื่องทุกอย่างจบแล้วจะตามไป” เขาหันมาเอ่ยกับภรรยา วูบหนึ่งที่เธอสังเกตว่าคีนเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน เธอพยักหน้าช้าๆเป็นอันตกลง “ขอบคุณนะครับ ที่ปกป้องลูกของเรา” เขาเอ่ยขอบคุณขนมเค้ก ที่ยอมปกป้องลูกน้อยอย่างสุดกำลัง ดวงตาเฉี่
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 30.2 การละคร
เพี๊ยะ เสียงฝ่ามือของทิวากระทบข้างแก้มนวลจนใบหน้าของขนมเค้กหันไปตามแรงตบ วินาทีต่อมาความรู้สึกชาที่ข้างแก้มกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่เต็มปาก “คิดว่าฉันจะปล่อยแกง่าย ๆ เหรออีเอวา มึงอย่าคิดว่าจะได้ออกไปอย่างสบาย ถ้าวันนี้มึงไม่เจอเหมือนอย่างที่กูเจอ” ทิวาหันไปส่งซิกกับโจรทั้งสามคน หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาหาขนมเค้ก จัดการใช้มีดตัดเชือกแล้วกระชากตัวเธอให้ลุกขึ้น “ปล่อยกูนะไอ้พวกชั่ว ปล่อย ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วยค่ะ” เพี๊ยะ ชายฉกรรจ์ฟาดไปที่แก้มเนียนอีกครั้ง แล้วลากตัวเธอไปที่ฟูกเก่าๆเพื่อเป็นเวทีในการตักตวงความสุขของพวกมันในค่ำคืนนี้ “ไอ้เวร เบาๆหน่อยสิวะ เดี๋ยวก็เสียของหมด ฮ่าๆๆๆ” โจรอีกคนหัวเราะลั่นราวกับสนุกกับเหยื่อที่ไม่มีทางสู้ “พวกมึงจะทำยังไงกับมันก็ได้ แต่ห้ามตายก็พอ กูอยากให้มันทุกข์ทรมาณเหมือนที่กูเจอ” ทิวาเดินไปสั่งโจรตัวสูง ก่อนที่มันจะยกยิ้ม แล้วฟาดไปที่ก้นเนียนของทิวาอย่างมันเขี้ยว “มองดูกูเอากับผู้หญิงคนอื่น มึงไม่หึงเหรอครับเมีย” นิ้วสากเชยคางมนให้สบตา
ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย บทที่ 30.1 การละคร
เสียงหวูดของเรือที่ดังก้องกังวาน ส่งผลให้ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เก่าๆ รู้สึกตัวตื่น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน รู้สึกเวียนศีรษะเมื่อจมูกของเธอได้กลิ่นสนิมคละคลุ้ง ปนกับกลิ่นอายทะเลที่เค็มและอับชื้น เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพยายามหรี่ตาสอดส่องไปรอบบริเวณห้องทึบอับ มีเพียงแสงจากหลอดไฟสีส้มเพียงดวงเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอพอมองเห็นได้บ้าง มือทั้งสองข้างถูกตรึงด้วยเชือกเส้นหนาไขว้ จนเศษไม้ทิ่มเข้าไปในเนื้อบางจนรู้สึกเจ็บ ครืด... เสียงประตูเหล็กใหญ่ถูกพับขึ้น ก่อนที่ชายฉกรรจ์จะเดินเข้ามา พวกมันไม่ได้สวมหน้ากากแล้วตอนนี้ เธอจึงเห็นใบหน้าดิบเถื่อนและดุดันของพวกมันได้อย่างชัดเจน “ฟื้นแล้วเหรอมึง?” คนตัวสูงสุดเอ่ยขึ้น หน้าของมันมีทั้งรอยสิวและดวงตาที่เสียไปแล้วข้างหนึ่ง “พวกแกเป็นใคร จับฉันมาทำไม” ขนมเค้กพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นทั้งที่ข้างในหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก “เดี๋ยวก็รู้” มันแสยะยิ้ม เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม มองเธอด้วยสายตาลวนลาม จนเธอรู้สึกขยะแขยง “มีคนอยากคุยกับมึงด้วย” มันหันหลังแ
บางทีคุณอาจจะชอบ
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว372.7K viewsท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง82.0K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ144.9K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.7K viewsใต้อาณัติแฝดมาเฟีย (3P)
Selenex204 viewsลูกค้าคนนี้ขอซ้ำ แล้วผมจะเอาให้คุ้ม
Moondaytime 831 viewsนอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+)
GeneSis9151 viewsปรารถนาลับปรารถนารัก
Karawek House12 views
