บทที่ 1.2 คำขอครั้งสุดท้าย

“ไอ้เค้กๆ ฟังฉันอยู่หรือเปล่า”

         แรงกดที่ไหล่เล็กทำให้ขนมเค้กถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดจากนิยายที่อ่านเมื่อครู่

         “ว่าไงปัน” หญิงสาวขยับแว่นตาให้เข้าที่ แล้วถามคนข้างกายกลับ

         “อ่านนิยายอีกแล้วน่ะสิแม่คู๊ณณณณณ” แน่นอนว่าปันเดาถูก

         “แหะๆๆๆ ก็ถึงตอนสำคัญพอดี แต่จบแล้วเนี่ย จะไปเลยไหม”

         ขนมเค้กถามกลับแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงโดยไม่ลืมจะหยิบกระเป๋าสตางค์บนโต๊ะทำงานติดมือมาด้วย

         เวลาพักกลางวันเป็นนาทีทองที่เหล่าพนักงานออฟฟิศ จะใช้เวลานอกเหนือจากทานอาหารกลางวัน เช่นเดียวกับขนมเค้กที่ใช้เวลานี้ในการไล่อ่านนิยายตามเว็บไซต์ต่างๆ

         และตอนนี้นิยายที่มาแรง ติดท็อปอันดับหนึ่ง จะเป็นเรื่องอื่นไปไม่ได้ นอกจากเรื่อง รักอันตรายของคุณคีน ซึ่งเธอตั้งแจ้งเตือนไว้ในแอปพลิเคชัน ว่าถ้าหากนักเขียนมีการอัปเดตเธอจะต้องทิ้งทุกอย่างแล้วกดเข้าไปอ่านในทันที

         “แกเล่าต่อจากตอนที่แล้วให้ฉันฟังหน่อยสิ จุดจบของยัยตัวร้ายเป็นไง”

         ปันปันเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของขนมเค้กถามกลับ เพราะปกติแล้วเธอจะฟังเรื่องราวที่ขนมเค้กสรุปมาให้มากกว่าต้องไปอ่านเอง ลำพังงานเอกสารปันปันก็ปวดหัวจะแย่ สู้เพื่อนสรุปความสำคัญมาให้เลยดีกว่า

         “พระเอกไม่รัก ก็เลยกระโดดน้ำตายแหละ” พูดพร้อมกับเอาส้อมจิ้มนักเก็ตไก่เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง ส่วนคนที่ได้ฟังจากปากเพื่อนก็ถึงกับย่นคิ้ว

         ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในร้านข้าวไก่ทอดที่เลียนแบบแบรนด์ดัง ซึ่งร้านตั้งอยู่ด้านหลังของบริษัท ร้านอาหารย่อมเยาอีกทั้งรสชาติอร่อยจึงเป็นร้านประจำของสองเพื่อนซี้นี้เลย

         “สมควร” ปันปันต่อว่า

         “แต่ก็สงสารนางอยู่นะ นางรักพระเอกจริงๆ ไม่น่าคิดสั้นเลย”

         ขนมเค้กออกความคิดเห็น รับรู้ว่าคนเขียนจงใจปั้นตัวละครนี้เสมือนมนุษย์คนหนึ่ง ที่มีด้านดีและไม่ดีเหมือนกัน ถึงในเรื่องนางร้ายจะวางแผนลักพาตัวนางเอกไป ก็เพื่อเรียกร้องความสนใจของพระเอกก็เท่านั้น

         “ถ้าดีจริงคงไม่ช่วยพ่อปกปิดเรื่องโกงบริษัทหรอกจริงไหมแก” ปันออกความคิดเห็น ซึ่งขนมเค้กก็ไม่แย้งข้อนี้ไป

         “แกอินยิ่งกว่าฉันอีกนะไอ้ปัน” เธอเอ่ยแซวคนที่อินหนักกว่าตัวเอง

         “ก็แหงล่ะดิ แกเล่าให้ฉันฟังทู๊กกกวัน จะไม่อินได้ไงก่อน”

         “พรุ่งนี้ฉันจะกลับชลนะ แกจะเอาอะไรไหม” ขนมเค้กเปลี่ยนเรื่อง

         “ขยันกลับนะ งั้นฝากซื้อหมึกกะตอยหน่อยสิ” สาวร่างท้วมพูดบอก ฝากซื้อของโปรดที่ตนชอบกิน

         “คราวที่แล้วแกก็สั่งหมึกไปห่อเบ้อเร่อเลยนะ หมดแล้วเหรอ” สาวแว่นถามด้วยความแปลกใจ เพราะเธอเพิ่งกลับชลบุรีครั้งล่าสุดก็เพิ่งจะศุกร์ที่แล้วนี่เอง ของฝากที่ซื้อรอบก่อนหมดแล้วเหรอ

         “จ้ะ ก็มันอร่อยนี่ แถมถูกกว่าสั่งออนไลน์ตั้งเยอะ ฝากหน่อยนะ” สุดท้ายแล้วขนมเค้กก็พยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

         และก็มาถึงเช้าวันเสาร์เวลาหกโมงเช้า ขนมเค้กไม่อยากลุกจากเตียงนุ่มเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับเด็กๆ เธอจึงต้องจำใจเด้งตัวขึ้นจากเตียงนอน คว้าผ้าขนหนูพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

         ขนมเค้กในวัยยี่สิบเก้า เธอเติบโตมาจากบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าในจังหวัดชลบุรี มีเจ้าหน้าที่คอยเป็นพ่อแม่สั่งสอนจนเติบโตเรียนจบมหาวิทยาลัย ส่วนคนที่ให้กำเนิดที่แท้จริง แม่ใหญ่หรือเจ้าของสถานเลี้ยงเด็กปัจจุบันเล่าให้เธอฟังว่า ครอบครัวเธอเป็นเพียงคนไร้บ้าน ประทังชีวิตด้วยการเดินขอเศษเงินจากคนที่เดินผ่านไปมา กระทั่งแม่ใหญ่มาพบเข้าและขอเด็กน้อยจากอ้อมกอดแม่ ผู้ไร้ความสามารถมาเลี้ยงดูจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพให้สังคม

         คนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ คำพูดนี้ไม่เกินจริง...

         ขนมเค้กเติบโตมาอย่างดี เธอเรียนจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งคณะบริหารธุรกิจและเข้ามาทำงานบริษัทดังเงินเดือนเกินครึ่งแสน จนตอนนี้เธอสามารถซื้อคอนโดย่านชานเมืองและรถยนต์มือสองคันเล็กๆ ไว้ใช้สอยได้อย่างสบาย

         แต่ถึงจะมีทุกอย่าง สาวแว่นคนนี้กลับไม่ลืมบุญคุณคนที่เลี้ยงดูเธอมาตลอดยี่สิบกว่าปี ทุกวันเสาร์เธอจะขับรถไปเยี่ยมแม่ใหญ่และเหล่าเด็กๆ ที่บ้านพักอยู่เป็นประจำ ทุกครั้งพอได้เห็นใบหน้าของเด็กๆ ก็เหมือนเห็นเงาตัวเองในกระจก ไม่สามารถเลือกอะไรได้ ของที่อยากได้ก็ต้องหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองเท่านั้น

         จุ๊ๆๆๆๆๆ

         ยังไม่ทันปิดประตูเสียงจิ้งจกกลับร้องทักเสียก่อน หญิงสาวชะงักงัน ความคิดตีรวนอยู่ในหัวไปชั่วครู่ ก่อนจะสะบัดหน้าแรงๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว

         ‘ใครมันจะไปเชื่อเรื่องงมงาย นี่มันปี 20xx แล้วจ้ะ รีบไปดีกว่าเดี๋ยวไม่ทันฝน’

         และก็เป็นไปตามคาด เพียงแค่ขับรถออกมาจากคอนโดไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา จนกระจกหน้าขาวโพลนไปหมด

         ติ๊ดๆๆๆๆ

         “ค่ะแม่ใหญ่”

         (ออกมาแล้วหรือยังลูก)

         “ออกมาแล้วค่ะแม่” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยกับผู้เป็นที่รักเพียงหนึ่งเดียว

         (ที่ชลฝนตกหนักมาก ในกรุงเทพฯก็น่าจะเหมือนกัน ถ้ามาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะลูก)

         ปลายสายเอ่ยด้วยความห่วงใย เพราะกรมอุตุประกาศเตือนว่าวันนี้จะมีพายุเข้ามา และมีฝนตกตลอดทั้งวัน

         “ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะแม่ใหญ่ เค้กขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงแล้ว ยังไงฝากเก็บขนมจีนน้ำเงี้ยวไว้ให้ด้วยนะคะ”

         ด้วยความประมาทหญิงสาวตัดสินใจขึ้นทางด่วนเพื่อย่นเวลาการเดินทาง โดยไม่คำนึงว่าดอกยางรถยนต์มือสองเสื่อมสภาพ รถยนต์คันเล็กฝ่าฝนและลมกระโชกแรง จนรถยนต์ส่ายไปมา กระทั่งช่วงทางโค้งโทรศัพท์ที่อยู่ในมือกลับร่วงหล่นตกลงพื้นพรม ทำให้คนตัวเล็กต้องใช้มืออีกข้างในการเอื้อมเก็บมือถือ

         (ขับรถดีๆ นะเค้ก เค้ก ได้ยินแม่ไหม เค้ก)

         “เฮ้ย”

         เอี๊ยดๆๆๆๆๆๆๆๆ

         โครม!!!

         เสียงล้อรถเสียดสีครูดยาวไปกับท้องถนนจนเกิดเป็นรอยไหม้ ตัวรถชนแผงกั้นทางด่วนลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ขณะที่ขนมเค้กเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพียงแค่เสี้ยววินาทีรถทั้งคันก็ทิ้งดิ่งลงสู่พื้น พร้อมกับจิตสุดท้ายของขนมเค้กที่ยังคงเป็นห่วงแม่ใหญ่และเหล่าบรรดาเด็กๆ ที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า

         ถ้าชาติหน้ามีจริง ขนมเค้กก็อยากจะเกิดมาถูกรักแบบนี้อีกสักครั้ง...