บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย: บทที่ 1 - บทที่ 10

ในวันที่พายุฝนกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดสนิท กับเสียงไซเรนดังเบาๆ ทำเอาร่างบางที่กำลังกำสิ่งของที่อยู่ในมือนั้นสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาโฉบเฉี่ยวสั่นระริก เนื้อตัวเปียกปอน เช่นเดียวกับอีกคนที่ยืนนิ่ง ไม่กล้าเคลื่อนไหวเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะลั่นไกปืนเสียก่อน “เอวา เธอวางปืนลงเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาผิดกับเธอ แต่ขอให้ปล่อยทิวาไปเถอะ” เสียงทุ้มของร่างสูงร้องห้าม ใบหน้าหล่อซีดเผือดราวกับกระดาษขาว ผิดจากทุกครั้งที่เธอเจอเขา คำถามที่แน่นอยู่ในอก ทำไมต้องเป็นทิวา ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ที่ถูกรักอยู่ร่ำไป แล้วเธอล่ะ ทำไมเขาถึงไม่มองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักแบบนั้นบ้าง โคตรไม่ยุติธรรม... “ทำไมพี่คีนไม่รักเอวาบ้างคะ ฮึก” หญิงสาวถามเสียงสั่น เนื้อตัวหนาวเหน็บเช่นเดียวกับใจแสนอ้างว้าง ในมือยังคงหันปลายกระบอกปืนเข้าหาคนที่เธอเกลียดชังสุด “พี่ขอโทษ...” คีนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนลง ก่อนจะหันไปสบตากับคนที่ตนรัก ไม่ต้องอธิบายให้มากความ เพียงแค่สายตาของคนทั้งคู่ก็เป็นคำตอบให้เอวาได้แล้ว

ติ๊ดๆๆๆๆ “ตกลงมาจากสะพานแล้วยังรอด ไม่รู้ว่าแขวนพระวัดไหนเนอะ” “นั่นสิ...สวยก็สวย ไม่น่าฆ่าตัวตายเลย ถ้าเป็นฉันนะ จะให้ความสวยให้เป็นประโยชน์มากกว่านี้ เธอว่าไหม” “อะแฮ่มๆๆ พยาบาลห้ามนินทาคนไข้รู้ไหมครับ มันผิดจรรยาบรรณ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูผู้อำนวยการ ผมเกรงว่าพวกคุณอาจจะได้พักร้อนอีกนาน” เสียงเข้มเอ่ยตักเตือน “ขอโทษค่ะหมอ” พยาบาลสาวพูดเสียงอ่อย ไม่คิดว่าคุณหมอหนุ่มจะได้ยินการสนทนา ทั้งที่พวกเธอกระซิบกันเบามากแล้วก็ตาม ชายในชุดเสื้อกาวน์สวมแมสก์ปิดบังใบหน้า ในมือถือแผ่นกระดาษที่มีประวัติคนไข้ ก็อย่างที่พยาบาลสาวพูดไว้ว่าผู้หญิงคนนี้รอดพ้นความตายราวกับปาฏิหาริย์ ทั้งที่กระโดดลงจากสะพานที่มีความสูงห้าเมตร แต่กลับมีเพียงรอยฟกช้ำที่ต้นแขนเท่านั้นเอง ขณะที่ทั้งสามต่างหันไปสนทนากัน คนไข้สาวกลับรู้สึกตัว เปลือกตาสีไข่ค่อยๆขยับ ก่อนจะกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสงที่สะท้อนเข้าตา จากนั้นมือบางก็ค่อยคว้ามือของคุณหมอหนุ่มไว้ได้ “ไม่เป็นไรนะครับคนไข้ คุณปลอดภัยแล้ว อาจจะมีอาการมึนศีรษะไปบ้างเพราะฤทธิ์ยา ค่อยๆลืมตาช้าๆนะครับ” ขนมเค้กพยั

ปัง! หลังจากเสียงประตูได้ปิดลง ขนมเค้กถึงกับต้องถอนหายใจยาว ฝ่ามือบางชื้นเหงื่อเต็มสองข้าง เธอรีบเอามือเช็ดกับกางเกง แล้วเดินไปนั่งที่เตียงพลางนึกย้อนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ “โลภ” ชายหนุ่มต่อว่าอย่างโจ่งแจ้ง แต่มันก็จริงเธอไม่ปฏิเสธหรือแก้ตัวให้กับเจ้าของร่างคนเก่า “ก็ได้นะ งั้นคุณลองไปคุยกับพ่อคุณเองแล้วกัน ยังไงซะฉันเชื่อว่าท่าน ไม่ยอมล้มการแต่งงานนี้แน่นอน” ขนมเค้กพูดพลางกอดอก รอยยิ้มของผู้เหนือกว่าจุดตรงมุมปากจนคีนนึกหมั่นไส้ไม่ได้ ตามเส้นเรื่องเดิม เจ้าสัวดิเรก ศุภลัคน์พงศ์ไพศาล คือประธานบริษัท ศุภลัคน์ กรุ๊ป แน่นอนว่าทายาทเพียงหนึ่งเดียวที่ต้องเข้าสืบทอดกิจการต่อไม่ใช่ใครอื่น และคนที่มาอยู่เคียงข้างทายาทคนถัดไปต้องเป็นคนที่เจ้าสัวขัดเกลาแล้วเท่านั้น คำถามคือทำไมเจ้าสัวท่านถึงเลือกเอวามาเป็นคู่หมั้นของคีน และดูเหมือนว่าท่านจะเอ็นดูนางร้ายคนนี้มากเป็นพิเศษ ทั้งที่นิสัยของเอวาเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจ แถมยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เพราะนักเขียนยังไม่เฉลยไว้ แต่ถ้าให้เดาปมเรื่องนี้อาจจะคลี่คลาย

(ฮัลโหล) “คุณ...ฉัน เอ่อ เอวานะคะ” ขนมเค้กไร้ที่พึ่ง เธอตัดสินใจเดินมาที่ป้ายรถเมล์ซึ่งไกลจากบ้านมาเกือบหนึ่งกิโล หญิงสาวต้องจ้ำอ้าวให้พ้นแดดประเทศไทย ที่ไม่ว่าจะอยู่โลกไหนแดดที่นี่ก็ยังคงร้อนแรงไม่มีเปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย เธอตั้งสติแล้วรีบค้นกระเป๋าเพียงใบเดียว ดูว่าเอวาหลงเหลืออะไรไว้บ้าง ก่อนจะพบว่ามีกระดาษแผ่นเล็กซุกไว้ในซอกกระเป๋าเล็กๆ เอวาเขียนเบอร์โทรของใครบางคนไว้ในนั้น จึงตัดสินใจควานหาเหรียญบาทที่อยู่ก้นกระเป๋า แล้วนำไปหยอดตู้โทรศัพท์ซึ่งอยู่ใกล้ๆ (โทรมาทำไม) ปลายสายพูดเสียงแข็ง ไม่เข้าใจว่าทำไมเอวาถึงใช้เบอร์สาธารณะโทรเข้ามา ทั้งที่ตัวเองก็ใช้มือถือเกินครึ่งแสนอยู่ในมือแท้ๆ “ฉันถูกไล่ออกจากบ้านมาค่ะ แล้วโทรศัพท์ก็เปิดไม่ได้ ส่วนรหัสกดเงินสดฉันก็จำไม่ได้ด้วย” ที่จริงแล้วเธอไม่รู้รหัสที่เอวาคนเก่าตั้งไว้มากกว่า (รีบๆพูดมา เธอต้องการอะไร) “ฉันขอเบิกก่อนสักสองหมื่นได้ไหมคะ คุณหักจากสามสิบล้านไปเลย” (อย่ามาโกหกฉันหน่อยเลย หึ คิดจะเรียกร้องความสนใจจากฉันสิไม่ว่า) ติ๊ดๆๆ เสียง

เช้าวันใหม่ที่แสนสดใส ร่างบางลุกจากเตียงนุ่มพร้อมบิดกายไปมาอย่างกระปรี้กระเปร่า อาการบาดเจ็บที่ต้นแขนก็ทุเลาลงมากแล้ว แม้จะติดขัดบ้างเวลาหยิบจับอะไรแต่ก็ไม่เท่ากับวันแรกที่อยู่โรงพยาบาล วันนี้เธอตั้งใจว่าจะไปธนาคารก่อน เพราะถ้าให้ถือเงินปึกใหญ่ไปมาก็คงไม่สะดวก พอเสร็จก็คงไปหาที่ซุกหัวนอนที่ใหม่ โดยก่อนออกไม่ลืมจะทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อย ชีวิตใหม่กับโลกคู่ขนานเริ่มต้นได้สวยงาม หลังจากตะเวนหาห้องพักใหม่มาทั้งวันเธอจึงตัดสินใจว่าจะอยู่คอนโดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดคีนมากนัก ที่นี้เป็นคอนโดเก่ามีทั้งหมดแปดชั้น เจ้าของห้องปล่อยเช่าเพราะตัวเองย้ายไปอยู่กับสามีที่ต่างประเทศ ทิ้งไว้ให้น้องสาวหาคนดูแลต่อ ที่สำคัญห้องนี้ยังดูใหม่มาก เฟอร์นิเจอร์บางชิ้นยังไม่แกะพลาสติกหุ้มออกด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นของดีมีหรือที่ขนมเค้กจะไม่รีบคว้าไว้ กว่าทุกอย่างจะเข้าร่องเข้ารอยต้องใช้เวลาถึงสามวันด้วยกัน ห้องที่ก่อนหน้านี้มีเพียงแค่เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง บัดนี้มีไมโครเวฟ ตู้เย็นขนาดเล็ก และสิ่งของจำเป็นอื่นๆ อีกหลายอย่างเพิ่มเข้ามามากมาย แผน