09 : ข้อตกลงร่วมกัน

บทที่ 09

ข้อตกลงร่วมกัน

ตุบ!

“อั่ก!”

ร่างของหวงเหยียนถูกมือหนาของคนมาใหม่กระชากออกไป ก่อนจะเหวี่ยงออกอย่างแรงจนหวงเหยียนตัวปลิวล้มทับกับหวงหยุนที่ยังนอนจุกอยู่บนพื้นดินฝุ่นคลุ้ง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก โดยที่ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

“ไสหัวออกไป”

น้ำเสียงทุ้มเข้มของหวงเล่อหยางเอ่ยไล่ครอบครัวของตัวเองอย่างไม่แยแส ดวงตาคมกริบดุดันจ้องมองแม่ของตน จากนั้นก็ไล่สายตาไปเรื่อย ๆ ช้า ๆ

จนกระทั่งหยุดอยู่ที่หวงเหยียน

เมื่อกี้เขากลับมาตอนที่หวงเหยียนเดินเข้ามาใกล้หนิงเจียพอดี ทว่าเขาเข้าถึงตัวไม่ทัน แต่ไม่คิดว่าหนิงเจียจะสามารถเอาตัวรอดจากผู้ชายตัวโตกว่าได้ดี ยังไม่ทันจะได้สงสัย หวงหยุนก็จะเข้ามารุมผู้หญิงตัวคนเดียว เขาเลยถีบอีกฝ่ายออกไปซะก่อน

“หวงเล่อหยาง! แกถีบน้องชายของแกทำไม ไหนจะพี่ชายอีก ไม่เห็นพี่เห็นน้องเป็นคนในครอบครัวแล้วหรือยังไงฮะ” แม่หวงโวยวายขึ้นมาทันทีที่ตั้งสติได้ ลูกชายของเธอเจ็บตัวทั้งสองคนเพราะฝีมือของสองผัวเมียคู่นี้

ยังไงเรื่องนี้จะต้องมีคนรับผิดชอบ!

“ขอโทษหนิงเจียซะ”

“ว่ายังไงนะ?”

“ผมบอกว่าให้ทุกคนขอโทษหนิงเจียเดี๋ยวนี้ โดยเฉพาะพี่ใหญ่...ขอโทษเธอซะ”

หวงเล่อหยางจ้องมองพี่ชายด้วยสายตาเยือกเย็นจนคนเป็นพี่เสียวสันหลังวาบรีบหลบหลังแม่อย่างไว ส่วนหวงหยุนเป็นคนขี้ขลาดไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงใด ๆ ออกมา

อย่าว่าแต่หวงหยุนเลย กระทั่งครอบครัวก็กลัวหวงเล่อหยางกันทุกคน ยิ่งตั้งแต่ที่ชายหนุ่มไปเป็นทหารยิ่งมีรังสีอันตรายแปลก ๆ เพิ่มมาเรื่อย ๆ จนไม่ค่อยมีใครกล้าจะเข้าใกล้ พวกเขาจึงต้องใช้โอกาสที่หวงเล่อหยางไม่อยู่มาหาเรื่องสะใภ้รองวันนี้ยังไงล่ะ!

แต่ใครมันจะไปคิดว่าหวงเล่อหยางจะกลับจากเขาในตอนบ่าย ปกติขึ้นเขาทั้งวัน

วันนี้ทำไมถึงกลับมาเร็วนักก็ไม่รู้

“ว่ายังไง จะขอโทษไหม?” ร่างสูงถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกดต่ำ พลางก้าวย่างเข้าไปหาหวงเหยียนและหวงหยุนที่ตอนนี้มีสีหน้าเหมือนกำลังอมยาขม

“ขอโทษ ฉันขอโทษแล้ว!” หวงหยุนโพล่งออกมาก่อนจะวิ่งไปหลบหลังแม่หวง อย่างน้อยชายหนุ่มก็มั่นใจว่าเล่อหยางจะไม่กล้าทำอะไรแม่แน่ ๆ แต่เขาที่เป็นน้องชายนี่สิ พี่รองคงไม่เกรงใจ

ไม่งั้นจะถีบเขาซะกระเด็นอย่างนี้เหรอ? พูดถึงยังจุกไม่หายเลย ไม่เอาด้วยหรอก

“อาหยุนขอโทษแล้ว ...แล้วพี่ใหญ่?”

“ฉ...ฉันขอโทษ”

หวงเหยียนพูดไม่เต็มเสียงนัก แต่ไม่พูดก็ไม่ได้ในเมื่อน้องชายเขาทำท่าทางน่ากลัวมาก แถมเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ยังเปื้อนเลือดที่น่าจะเป็นเลือดสัตว์จากการขึ้นเขา

และนั่นสามารถข่มขวัญคนขี้ขลาดได้เป็นอย่างดี

หวงเล่อหยางเมื่อได้ยินคำขอโทษออกจากปากพี่ชายน้องชายแล้วก็คล้ายจะลดรังสีทะมึนลงเล็กน้อย จากนั้นจึงเบนสายตากลับไปทางหนิงเจียพลางเลิกคิ้วขึ้นสูง เป็นเชิงถามว่าเธอจะเอายังไงต่อ

หนิงเจียคร้านจะใส่ใจกับครอบครัวนี้ เธอพยักหน้าให้สามีเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะคะ ถ้ามีครั้งต่อไปฉันคงต้องแจ้งทางการและจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด”

“นี่แกกล้าจะแจ้งทางการมาจับพวกเราเลยเหรอสะใภ้รอง แกจะบ้าไปแล้วหรือยังไง!”

“นั่นน่ะสิน้องสะใภ้ นี่จะทำกันเกินไปหรือเปล่า ตามจริงเป็นพวกเรามากกว่าที่จะต้องแจ้งทางการ เพราะน้องสะใภ้ต่างหากที่เป็นคนทำร้ายร่างกายพี่หวงเหยียนก่อน”

แม่หวงโวยวายตัดพ้อลูกสะใภ้รอง โดยมีสะใภ้ใหญ่ร่วมส่งเสริมด้วย ส่วนสะใภ้เล็กยืนมองหนิงเจียด้วยสายตาไม่พอใจที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด หากแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา หนิงเจียมองคนพูดเหมือนกับว่าจะให้เธอเป็นคนผิดให้ได้

ดวงหน้าสวยหันมองสามีที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร

“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะแจ้งทางการทั้งเรื่องของวันนี้ที่พี่ชายของสามีคุกคามฉัน รวมถึงเรื่องที่ครอบครัวหวงเบียดเบียน เอาเปรียบ ขโมยข้าวของและธัญพืชของฉันตลอดเวลาที่สามีไปอยู่ค่ายทหาร รบกวนสามีแจ้งทางการให้ฉันด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันเข้าไปรอในบ้าน”

พูดจบหนิงเจียก็ไม่มองหน้าใครเลย

เธอหันหลังเดินเข้าบ้านทันที ทำเอาคนที่ได้ยินดังนั้นเต้นเร่า ๆ ด้วยความหวาดกลัวปนตื่นตระหนก ใครบ้างจะไม่กลัวทางการ ถ้าเกิดโดนจับขึ้นมาจะต้องเสียค่าปรับไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ร้ายแรงกว่านั้นอาจจะถูกส่งไปทำงานที่ชายแดนเลยก็ได้!

“เจ้ารอง ดูเมียแกสิมันขู่จะแจ้งความจับแม่จับพี่น้องของแก ดูมันทำกับพวกฉันสิ!” แม่หวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นในอก ยิ่งเห็นลูกชายคนรองนิ่งเฉยเธอยิ่งลุกลน

ส่วนลูกชายอีกสองคนและสะใภ้ตกใจจนเข่าอ่อนแทบทรุดลงกับพื้น คราวนี้ดูเหมือนว่าหนิงเจียจะเอาจริง เพราะเธอไม่รอเจรจากับใครเลย ทั้งยังบอกหวงเล่อหยางที่เป็นทหาร ก็นับได้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทางการคนหนึ่ง เป็นไปไม่ได้ที่หวงเล่อหยางจะเพิกเฉย

แล้วอย่างนี้พวกเขาจะโดนจับไหม?

“แม่ ผมไม่เอานะ ผมไม่อยากโดนจับ” หวงเหยียนเขย่าแขนแม่ตัวเอง เขาไม่อยากโดนจับนะ เขาไม่อยากเสียค่าปรับไม่อยากไปทำงานชายแดน

“ผมก็ไม่อยากโดนจับเหมือนกัน แม่ช่วยผมด้วยนะ คุยกับพี่สะใภ้ให้หน่อยนะแม่” หวงหยุนแทบจะร้องไห้ ยิ่งเห็นพี่ชายคนรองนิ่งเงียบ ซ้ำยังมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาก็นึกกลัวใจ

กลัวว่าหวงเล่อหยางจะไปแจ้งทางการจับพวกเขาจริง ๆ

ยิ่งหนิงเจียเป็นเมียของนายทหาร ทางการนั้นให้การดูแลเป็นพิเศษไม่นิ่งนอนใจ

“แม่กับพวกพี่เห็นหนิงเจียอ่อนแอนึกจะรังแกเธอยังไงก็ได้เหรอครับ ที่ผ่านมาเงินผมส่งให้ตลอดทำไมจะต้องมาขโมยข้าวของคนอื่นอีก ซ้ำหนิงเจียยังป่วยด้วย แม่กับพวกพี่คิดอะไรกันอยู่”

หวงเล่อหยางมองแม่ของตัวเองด้วยสายตาผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา

ครอบครัวของเขาเกินจะเยียวยาแล้วจริง ๆ

รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวคนเดียวที่ป่วยไม่มีทางสู้

แม่หวงเลิ่กลั่ก กัดฟันพูด “เงินเดือนเดือนละยี่สิบหยวนมันจะไปพออะไร ฉันมีหลานตั้งหลายคนนะ หลานแกลูกพี่ใหญ่แกก็ต้องเรียนหนังสือเหมือนกัน”

“ลูกพี่ใหญ่ ลูกเจ้าเล็ก ต้องใช้เงินผมในการส่งเสียเรียนหนังสือเหรอ? เอาเงินที่ผมส่งให้ไปใช้อะไรกับครอบครัวผมไม่ว่าหรอก แต่การที่แม่เอาเงินผมไปแล้วกลับมารังแกเมียของผมถึงบ้านนี่มันใช้ได้เหรอ? เดือนละยี่สิบหยวนแม่ยังไม่พอใช้ แล้วคิดว่าหนิงเจียที่ได้เงินเท่ากันจะพอใช้หรือไง”

“เมียแกอยู่คนเดียวจะต้องใช้อะไรมากมาย” แม่หวงเอ่ยแขวะ ก่อนจะหัวหดเพราะโดนลูกชายตวัดตามอง

“หนิงเจียป่วยต้องใช้เงินซื้อยามากินเพื่อรักษาตัวเอง...พูดแค่นี้หวังว่าแม่และทุกคนจะคิดได้ว่าที่ผ่านมาทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป”

“พวกเราก็แค่ แค่...” แม่หวงหันไปขอความช่วยเหลือจากสะใภ้ ทว่าไม่มีใครกล้าสอดปากเพราะเกรงกลัวเล่อหยาง

“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ผมจะคุยกับหนิงเจียเอง ส่วนเรื่องเงินเดือนของแม่ผมจะลดลงมาเหลือเดือนละสิบหยวน ใครจะกินจะใช้ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผมอีก ผมจะให้ค่ากตัญญูพ่อกับแม่คนละห้าหยวนเท่านั้น”

“เล่อหยาง!”

แม่หวงตกใจที่ลูกชายบอกว่าจะลดเงินเดือนของเธอลง เดือนละ 10 หยวนมันจะไปพอได้ยังไง ไหนเธอจะต้องเก็บเงินสร้างบ้านให้ลูกเล็กอีกนะ!

หวงเล่อหยางเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าหนิงเจียกำลังเก็บกวาดห้องนอนของเธอ ดวงตากลมโตเงยขึ้นมามองสามีแค่ครู่เดียวก็หันไปกวาดพื้นต่อโดยไม่พูดอะไร เล่นเอาคนเป็นสามีที่กำลังจะเดินเข้ามาคุยเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นิ่งไปครู่หนึ่ง

“ถอยออกไปหน่อยค่ะ ฉันจะกวาดพื้น” เอ่ยไล่ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูราบเรียบในความรู้สึกของหวงเล่อหยาง ชายหนุ่มคิ้วกระตุกหงึก ทว่าฝ่าเท้าค่อย ๆ ขยับออกตามคำสั่ง

“เรื่องที่เธอจะแจ้งทางการจับแม่และพี่ชายฉัน เธอพูดจริง?” หวงเล่อหยางถามในสิ่งที่ตนสงสัย ในใจไม่ได้คิดว่าหนิงเจียจะกล้าแจ้งความตามที่พูด หรือบางทีเธออาจจะแค่ขู่ให้แม่กับพี่ชายเขากลัวเฉย ๆ หรือเปล่า?

“จริงค่ะ ฉันไม่ได้แค่ขู่อย่างเดียวหรอก คนพวกนั้นควรได้รับบทเรียนซะบ้าง พี่ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

เขารู้ทั้งรู้ว่าครอบครัวหวงไม่ชื่นชอบเธอ แต่ก็ปล่อยให้เธอโดนรังแกอยู่เป็นปี ๆ ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

จริงอยู่ที่หวงเล่อหยางส่งเงินมาให้ใช้ทุกเดือนไม่เคยขาด แต่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่ร่างกายไม่แข็งแรง จิตใจย่อมไม่แข็งแรงตามไปด้วย ยิ่งไม่มีสามีคอยปกป้องแถมครอบครัวของเขายังเทียวเอารัดเอาเปรียบกันอยู่เรื่อยมันยิ่งรู้สึกแย่ลง แถมจิตตก

“ทำไมคะ พี่คิดว่าฉันไม่ควรเอาเรื่องครอบครัวพี่เหรอ?”

“ฉันแค่คิดว่าเรื่องนี้เราน่าจะคุยกันได้ เธอรู้หรือเปล่าว่าถ้าแจ้งทางการ คนผิดจะต้องได้รับโทษหนักขนาดไหน”

“รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้ ฉันไม่ได้โง่...”

“...” ร่างสูงยืนมองหญิงสาวนิ่ง

“แต่ที่ผ่านมาฉันยอมเพราะปลงกับร่างกายและชีวิตของตัวเองที่คิดว่าอีกไม่นานก็ต้องตาย ยอม ๆ ไปเถอะไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรพวกเขาก็ได้ชื่อว่าเป็นครอบครัวของสามี... สามีที่ไม่เคยรักและใส่ใจฉันเลยสักนิด”

หนิงเจียคนเก่าไม่มีปากมีเสียงก็จริง ยอมครอบครัวของสามีทุกอย่างเพียงเพราะคิดว่าตัวเองไม่มีทางสู้ แค่จะเดินออกจากบ้านในหน้าหนาวแต่ละปีเธอก็ล้มป่วยแล้ว จะเอาปัญญาที่ไหนมาสู้คนใจดำพวกนั้นกัน ส่วนพ่อกับแม่ที่อยู่บ้านเดิมก็มีฐานะลำบาก จะช่วยกันแต่ละทีมันยากเย็นแสนเข็น

หนิงเจียคนเก่าจึงไม่เคยบอกพ่อกับแม่เลยว่าเธอโดนบ้านหวงเอาเปรียบมากขนาดไหน...อีกอย่างบ้านสามีและบ้านเดิมอยู่คนละฟากของหมู่บ้าน ซึ่งนาน ๆ ครั้งพี่ชายถึงจะเอาข้าวสารมาส่ง

“พี่เห็นไหมคะว่าเมื่อก่อนฉันเป็นคนดีมากขนาดไหน”

เป็นคนดีแต่ต้องโดนเอาเปรียบ โดนรังแกอยู่เรื่อย ก็ไม่รู้ว่าจะยังเป็นคนดีอยู่ทำไม

“เธอเปลี่ยนไปมากรู้ตัวไหม...เหมือนไม่ใช่คนเดิม” ประโยคหลังหวงเล่อหยางคล้ายพึมพำกับสิ่งที่คิดอยู่ภายในใจ ทว่าหนิงเจียได้ยินทุกประโยคเพราะประสาทสัมผัสของเธอกลับมาเต็มร้อยแล้ว

อยู่ใกล้กันแค่นี้มีหรือจะเกินความสามารถ

หญิงสาวยกยิ้มมุมปากให้กับร่างสูงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสบประสานกับตาคมของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่แฝงความเจ็บปวดอยู่ในนั้นจนคนฟังสัมผัสได้

“ฉันเกือบจะต้องทิ้งชีวิตของตัวเองมาแล้วพี่ก็รู้ ในวันที่ฉันมีโอกาสได้ใช้มันอีกครั้งฉันก็อยากจะใช้เพื่อตัวเองค่ะ...ไม่ใช่เพื่อคนอื่น”

“เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”

“ค่ะ ฉันเปลี่ยนไปมากฉันรู้ตัวดี”

หญิงสาวยิ้มรับไม่มีคำปฏิเสธแต่อย่างใด เธอไม่กลัวว่าเขาจะสงสัยในเรื่องต่าง ๆ เท่าไรนัก ไม่ว่าจะเรื่องที่เธอหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง หรือการที่จู่ ๆ เธอก็กลายเป็นคนสู้คนขึ้นมา

ถึงหวงเล่อหยางจะมาเค้นถาม แต่ถ้าเธอไม่บอกมันก็จบ เขาจะไปหาหลักฐานอะไรมาวัดล่ะว่าเธอไม่ใช่หนิงเจียคนเดิม

หวงเล่อหยางหรี่ตามองหญิงสาวอายุเพียง 17 ปี ที่ตอนนี้เหมือนจะโตขึ้นกว่าเดิมมาก เขาสงสัยเหมือนกันว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงได้หายป่วย ทั้งที่ก่อนหน้านี้เกือบจะไม่รอดด้วยซ้ำ แถมร่างกายยังแข็งแรงกว่าเดิม

ดูจากการที่เธอตอบโต้พี่ชายของเขาก็รู้ว่ามีพละกำลังมากเกินกว่าคนทั่วไป

มันแปลกเกินไปจริง ๆ

“แต่ถ้าพี่ไม่อยากให้ฉันแจ้งความ ฉันมีข้อเสนอให้พี่นะคะ สนใจฟังหรือเปล่า?”

ร่างสูงพลันชะงักที่ได้ยินอย่างนั้น เขามองหญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างไม่ไว้ใจ “ข้อเสนออะไร?”

“ให้ครอบครัวของพี่ทุกคนที่เคยทำผิดกับฉันเขียนหนังสือสารภาพความผิดของตัวเองทั้งหมด พร้อมกับคำขอโทษ และสัญญาว่าจะไม่เอารัดเอาเปรียบฉันอีก เขียนสักหนึ่งร้อยจบนะคะ จากนั้นก็ให้หัวหน้าหมู่บ้านเอาไปอ่านที่แปลงนาให้ชาวบ้านรับรู้โดยทั่วกัน”

“มันจะเกินไปหรือเปล่าหนิงเจีย การทำแบบนั้นเธอไม่รู้หรือไงว่ามันจะตกเป็นขี้ปากชาวบ้าน”

หวงเล่อหยางมีท่าทีไม่พอใจเป็นอย่างมากกับสิ่งที่หนิงเจียต้องการ การทำอย่างนั้นไม่ใช่แค่ครอบครัวเขาที่จะต้องอายคนทั้งหมู่บ้าน แต่มันอาจจะกระทบต่อหน้าที่การงานของเขาด้วย

“มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันนี่คะ มันเป็นความผิดของคนที่รังแกฉันเองต่างหาก”

พูดจบก็ทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ทว่ากลับโดนมือหนารั้งต้นแขนเอาไว้ ทั้งเขายังบีบต้นแขนของเธออย่างแรง ใบหน้าสวยเบ้ลงเล็กน้อยเพราะความเจ็บ

“ฉันเจ็บค่ะ...ปล่อย” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ต่างจากปกติที่จะอ่อนหวานและออดอ้อนอยู่ในที

“คิดว่าทางการจะช่วยเธอหรือยังไงหนิงเจีย คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?”

“ก็ลองดูไหมล่ะว่าทางการจะช่วยฉันหรือเปล่า พี่เล่อหยาง...ถึงฉันจะมีใจให้พี่ก็จริง ยอมให้พี่พูดจาดูถูกสารพัด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้พี่ใช้อำนาจมารังแกฉันได้”

พรึบ!

หวงเล่อหยางโกรธที่หนิงเจียดื้อด้านกับเขาจนเผลอกระชากแขนเรียวเล็กนั้นเข้าหาอย่างแรงจนร่างของเธอปะทะกับอกแกร่ง ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ร่างเล็ก ๆ ของหนิงเจียก็หมุนตัวออกด้วยความเร็ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะจับหมับเข้าที่หัวไหล่มน

ซึ่งก็เหมือนเดิม คราวนี้หนิงเจียจับข้อมือของเขายกขึ้นสูงก่อนจะบิดไพล่หลัง หากไม่ใช่เพราะเขาถูกฝึกมาอย่างดีก็คงจะโดนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จับล็อกแขนกดลงกับพื้นไปแล้ว ยังดีที่เขาไวพอทำให้ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพอนาถอย่างนั้น

ร่างแกร่งเข้าประชิดตัวหญิงสาวทว่ากลับโดนฝ่าเท้าเล็ก ๆ นั้นถีบกลับมาอย่างแรงจนปัดออกแทบไม่ทัน

หนิงเจียมองสามีที่เหมือนจะหลบการโจมตีในท่าเบสิกของเธอได้ทุกท่าอย่างแปลกใจ ซึ่งปกติคนธรรมดาไม่น่าจะหลบการโจมตีของเธอได้ ถึงจะเป็นทหารก็ไม่น่าจะว่องไวถึงขนาดนี้ ร่างบางถอยออกมา ยืนห่างจากหวงเล่อหยางเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน

“ฉันพึ่งรู้ว่าการเป็นพลทหารจะทำให้พี่เก่งขนาดนี้ ฉันถีบไปมั่ว ๆ พี่ก็ยังหลบได้เลย...แน่ใจนะว่าพี่เป็นแค่พลทหาร?”