LOGINShare
บทที่ 10 กินเจ
publish date:
2026-02-06 03:01:00ภรรยาของเขาไม่ได้โง่จริงๆ นางรู้ว่าเขามักจะนำไก่ไปฝากเหมยฮวาบ่อยๆ เพราะเหมยฮวาชอบกินไก่มาก เขาไม่เคยคิดว่าเจี่ยนหรงจะพูดประชดเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นสามีของนาง และการที่เขาอยากให้นางได้กินอาหารดีๆ ก็ทำไปด้วยความหวังดี แต่เมื่อเขาเริ่มชื่นชมและยอมรับนางได้เพียงเล็กน้อย นางกลับทำให้เขาหงุดหงิดอีกครั้งจนได้
เอ้อร์กัวหันหลังเดินออกไป..
“เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่นะ..คือว่า..” เจี่ยนหรงรู้สึกหงุดหงิด แต่นางก็วิ่งด้วยเท้าสั้นๆ ออกไปจับแขนเสื้อสามีไว้ นางรู้ดีว่าเขารักเหมยฮวามากเพียงใด นางไม่ได้ตั้งใจทำร้ายความรู้สึกของเขา นางเพียงเป็นสตรีปากเสียเท่านั้น นางรู้ดีว่าเขาหวังดีต่อนาง
“...” เอ้อร์กัวหยุดเดิน มองลงบนแขนเสื้อที่เปื้อนคราบดินโคลนเพราะถูกภรรยาจับไว้
“ฟังก่อนได้ไหม ข้ารู้ว่าเจ้าดีต่อข้า ข้าเพียงอยากบอกว่า ข้าไม่ชอบกินไก่จริงๆ ข้าเป็นมังสวิรัติ ข้าไม่ชอบกินเนื้อทุกประเภท”
“สิ่งใดคือมังสาวีรา” เขาหันมามองหน้าภรรยา นี่เป็นครั้งแรกที่นางอยู่ใกล้เขามาก ขนาดตัวของนางสูงเพียงอกเขาเท่านั้น เขารู้สึกว่านางตัวเล็กมาก แต่ไม่คิดว่าจะเล็กเพียงนี้
“มันคือคำเรียกที่ใช้สำหรับคนที่ไม่กินเนื้อสัตว์”
“เจ้ากินเจหรือ..เพราะเหตุใด แม้แต่ตาเฒ่าหลวงจีนซางปิงนั่นยังไม่ยอมกินเจเลย” เขาเริ่มเข้าใจ
วันก่อนที่เขาตักเนื้อไก่ให้ นางถึงได้ทำหน้าตาราวจะร้องไห้ ที่แท้นางกำลังทรมาน ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งดีใจที่ไม่เคยกินไก่ เขารู้สึกว่าตัวเองโง่งม และยิ่งแน่ใจว่าเจี่ยนหรงไม่ได้บ้า
“ข้า..ถือว่ากินเจก็ได้ ดังนั้นเจ้าไม่ต้องหาเนื้อให้ข้า ข้าชอบกินผัก ยิ่งพืชผักจริงๆ ที่ขึ้นบนพื้นดินของที่นี่ ข้ายิ่งชอบ และ..เรื่องของเหมยฮวา ข้าไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าเสียใจ แต่ข้าเคยเห็นเจ้าแอบลักลอบพบนาง และทุกครั้งข้าก็เห็นเจ้านำไก่ไปด้วย ข้า..”
“เจ้า!..” เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความอับอายและโกรธเคืองหงุดหงิด นางต้องมีวิธีพูดให้เขาโมโหจนได้
“ข้าหมายถึง ข้าเกลียดสตรีเช่นนาง ข้าจึงไม่ชอบที่เจ้าคิดว่าสตรีทุกคนชอบกินไก่เหมือนนาง!”
“..เจ้าเกลียดนางหรือ นางไปทำอะไรให้เจ้ากัน นางเป็นสตรีใจดี ฉลาดและยังอ่อนโยน..”
“พอแล้ว! เจ้าโง่เพียงนี้เชียวหรือ นี่เจ้ายังจะพูดชื่นชมนางได้อยู่อีก ทั้งที่นางทำเจ้าเสียใจเพียงนั้น”
“..นาง..เหมยฮวาจะต้องมีความจำเป็น นางอาจถูกท่านลุงต้าซานบังคับไม่ให้แต่งกับข้า ข้าเข้าใจและเจียมตัว ข้ารู้ว่าไม่มีบิดาคนใดอยากให้บุตรสาวแต่งงานกับคนยากจน” เขาพยายามแก้ตัว
แม้จะรู้เต็มอกว่าเหมยฮวาไม่มีทางทำในสิ่งที่นางไม่พอใจ หากนางอยากแต่งงานกับเขา ลุงผู้ใหญ่บ้านไม่มีทางขวางได้ เรื่องนี้ต้องเป็นความต้องการของเหมยฮวา แต่เขายังทำใจยอมรับไม่ได้ จึงพยายามอยากเชื่อว่านางถูกบังคับก็เท่านั้น
“โอ้โห..โง่ได้อีก” เจี่ยนหรงปล่อยมือจากแขนเสื้อของสามี พร้อมส่ายหัวด้วยความสมเพชในความโง่งมของบุรุษตรงหน้า
“เจ้า!”
“แต่เอาเถิด ถือว่าเจ้ามั่นคงในรัก ถึงจะโง่แต่ก็น่าสงสาร ข้าไม่ถือสา แค่รู้ไว้ว่าข้าไม่ชอบกินไก่เหมือนเหมยฮวานั่น ต่อไปไม่ต้องหามาให้ข้า เจ้าเก็บผักมาให้ข้าเยอะๆ จะดีกว่า” เจี่ยนหรงสั่งสามี
เอ้อร์กัวเคยคิดว่าภรรยาเป็นเด็กกำพร้าจึงไม่กล้ากินอาหารดีๆ ที่ผู้อื่นมอบให้ นางต้องรู้สึกเกรงใจเขาจนไม่กล้ากินไก่ ที่แท้ก็เป็นความเข้าใจผิดของเขา!
หญิงบ้าตรงหน้าไหนเลยจะเข้าใจคำว่าเกรงใจกัน นางสั่งเขาราวกับเป็นคนใช้ของนางด้วยซ้ำ เขาไม่น่าโง่เคยมองว่านางน่าสงสารเลยจริงๆ ชายหนุ่มเจ็บใจจนต้องรีบเดินทางออกไปจากตรงนั้น เขาหงุดหงิดมากจนหาคำมาบรรยายไม่ได้
วันนั้นเขาใช้ความโกรธที่มีต่อภรรยาเป็นแรงในการตัดฟืน จนได้ฟืนมามากมาย..
ยามเย็น เมื่อเอ้อร์กัวกลับมาถึงบ้าน เขารู้สึกได้ว่าภรรยายังคงอยู่ที่ลานหลังบ้าน จึงเดินไปดู และสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เขาต้องหยุดชะงัก
นางสร้างเตาเผาขนาดใหญ่กว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน รูปร่างเตาดูมั่นคง แข็งแรง ด้านข้างของเตามีสิ่งประหลาดดึงดูดสายตา คล้ายที่สูบลมซึ่งนางสร้างจากไม้ไผ่ขัดมันและกระดาษบางชนิดและเขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันถูกดัดโค้งอย่างพอดี เชื่อมโยงเข้ากับเตาเผาอย่างชาญฉลาด
ปลายด้านหนึ่งเปิดกว้างพอให้ใช้เท้าเหยียบสูบลมเข้าไปได้ ปลายอีกด้านแคบลงเพื่อเร่งแรงลมให้พุ่งเข้าสู่เตาโดยตรง ดินโคลนที่นางตักเล่นในวันแรกถูกปั้นจนเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างเตาอย่างประณีต แม้ดูเหมือนเป็นงานหยาบ แต่กลับมีกลิ่นอายของการคำนวณและการออกแบบที่ละเอียด
เอ้อร์กัวจ้องมองเตาเผานั้นและสังเกตเห็นความคล้ายคลึงกับเตาเผาที่ร้านตีเหล็กในหมู่บ้านใช้ แต่ต่างกันตรงที่เตาของนางออกแบบมาให้ใช้งานได้ง่าย ไม่ต้องออกแรงมากเหมือนเตาในร้านตีเหล็กทั่วไป เขาถึงกับตกตะลึง ภรรยาตัวเล็กที่ผู้อื่นต่างเรียกว่า หญิงบ้า กลับสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้เพียงลำพัง
“กลับมาแล้วเหรอ หิวแล้ว หาอะไรให้กินหน่อย” เจี่ยนหรงเอ่ยเสียงอ่อนล้า ร่างของนางเต็มไปด้วยคราบดินโคลนจากหัวจรดเท้า
นางกำลังก้มจัดเรียงก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นรอบเตาเผา หินเหล่านั้นคงเก็บมาจากแม่น้ำหลังบ้าน ท่าทางของนางดูเหน็ดเหนื่อยจนเอ้อร์กัวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร แม้เขาจะอยากรู้ว่านางไปเรียนรู้เรื่องเหล่านี้มาจากที่ใด แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถาม
เขาเพียงพยักหน้าแล้วรีบหันไปจุดไฟต้มน้ำให้นางอาบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงมือเตรียมอาหารเย็น เขานำเมล็ดธัญพืชที่เหลืออยู่มาต้มพร้อมไห่ไช่ฮวา[1]ที่เขาเก็บจากหนองน้ำระหว่างทางกลับจากการตัดฟืน
แม้ตัวเขาเองจะเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทั้งวัน แต่ดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะเหนื่อยกว่า เมื่อเจี่ยนหรงอาบน้ำเสร็จ มีกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้และแตงกวาเช่นเคย นางรีบมานั่งกินข้าว แทบไม่พูดอะไร รีบกินเพียงพออิ่ม แล้วรีบเข้านอนตั้งแต่อาทิตย์ยังไม่ทันตกดิน
วันนี้เอ้อร์กัวจึงมีเวลาถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปอาบน้ำเย็นในแม่น้ำโดยไม่ต้องกังวลว่าภรรยาจะเห็น เขาหย่อนตัวลงในน้ำเย็นจัด ปล่อยให้กระแสน้ำชะล้างความเหนื่อยล้าไปกับสายธาร เขาไม่ได้ต้มน้ำอาบเพราะรู้สึกว่าเปลืองฟืนเกินไป อีกทั้งเขาเหนื่อยจนตักน้ำมาไว้ในโอ่งดินที่ภรรยาใช้อาบน้ำไปหมดแล้วไม่ไหว
เมื่อเขาลงสู่ลำธาร แสงอร่ามยามเย็นที่ทุ่งแดงสะท้อนเรือนร่างแข็งแกร่งผ่านสายน้ำ กล้ามอกชัดเจนและผิวเปียกชุ่มยิ่งขับให้ดูน่ามอง เขาไม่รู้เลยว่าภรรยาที่ควรจะหลับไปแล้วกำลังแอบดูเขาอยู่เงียบๆ จากในห้องนอน
“อัจฉริยะกล้ามโต..ก็ไม่ได้หล่อมาก แต่น่ามอง” เจี่ยนหรงยิ้มพึมพำก่อนจะทิ้งตัวนอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว
[1]ไห่ไช่ฮวา หรือ ผักกาดน้ำ เป็นพืชพันธุ์น้ำเฉพาะถิ่นของจีน มีดอกสีขาว เป็นผักน้ำชนิดหนึ่ง เป็นพืชที่สามารถเป็นตัวบ่งชี้คุณภาพน้ำได้ มักถูกนำมาประกอบอาหาร
Latest chapter
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 273 รั่วไหล
“ส่วนเจ้า... ข้ามีงานด่วนให้ทำ เจ้าต้องสร้างหลอดไฟให้ได้ห้าสิบหลอดภายในหนึ่งเดือน พร้อมติดตั้งระบบทั้งหมด ข้าจะสั่งให้พวกช่างในวังหลวงมาช่วยเจ้าตัดไม้และถลุงทองแดงเพื่อทำสายไฟ เจ้ามีหน้าที่ควบคุมดูแลคุณภาพอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” ลิลี่หันไปหาเถี่ยจงชิ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้าง“รับทราบขอรับ อาจารย์หญิง” เถี่ยจงชิ่งประสานมือรับคำสั่งอย่างแข็งขันท่ามกลางความตื่นเต้นและภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ถูกแจกจ่าย มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนระเบียงด้านบนโดยไม่ถูกเรียก อาฝูก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่มีคำพูดใดส่งมาถึงเขาเลยเด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจสายหนึ่งวิ่งขึ้นมาจุกในอก ทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่ มีเพียงเขาที่เป็นแค่เด็กรับใช้ไร้ประโยชน์ลมหนาวภายนอกพัดมาปะทะใบหน้าจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้ลงไปขัดจังหวะความครึกครื้นของทุกคน เพียงกลืนก้อนความโศกเศร้าลงท้อง แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับอย่างเงียบเชียบอาฝูเดินตรงกลับไปย
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 272 รู้จักซ่อน
เอ้อร์กัวยื่นมือไปจับมือเล็กและดึงนางมาใกล้ๆ“ข้าลองคิดดูแล้ว หากเป้าหมายคือเปลี่ยนแรงดันให้กลายเป็นการเคลื่อนที่ของลูกสูบ เราสามารถอุ่นสุราให้ระเหยเป็นไอ แล้วจุดประกายไฟให้เกิดแรงดันภายในกระบอกสูบโดยตรง แรงดันที่ได้ย่อมมากกว่า อีกทั้งยังไม่ต้องแบกน้ำหนักหม้อต้ม ไม่ต้องรอให้น้ำเดือด รถน่าจะเล็ก เบา และตอบสนองได้เร็วกว่ามาก”ลิลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยมองบัณฑิตหนุ่มด้วยความตะลึงเช่นเคย เขาช่างทำให้นางตกใจได้เสมอ..นี่เขาคิดหลักการเผาไหม้ภายในกระบอกสูบได้ด้วยตัวเองแล้วหรือ“เจ้าคิดได้เพราะเคยทำไฟแช็กหรือ” นางถามเบาๆเขาพยักหน้า“สิ่งที่เจ้าพูดถึง มันคือเทคโนโลยีของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ผู้คนต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกร่วมศตวรรษและผ่านการระเบิดสังเวยชีวิตไปไม่น้อย แต่เจ้ากลับคิดมันขึ้นมาได้เพราะไฟแช็กหรือ” ลิลี่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ก็เพราะว่าไฟแช็กใช้ห
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 271 เทคโนโลยีในพิพิธภัณฑ์
การส่งฉางมิ่งสั่วหรือกุญแจอายุยืนของเด็กที่ตายไปแล้วคืนให้ผู้เป็นแม่ ย่อมเป็นการตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย คงไม่มีมารดาคนใดจะทนรับไหว“อาจารย์หญิง..” อาฝูเรียกเบาๆ ด้วยความกังวล“ข้าต้องเอาคืนจงเหยี่ยนอย่างสาสมแน่ แต่ข้ายังไม่ฆ่าเขาเร็วๆ นี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ยังต้องใช้งานเขาอยู่” ลิลี่รู้ดีว่าอาฝูกลัวว่านางจะลงมือสังหารโอรสสวรรค์ จึงตอบเช่นนั้น“ข้า..เพียงกลัวว่าพวกท่านจะเดือดร้อน สวรรค์จะลงโทษหากว่า..” อาฝูรีบพูด“เจ้ากลัวสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง นั่นคือความโง่เขลา” ลิลี่เริ่มไม่พอใจมากขึ้น“เอ่อ..เอาเถิด อย่าทะเลาะกันเลย” เอ้อร์กัวรีบห้ามทัพ“ใช่ๆ แล้วที่งานศพเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เถี่ยจงชิ่งรีบช่วยเอ้อร์กัวอีกทาง“งานนั่น..แปลกจริงๆ” ลิลี่ครุ่นคิดและขมวดคิ้ว
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 270 ขาย
ภายในพระราชวัง ณ ห้องบรรทมของจงเหยี่ยน เขานั่งเอนกายพิงอยู่บนหัวเตียง ยังเจ็บขาจนลุกไม่ขึ้น สายตาจับจ้องบนกระดาษแบบแปลนหลายแผ่นที่ถูกคลี่ออกตรงหน้า เส้นสายประหลาดจำนวนมากพาดไขว้กันอยู่บนนั้น เขามองอยู่ครู่ใหญ่แต่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย“นี่คือสิ่งใด” จงเหยี่ยนขมวดคิ้ว แม้แต่ลายเส้นเล็กๆ ก็ประหลาดจนเขาไม่เข้าใจว่าใช้พู่กันเช่นไรวาดกันแน่ลิลี่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง สายตาที่มองลงมายังโอรสสวรรค์ราบเรียบและเย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง“สิ่งที่จะทำให้เจ้าไร้เทียมทาน” น้ำเสียงของนางนิ่งสนิทและทรงอำนาจ“รถม้าหรือ” เขาขมวดคิ้วเมื่อมองลักษณะที่มีล้อ“เรียกเช่นนั้นก็ไม่ผิด”“มันทำจากเหล็กหรือ จะขยับได้อย่างไร” จงเหยี่ยนนิ่งอึ้งดวงตาคู่สวยฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง นางเกลียดการต้องมานั่งอธิบายเรื่องง่ายๆ ให้คนโง่ฟัง หา
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 269 สองขา
เอ้อร์กัวเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องคุมขังส่วนใน แสงสว่างจากช่องลมด้านบนส่องกระทบร่างของหย่งฉีที่นั่งอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าตัวเก่าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นใบหน้าของบัณฑิตหนุ่ม หย่งฉีพลันลุกขึ้นยืนทันที สองมือจับลูกกรงกระชากจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและชิงชังอย่างรุนแรง“ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็บัณฑิตใหญ่ผู้มีชื่อเสียงลือเลื่อง” หย่งฉีแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขมเอ้อร์กัวไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เดินมาเปิดห้องขัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังเดียวของหย่งฉี จากนั้นก็วางเสี่ยหนาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาปูพื้น และหยิบจานอาหารออกจากเสี่ยหนาวางลงบนแผ่นกระดาษ“ท่านคิดจะเล่นอะไร วันนั้นข้าพาคนมากมายไปช่วยท่าน ท่านไม่ยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ พยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับข้า วันนี้ท่านกลับยอมมาพบข้าด้วยตนเองหรือ” หย่งฉียกมุมปาก แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 268 ทิ้งไว้นานเกินไป
เอ้อร์กัวเดินเข้าไปพร้อมภรรยา สองมือยกขึ้นราวกับจะเป็นร่มให้นาง สายน้ำไหลราวกับม่านผ้า เขาตัวเปียกแต่ยังคงปลอดภัย จิ่นถูและอาฝูตามเข้าไป คนทั้งสี่หายลับเข้าไปหลังม่านน้ำอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้ใดชักกระตุกจนตายทหารหลายสิบนายมองภาพนั้นอย่างงุนงง บางคนถึงกับหันไปมองหน้าของสหายเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด หลายวันมานี้พวกเขาหวาดกลัวสิ่งประดิษฐ์ของบัณฑิตหลี่จนไม่กล้าเข้าใกล้ม่านน้ำพุ แต่ตอนนี้กลับมีคนเดินทะลุผ่านมันเข้าไปเหมือนเดินผ่านประตูบ้านธรรมดา“ส่งคนกลับไปตรวจสอบกับวังหลวง..” จ้าวกังออกคำสั่งเสียงต่ำ มองม่านน้ำที่ไหวระริกอยู่เบื้องหน้าทหารนายหนึ่งรีบรับคำสั่งแล้วควบม้าออกไป“ล้อมจวนไว้ จนกว่าจะรู้ว่าราชโองการนั่นเป็นของจริงหรือไม่ อย่าให้ผู้ใดออกจากจวนได้” เขาหันไปสั่งทหารที่เหลือ แม้ในใจจะนึกหวั่นว่าพวกเขาอาจจะหนีได้เหมือนครั้งก่อนโดยนั่งไข่ลอยฟ้า“ขอรับ”&l
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 31 จุดไฟในป่าชื้น
“ไม่ต้องกังวล เมื่อถึงตอนนั้น เราจะมีเงินมากพอซื้อเมล็ดพันธุ์ให้เจ้าปลูกมากเท่าที่ต้องการ ตอนนี้กินให้อิ่มเถิด” ลิลี่ปลอบเขาได้แต่หน้างอกินซาลาเปาเนื้อหยาบแต่รสชาติอร่อย ก่อนที่จะเก็บของและออกเดินทางต่อ ยิ่งเดินทางเข้าใกล้ภูเขา อากาศก็ยิ่งเย็นขึ้น และเมื่อถึงยอดเขาลูกที่ห้า พวกเขาก็พบเส้นทางรถม้าท
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 25 ภรรยาและสหาย
“ดังนั้น..เจ้าไม่ต้องเสียดายความสัมพันธ์นี้หรอก เหมยฮวาแค่ใช้เจ้าเพื่อความสะดวกของนาง แล้วก็ทิ้งเจ้าไปเมื่อไม่ต้องการอีก เจ้าควรลืมนางไปเสียเถิด นางไม่คู่ควรกับความรักที่เจ้ามอบให้..ไม่คู่ควรเลยสักนิด เจ้าดีเกินไปสำหรับนาง” ลิลี่พูด “ดีเกินไป หรือเพียงคนเขลาผู้หนึ่ง” เขาเยาะเย้ยตัวเอง“ก็โง่เขลาจร
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 22 ค่ำคืนอันหนาวเย็น
“แค่ปลายมีดเท่านั้น ข้า..” “เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีดเล่มหนึ่งราคาเท่าไร!” เขาตะคอกขัดขึ้น เสียงดังก้องจนตัวเขาเองยังตกใจ “...” ลิลี่เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตจ้องเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“กว่าจะเก็บเงินซื้อได้เล่มหนึ่ง ข้าต้องทำงานแทบตายหลายปี! แต่เจ้ากลับหักมันทิ้งไปง่ายๆ เพื่อเล่นสนุกหรือ!” “ข้าไม่ได
ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง บทที่ 13 เพราะไข่ไก่
เขารับผ้าไว้ รู้สึกเขินอายเล็กน้อยในความใจแคบของตัวเอง เขาลูบสัมผัสเนื้อผ้าชั่วครู่ ผ้าผืนนี้ดูอย่างไรก็ประหลาด เขาไม่เคยเห็นผ้าที่อ่อนนุ่มราวขนสัตว์ แต่กลับมีสัมผัสคล้ายผ้าฝ้ายมาก่อน “ขอบใจ..ข้าแค่..เกรงว่าเจ้าจะรังเกียจข้า” เอ้อร์กัวพยายามพูดโดยไม่ยอมรับว่าเขาน้อยใจ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองน้อ
