مشاركة

บทที่ 12 กำจัดเหา

last update تاريخ النشر: 2026-02-06 03:01:42

เมื่อเอ้อร์กัวเตรียมน้ำให้นางเสร็จและกำลังจะถอยกลับไปในครัวเพื่อทำอาหาร เจี่ยนหรงกลับเดินเข้ามาในครัว ลากเขาออกไปยังหลังเรือนโดยไม่พูดไม่จา เขาขมวดคิ้วพลางมองสตรีตัวเล็ก เต็มไปด้วยความสงสัย 

“เจ้าจะทำอะไร” 

นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับกดตัวเขาลงนั่งบนแผ่นหินข้างโอ่งดินใส่น้ำ ที่ซึ่งนางใช้สำหรับอาบน้ำทุกวัน เขาขัดขืนเล็กน้อย แต่นางกลับตีแขนของเขา ท่าทางมุ่งมั่นของนางทำให้เอ้อร์กัวต้องยอมนั่งลงแต่โดยดี แม้จะหงุดหงิดเพียงใดก็ตาม 

เจี่ยนหรงดึงผ้ามัดผมของเขาออกอย่างรวดเร็ว ผ้ามัดผมนั้นทั้งเก่าและเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยมีสีอะไร นางมองมันด้วยสายตารังเกียจ ก่อนจะโยนทิ้งและตักน้ำในกระบวยไม้ราดลงบนศีรษะของเขาอย่างไม่ลังเล

“นี่! เจ้า!” เขาอุทานเสียงหลงตกใจ แต่นางกลับไม่สนใจ 

เจี่ยนหรงหยิบกระบอกไม้ไผ่ใบเล็กที่วางอยู่ใกล้แผ่นหินขึ้นมา เทน้ำยาสีคล้ำลงบนเส้นผมของเขา ของเหลวนั้นกลิ่นเหม็นเขียวคละคลุ้งจนเขาต้องเบือนหน้าหนี แต่สองมือเล็กของนางกลับเกาผมให้เขาอย่างแรง ราวกับกำลังพยายามขุดรากถอนโคนอะไรบางอย่าง 

“หยุดนะ เจ้าจะทำสิ่งใด เจ้าสติไม่ดีไปแล้วหรือ!” เขาบ่นแต่ไม่กล้าผลักมือนางออกไป ไม่กล้าลุกขึ้นหนีอย่างรุนแรง เพียงขัดขืนเล็กน้อยเพื่อแสดงออกว่าเขาไม่ยินยอม

“โตจนป่านนี้ยังปล่อยให้มีเหาอีก เสียดายสมองฉลาดๆ” นางตำหนิเสียงแข็ง พลางเกาผมของเขาด้วยท่าทีขะมักเขม้น ไม่ยอมปล่อยให้เขาลุกขึ้นหนี

หัวใจของเอ้อร์กัวกระตุกวูบ ใบหน้าแดงก่ำ คำพูดของนางทำให้เขาทั้งอับอายและแตกตื่น ยังดีที่แสงอาทิตย์สีชาดของบ้านทุ่งแดงช่วยกลบให้ เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะมีเหา!

“ข้าไม่มีเหา เจ้าพูดเรื่องอะไร..” เขาพยายามโต้เถียงด้วยเสียงที่เบา อับอายและเจือไปด้วยความไม่แน่ใจ

“เจ้ามีเหา” นางตอบห้วนๆ ขณะที่มือยังคงทำงานต่อไป 

“ข้าไม่..ไม่มี..”

“ดูผมเจ้าเสียก่อน สกปรกจนไม่น่าเข้าใกล้! ข้านอนกับเจ้าหลายคืนจนข้าติดเหาไปด้วย ยังดีที่ข้าสระหัวทุกวัน ข้าจึงไม่มีเหาแล้ว แต่หากเจ้ายังมีเหาต่อไป ข้าก็ไม่หายขาดสักที วันนี้ข้าจึงทำน้ำยาฆ่าเหาให้เจ้าโดยเฉพาะ” 

เขานั่งนิ่งด้วยความกระดากอาย ใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกทั้งขุ่นเคืองและอับอายเกินกว่าจะยอมรับความจริง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่กล้าผลักไสมือของภรรยาที่ทำงานบนศีรษะของเขาอย่างขันแข็ง แม้นางจะไม่อ่อนโยนเลยสักนิดเดียว

“เจ้าต้องสระผมให้สะอาด น้ำยาที่ข้าทำจะช่วยเจ้ากำจัดเหา และต่อไปเจ้าต้องสระผมทุกวันด้วย เข้าใจไหม” 

“..อืม” เสียงทุ้มดังจากลำคอคล้ายจำใจยินยอม

เอ้อร์กัวรู้สึกได้ถึงฟองเล็กที่ท่วมเส้นผมของเขา เสื้อผ้าเปียกโชกจนแนบลำตัว ขณะที่เจี่ยนหรงยังคงเกาผมเขาด้วยความมุ่งมั่น นางเทน้ำล้างฟองออกหนึ่งครั้ง ก่อนจะเทน้ำยาสีเขียวเข้มที่มีกลิ่นเหม็นเฉพาะตัวลงบนศีรษะของเขาอีกครั้ง สองมือเล็กนวดและขยี้เส้นผมของเขาอย่างแรงจนเขาต้องย่นหน้าด้วยความรำคาญ 

“พอแล้ว ข้าสะอาดพอแล้ว!” เขาบ่นขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

“พออะไรกัน ต้องฆ่าเหาของเจ้าให้หมดก่อน! เจ้าอยากมีเหาอยู่บนหัวต่อไปหรือ” นางดุ

“..ข้าทำเองได้” เขาเสียงเบาลง ยอมรับในที่สุดว่าตัวเองอาจมีเหาจริงๆ ช่วงนี้เขาขึ้นเขาตลอด และรู้สึกคันหัวมากเหลือเกิน

“ข้าจะฆ่าเหาให้เจ้าก่อน อีกครู่เจ้าค่อยอาบน้ำเอง”

เขาเงียบสนิทด้วยความจำนน นางล้างผมของเขาอีกรอบแล้วเริ่มสระผมครั้งที่สาม มือเล็กที่นวดเกาอย่างไร้ความปรานีทำให้เขาทั้งรู้สึกแปลกประหลาด สบายหัวและอึดอัดในเวลาเดียวกัน แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ปล่อยให้นางจัดการตามใจ 

หลังจากล้างผมครั้งสุดท้าย นางก็หยิบผงบางอย่างมาเทใส่หัวของเขา ใช้มือนวดจนท่วมเส้นผมดกดำของสามี จากนั้นก็ถอยออกไปมองศีรษะของเขาอย่างพอใจ 

“หมักไว้สิบห้านาที เอ่อ..สักหนึ่งเค่อ แล้วค่อยล้างออก อย่าลืมใช้น้ำยาในกระบอกไม้ไผ่อีกอันขัดถูตัวด้วย จะได้ไม่เหม็นเหมือนลิงป่าอีก” พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินเข้าครัว ทิ้งเขาไว้ทั้งเสื้อผ้าเปียกชุ่ม

เอ้อร์กัวถอนหายใจยาว มองจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายเข้าไปในเรือนแล้ว ก่อนจะเริ่มถอดชุดเปียกโชกออก แขวนไว้ที่กิ่งไม้ใกล้เคียง จากนั้นก็ก้มลงล้างตัว ขัดถูขี้ไคลและทำตามคำสั่งของนางอย่างเสียไม่ได้ แม้จะรู้สึกไม่สบอารมณ์ แต่เขาก็แอบยอมรับว่านางดูแลเขาอย่างใส่ใจ แม้จะไม่ใช่ในแบบที่เขาคาดคิดเลยก็ตาม

ไม่เคยมีใครใส่ใจเขาในเรื่องเหาเช่นนี้มาก่อน..

เย็นวันนั้น เจี่ยนหรงจัดแจงทำอาหารในครัวด้วยท่าทางคล่องแคล่ว นางหยิบ ตงกวา[1] มาผ่าออกครึ่งหนึ่ง หั่นเป็นชิ้นพอคำ ก่อนนำไปต้มแทนข้าวและเมล็ดธัญพืชที่พวกเขาเริ่มขาดแคลน เมล็ดทุกเม็ดของตงกวานางเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ราวกับมันคือสมบัติล้ำค่า หลังจากนั้น นางทำไข่ทอดน้ำผสมผักป่าหั่นละเอียด กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วครัว 

เอ้อร์กัวเดินเข้ามาในครัวพร้อมกับผมที่ยังเปียกชื้นจากการอาบน้ำ ตัวของเขามีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และแตงกวาสด เช่นเดียวกับที่เขามักจะได้กลิ่นจากตัวของเจี่ยนหรงทุกครั้งหลังอาบน้ำ เขาเพิ่งเข้าใจว่าอาจเป็นกลิ่นหอมของของเหลวที่นางใช้ขัดตัว 

ทันทีที่ได้กลิ่นอาหาร เขาถึงกับหยุดชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงกับความเรียบง่ายของมื้ออาหาร แต่กลับดูชวนกินจนเกินบรรยาย 

เจี่ยนหรงหันไปเห็นเขา หางตาก็เหลือบไปมองผ้าเช็ดผมเก่าคร่ำที่เขาใช้ซับผม มันเต็มไปด้วยรอยปะ แม้สะอาดแต่สภาพทรุดโทรมจนเกินจะมองข้าม นางย่นจมูกด้วยความรังเกียจ 

“เจ้าคิดหรือว่าผ้าแบบนั้นจะช่วยให้เจ้าไม่มีเหาอีก มันเก่าขนาดนี้ ต่อให้ล้างสะอาดแค่ไหนก็ยังไม่น่าใช้!” 

“ข้าจน จะให้ทำอย่างไร” เขาอดหงุดหงิดจนต้องพูดประชดออกไป เขากำลังจะชื่นชมนางที่ทำอาหารได้น่ากินแล้ว เหตุใดนางต้องมีวิธีพูดให้เขาหงุดหงิดอีกจนได้

เจี่ยนหรงเดินไปหยิบผ้าเช็ดผมของนาง ผืนสีขาวสะอาดที่นุ่มราวกับปุยนุ่นและขลิบขอบด้วยลวดลายละเอียดอ่อน นางโยนมันให้เขาอย่างไม่ไยดี 

“ใช้ของข้าไปก่อน ทนใช้ด้วยกันจนกว่าข้าจะทอผืนใหม่ได้ และข้าเคยพูดว่าเจ้ายากจนครั้งเดียว ต้องงอนนานขนาดนั้นเลยหรือ ข้ารู้แล้วว่าเจ้าจน เลิกงอนสักที” 

 


[1]ตงกวา หมายถึง ฟักเขียว


เอ้อร์กัว พระเอกเป็นเหาค่ะ ยังไงฝากเอ็นดูหน่อยนะคะ เดี๋ยวจะให้เจี่ยนหรงค่อยๆดูแลความสะอาดให้ค่ะ 

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 273 รั่วไหล

    “ส่วนเจ้า... ข้ามีงานด่วนให้ทำ เจ้าต้องสร้างหลอดไฟให้ได้ห้าสิบหลอดภายในหนึ่งเดือน พร้อมติดตั้งระบบทั้งหมด ข้าจะสั่งให้พวกช่างในวังหลวงมาช่วยเจ้าตัดไม้และถลุงทองแดงเพื่อทำสายไฟ เจ้ามีหน้าที่ควบคุมดูแลคุณภาพอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” ลิลี่หันไปหาเถี่ยจงชิ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้าง“รับทราบขอรับ อาจารย์หญิง” เถี่ยจงชิ่งประสานมือรับคำสั่งอย่างแข็งขันท่ามกลางความตื่นเต้นและภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ถูกแจกจ่าย มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนระเบียงด้านบนโดยไม่ถูกเรียก อาฝูก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่มีคำพูดใดส่งมาถึงเขาเลยเด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจสายหนึ่งวิ่งขึ้นมาจุกในอก ทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่ มีเพียงเขาที่เป็นแค่เด็กรับใช้ไร้ประโยชน์ลมหนาวภายนอกพัดมาปะทะใบหน้าจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้ลงไปขัดจังหวะความครึกครื้นของทุกคน เพียงกลืนก้อนความโศกเศร้าลงท้อง แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับอย่างเงียบเชียบอาฝูเดินตรงกลับไปย

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 272 รู้จักซ่อน

    เอ้อร์กัวยื่นมือไปจับมือเล็กและดึงนางมาใกล้ๆ“ข้าลองคิดดูแล้ว หากเป้าหมายคือเปลี่ยนแรงดันให้กลายเป็นการเคลื่อนที่ของลูกสูบ เราสามารถอุ่นสุราให้ระเหยเป็นไอ แล้วจุดประกายไฟให้เกิดแรงดันภายในกระบอกสูบโดยตรง แรงดันที่ได้ย่อมมากกว่า อีกทั้งยังไม่ต้องแบกน้ำหนักหม้อต้ม ไม่ต้องรอให้น้ำเดือด รถน่าจะเล็ก เบา และตอบสนองได้เร็วกว่ามาก”ลิลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยมองบัณฑิตหนุ่มด้วยความตะลึงเช่นเคย เขาช่างทำให้นางตกใจได้เสมอ..นี่เขาคิดหลักการเผาไหม้ภายในกระบอกสูบได้ด้วยตัวเองแล้วหรือ“เจ้าคิดได้เพราะเคยทำไฟแช็กหรือ” นางถามเบาๆเขาพยักหน้า“สิ่งที่เจ้าพูดถึง มันคือเทคโนโลยีของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ผู้คนต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกร่วมศตวรรษและผ่านการระเบิดสังเวยชีวิตไปไม่น้อย แต่เจ้ากลับคิดมันขึ้นมาได้เพราะไฟแช็กหรือ” ลิลี่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ก็เพราะว่าไฟแช็กใช้ห

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 271 เทคโนโลยีในพิพิธภัณฑ์

    การส่งฉางมิ่งสั่วหรือกุญแจอายุยืนของเด็กที่ตายไปแล้วคืนให้ผู้เป็นแม่ ย่อมเป็นการตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย คงไม่มีมารดาคนใดจะทนรับไหว“อาจารย์หญิง..” อาฝูเรียกเบาๆ ด้วยความกังวล“ข้าต้องเอาคืนจงเหยี่ยนอย่างสาสมแน่ แต่ข้ายังไม่ฆ่าเขาเร็วๆ นี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ยังต้องใช้งานเขาอยู่” ลิลี่รู้ดีว่าอาฝูกลัวว่านางจะลงมือสังหารโอรสสวรรค์ จึงตอบเช่นนั้น“ข้า..เพียงกลัวว่าพวกท่านจะเดือดร้อน สวรรค์จะลงโทษหากว่า..” อาฝูรีบพูด“เจ้ากลัวสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง นั่นคือความโง่เขลา” ลิลี่เริ่มไม่พอใจมากขึ้น“เอ่อ..เอาเถิด อย่าทะเลาะกันเลย” เอ้อร์กัวรีบห้ามทัพ“ใช่ๆ แล้วที่งานศพเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เถี่ยจงชิ่งรีบช่วยเอ้อร์กัวอีกทาง“งานนั่น..แปลกจริงๆ” ลิลี่ครุ่นคิดและขมวดคิ้ว

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 270 ขาย

    ภายในพระราชวัง ณ ห้องบรรทมของจงเหยี่ยน เขานั่งเอนกายพิงอยู่บนหัวเตียง ยังเจ็บขาจนลุกไม่ขึ้น สายตาจับจ้องบนกระดาษแบบแปลนหลายแผ่นที่ถูกคลี่ออกตรงหน้า เส้นสายประหลาดจำนวนมากพาดไขว้กันอยู่บนนั้น เขามองอยู่ครู่ใหญ่แต่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย“นี่คือสิ่งใด” จงเหยี่ยนขมวดคิ้ว แม้แต่ลายเส้นเล็กๆ ก็ประหลาดจนเขาไม่เข้าใจว่าใช้พู่กันเช่นไรวาดกันแน่ลิลี่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง สายตาที่มองลงมายังโอรสสวรรค์ราบเรียบและเย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง“สิ่งที่จะทำให้เจ้าไร้เทียมทาน” น้ำเสียงของนางนิ่งสนิทและทรงอำนาจ“รถม้าหรือ” เขาขมวดคิ้วเมื่อมองลักษณะที่มีล้อ“เรียกเช่นนั้นก็ไม่ผิด”“มันทำจากเหล็กหรือ จะขยับได้อย่างไร” จงเหยี่ยนนิ่งอึ้งดวงตาคู่สวยฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง นางเกลียดการต้องมานั่งอธิบายเรื่องง่ายๆ ให้คนโง่ฟัง หา

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 269 สองขา

    เอ้อร์กัวเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องคุมขังส่วนใน แสงสว่างจากช่องลมด้านบนส่องกระทบร่างของหย่งฉีที่นั่งอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าตัวเก่าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นใบหน้าของบัณฑิตหนุ่ม หย่งฉีพลันลุกขึ้นยืนทันที สองมือจับลูกกรงกระชากจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและชิงชังอย่างรุนแรง“ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็บัณฑิตใหญ่ผู้มีชื่อเสียงลือเลื่อง” หย่งฉีแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขมเอ้อร์กัวไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เดินมาเปิดห้องขัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังเดียวของหย่งฉี จากนั้นก็วางเสี่ยหนาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาปูพื้น และหยิบจานอาหารออกจากเสี่ยหนาวางลงบนแผ่นกระดาษ“ท่านคิดจะเล่นอะไร วันนั้นข้าพาคนมากมายไปช่วยท่าน ท่านไม่ยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ พยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับข้า วันนี้ท่านกลับยอมมาพบข้าด้วยตนเองหรือ” หย่งฉียกมุมปาก แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 268 ทิ้งไว้นานเกินไป

    เอ้อร์กัวเดินเข้าไปพร้อมภรรยา สองมือยกขึ้นราวกับจะเป็นร่มให้นาง สายน้ำไหลราวกับม่านผ้า เขาตัวเปียกแต่ยังคงปลอดภัย จิ่นถูและอาฝูตามเข้าไป คนทั้งสี่หายลับเข้าไปหลังม่านน้ำอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้ใดชักกระตุกจนตายทหารหลายสิบนายมองภาพนั้นอย่างงุนงง บางคนถึงกับหันไปมองหน้าของสหายเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด หลายวันมานี้พวกเขาหวาดกลัวสิ่งประดิษฐ์ของบัณฑิตหลี่จนไม่กล้าเข้าใกล้ม่านน้ำพุ แต่ตอนนี้กลับมีคนเดินทะลุผ่านมันเข้าไปเหมือนเดินผ่านประตูบ้านธรรมดา“ส่งคนกลับไปตรวจสอบกับวังหลวง..” จ้าวกังออกคำสั่งเสียงต่ำ มองม่านน้ำที่ไหวระริกอยู่เบื้องหน้าทหารนายหนึ่งรีบรับคำสั่งแล้วควบม้าออกไป“ล้อมจวนไว้ จนกว่าจะรู้ว่าราชโองการนั่นเป็นของจริงหรือไม่ อย่าให้ผู้ใดออกจากจวนได้” เขาหันไปสั่งทหารที่เหลือ แม้ในใจจะนึกหวั่นว่าพวกเขาอาจจะหนีได้เหมือนครั้งก่อนโดยนั่งไข่ลอยฟ้า“ขอรับ”&l

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 248 กบฏและม่านน้ำพุ

    “โหดเหี้ยมยิ่งนัก เป็นบัณฑิตที่ไร้เมตตาต่อชีวิต คนเช่นนี้ไม่มีทางเป็นเซียน พวกเจ้าไม่ต้องกลัว” กำลังใจขอทหารนั้นสำคัญยิ่ง เพราะไม่มีผู้ใดเคยเห็นอะไรน่าขนลุกเช่นนี้มาก่อน จ้าวกังจำต้องปลอบเหล่าทหารสักคำหลายคนต่างเห็นด้วยกับพูดนั้น แต่เมื่อเห็นซากสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ตายเกลื่อน บางคนก็เริ่มคิดว่าหากไ

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 234 ข้อตกลงระยะยาว

    “ท่านซ่ง ข้าบอกแล้วว่าเครื่องปลูกข้าวทำเพื่อราษฎร เงินทองเหล่านี้เป็นของนอกกาย ข้าเป็นบัณฑิต พึงพอใจในสิ่งที่ตนมี การรับเงินมากมายเช่นนี้ คงไม่เหมาะสมนัก” ขณะที่เอ้อร์กัวกำลังจะร่ายยาวเรื่องคุณธรรมของบัณฑิต อาฝู ที่แอบฟังอยู่ข้างเสาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพุ่งพรวดออกมาคว้าหีบเงินนั้นไว้แน่นจนหน้าแทบ

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 214 งานหนักอีกแล้ว

    รุ่งสางมาพร้อมกับความเร่งรีบอย่างเงียบงัน คณะงิ้วถูกส่งกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนในตลาดจะตื่นเต็มที่ ลิลี่ก็ได้ไล่ช่างตีเหล็กจากเฉิงกวงหลานเที่ยนกลับแล้วพวกเขาแทบไม่ทันได้ล้างหน้าเสียด้วยซ้ำ ก็ถูกเร่งให้เก็บสัมภาระลงเรือ หลี่เต๋อที่ดูโล่งอกที่สุดถอนหายใจแรงก่อนเหยียบเรือลำใหญ่ของตน เขาไม่แม้แต่จะ

  • ทะลุมิติมาเป็น หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง    บทที่ 209 อ๋องทั้งสอง

    ห้องรับรองของจวนอ๋องจงเสียนเงียบสงบ กลิ่นหมึกและกลิ่นกำยานลอยคลุ้งในอากาศ ในห้องที่ประดับด้วยดอกไม้และภาพเขียนมากมาย มีสิ่งหนึ่งที่โดดเด่นข้างผนัง เป็นโคมมังกรทะยานเมฆาทอง โคมที่ยามจุดไฟจะมีไอน้ำลอยขึ้น ตัวโคมจะหมุนไปรอบๆ สะท้อนเงามังกรออกมาบนผนังห้อง ขยับราวกับมีชีวิต โคมไฟที่ครั้งหนึ่งเอ้อร์กัวเ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status