Masukเจี่ยนหรงถอนหายใจยาว ครุ่นคิดหลายสิ่งในหัว ระหว่างที่มองชายหนุ่มในชุดแดง ผู้ที่ได้แต่ก้มหน้าลงและยอมรับชะตา เด็กสาวนึกถึงเช้าวันนั้นซึ่งนางนั่งอยู่ข้างทางใกล้คลองน้ำ เปียกไปครึ่งค่อนตัวและเปื้อนดินโคลน หลายคนเดินผ่านนางไปพร้อมส่ายหัว แต่เขากลับยื่นมือมาให้นาง ช่วยเหลือนางโดยไม่รังเกียจ นางรู้ดีว่าเขาเป็นคนดี แต่สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ใจร้ายกับเขาไปหน่อยหรือ
“แต่งงานกับสามีสักคน เจ้าจะได้มีคนหาอาหารให้กิน ไม่ต้องทนทุกข์เพราะลำบากตัวคนเดียว พี่เอ้อร์กัวใจดี..”
“หุบปาก!” เจี่ยนหรงพูดขัดขึ้นมาก่อนที่เหมยฮวาจะทันได้พูดจบประโยค นางเป็นคนอื่นยังทนฟังไม่ไหว เจ้าโง่เอ้อร์กัวจะทนไหวได้อย่างไร แฟนสาวแทบจะขายเขาให้สาวอื่นแบบนี้
“นางบ้านี่ พี่ข้าใจดีกับเจ้า ยังจะกล้าด่าพี่สาวของข้าอีก” เฉียนฟางด่าเด็กสาวสติเฟื่อง
“ไม่เป็นไรหรอกเฉียนฟาง ข้าไม่ถือสา นางสติไม่ค่อยสมประกอบ น่าสงสารยิ่งนัก”
เจี่ยนหรงเคยเห็นเอ้อร์กัววิ่งไปกุมมือเหมยฮวาด้วยความรัก เขาเป่ามือให้นางด้วยความห่วงใยในยามค่ำคืน ราวกับกุมสมบัติล้ำค่าไว้ ส่วนเหมยฮวาก็ยิ้มหวานตอบด้วยความพึงพอใจ
แต่วันนี้ เหมยฮวากลับคะยั้นคะยอให้สตรีสติเฟื่องแต่งงานกับคนรักโดยไม่สะทกสะท้าน เจี่ยนหรงทำได้เพียงกลอกตา ถอนหายใจด้วยความสังเวชในชะตากรรมของเจ้าคนโง่เอ้อร์กัว
“ก็ได้..ข้าแต่ง” ในที่สุดหญิงบ้าก็เอ่ยปากตกลงแต่งงานกับชายหนุ่มผู้ยากจน ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหญิงสติเฟื่องคิดสิ่งใด
เอ้อร์กัวตกใจหันไปมองหญิงสาวร่างเล็ก เขากำมือตัวเองแน่น ปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือจนใกล้เลือดออกเขาก็ยังไม่รู้ตัว จำได้เพียงสายตากลมโตแน่วแน่ของนางที่คล้ายตัดสินใจแล้วว่าจะรับเขาเป็นสามี เขารู้สึกเหมือนได้พบความหนักหน่วงยามฟ้าถล่ม และมีเขาเพียงผู้เดียวต้องแบกไว้ รอบข้างค่อยๆ แหลกสลาย จนเหลือเพียงเขาและหญิงบ้าผู้นั้น
เสียงฮือฮาดังขึ้นในฝูงชน ชาวบ้านต่างพากันยกย่องบุตรีของผู้ใหญ่บ้าน บอกว่าเหมยฮวาเป็นเทพธิดาผู้สามารถใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำเพื่อเกลี้ยกล่อมสตรีสติเฟื่องให้สงบลงได้ เสียงชื่นชมดังเซ็งแซ่
“เหมยฮวาช่างเมตตานัก นางไม่เคยหยิ่งผยอง ทั้งที่นางเป็นบุตรีของผู้ใหญ่บ้าน”
“เอ้อร์กัวโชคดีจริงๆ ได้เจ้าสาวสวยเช่นนี้ แถมเหมยฮวายังช่วยจัดการให้อีก”
ท่ามกลางเสียงสรรเสริญนั้น เหมยฮวายืนเชิดหน้าเล็กน้อย สายตาของนางสง่างามไร้ร่องรอยของความเสียใจ ยิ้มของนางยังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจและความภูมิใจ
แต่เอ้อร์กัวกลับเหมือนจมหายไปในเงามืด ความสุขที่เขาเฝ้ารอมาทั้งเดือนกลายเป็นเพียงลมอากาศ ความฝันของเขาถูกบดขยี้ต่อหน้าต่อตา
คำพูดหยดย้อยราวน้ำผึ้งของเหมยฮวาในค่ำคืนก่อนยังดังก้องในใจเขา แต่ยามนี้ทุกอย่างกลับเป็นเพียงเรื่องโกหก เขาเหลือบมองเหมยฮวาอีกครั้ง หวังว่านางจะมองเขาด้วยความรู้สึกผิดแม้เพียงเล็กน้อย หวังว่าเขาจะเห็นอาการเสียใจที่บ่งบอกว่านางถูกลุงต้าซานบังคับไม่ให้แต่งงานกับเขา
ทว่าดวงตาของนางกลับไม่มีความเศร้าหรือเสียใจ มีเพียงประกายความพึงพอใจในเสียงสรรเสริญรอบข้าง ในใจของเอ้อร์กัว ไม่มีสิ่งใดเหลืออยู่เลย นอกจากความเจ็บปวดที่ลึกล้ำว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร
ตลอดพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน เอ้อร์กัวไม่ได้จดจำสิ่งใดเลย มีเพียงเสียงหัวเราะสดใสของเหมยฮวาที่ดังก้องในใจเขา โดยมีลุงต้าซานคอยจัดการทุกอย่างในงานแต่งให้ด้วยความเมตตา
งานแต่งสำหรับเด็กกำพร้าและยากจนสองคนนั้นเรียบง่ายแต่ครบถ้วนตามธรรมเนียม ลิลี่ เจี่ยนหรงในฐานะเจ้าสาวยังคงสวมชุดเก่าขาดเปรอะคราบดินโคลน
แม้เหมยฮวาจะหยิบยื่นชุดคลุมแดงของสาวใช้ในบ้านให้ ซึ่งสะอาดและงดงามกว่าเสื้อแดงของเอ้อร์กัว ทว่าเจี่ยนหรงกลับปฏิเสธไม่ยอมเปลี่ยน นางเพียงพาดเสื้อแดงไว้บนไหล่ กราบฟ้าดินด้วยท่วงท่าทุลักทุเลและไร้พิธีรีตองราวไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร ท่ามกลางสายตาผู้คนที่มองมา บ้างด้วยความเวทนา บ้างด้วยความสมเพช และบางคนก็หัวเราะตลกขบขัน
ในขณะที่ทุกคนสรรเสริญเหมยฮวาที่เปรียบเสมือนนางฟ้าผู้ชุบชีวิตให้เจี่ยนหรงสตรีสติเฟื่อง แต่เอ้อร์กัวกลับรู้สึกเหมือนทุกลมหายใจของเขากำลังแหลกสลายในงานแต่งงาน และเขาเป็นคนเดียวที่ไม่ได้มองเจ้าสาวของเขาอย่างรังเกียจหรือขบขัน
เอ้อร์กัวพาเจี่ยนหรงเดินผ่านแสงสนธยาสีชาดของหมู่บ้านทุ่งแดง มุ่งสู่เรือนหอที่เขาเคยสร้างด้วยแรงกายและแรงใจ ทุกชุนทุกฉื่อ[1]ของเรือนไม้เล็กๆ แห่งนี้คือผลของความรักที่เขามีต่อเหมยฮวา เขาเคยจินตนาการถึงเสียงหัวเราะของนาง เสียงอ่อนหวานที่จะเติมเต็มบ้านหลังนี้ แต่บัดนี้กลับมีเพียงเสียงฝีเท้าหนักอึ้งและลมหายใจที่สะท้อนความสิ้นหวัง
ภรรยาของเขาเป็นเพียงหญิงบ้าคนหนึ่ง
“ข้าจะไปเก็บของที่บ้านเดิมก่อน” เมื่อมาถึงหน้าเรือนหอ เจี่ยนหรงก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
นางเพียงกวาดตามองเรือนหออย่างง่ายๆ และหันหลังกลับโดยไม่สนใจสายตาของสามีคนใหม่แม้แต่น้อย ราวกับการกราบไหว้ฟ้าดินวันนี้เป็นเพียงการละเล่นหนึ่งของนางเท่านั้น
เอ้อร์กัวมองดูเงาร่างเล็กๆ ของภรรยาที่กำลังจะเดินจากไป ความเจ็บปวดที่เขากดกลั้นไว้ตั้งแต่เช้าใกล้ปะทุขึ้น แต่เขากลับพยายามเอ่ยเสียงแผ่วอย่างมีน้ำใจ วันนี้นอกจากเขาที่เจ็บปวด เจ้าสาวของเขาก็ถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะไม่น้อย
“ข้าจะไปช่วย..”
“ไม่ต้องยุ่ง ข้าจัดการเอง” เจี่ยนหรงหันมามองเขา นางยกมือขึ้นห้ามอย่างไม่ลังเล
“ใกล้มืดแล้ว ข้าจะไปเป็นเพื่อน”
“ข้าไม่ต้องการ หากเจ้าไปด้วย ทำให้ข้าไม่สะดวก”
“ไม่สะดวกอันใด อย่างไร..เจ้าก็..”
“เจ้ายากจนเกินไป ข้าไม่อยากให้เจ้าเห็นที่ซ่อนเงินของข้า” นางพูดได้อย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะหันหลังเดินอีกครั้ง
คำพูดนั้นทำให้ใจเอ้อร์กัวเหมือนพังทลายลง สายตาเขามองตามร่างของภรรยาที่หมุนตัวเดินจากไป ราวกับเขาถูกทุบด้วยก้อนหินอย่างแรงที่หัว
เขายากจนมากจริงๆ เงินเก็บทั้งหมดยังไม่พอซื้อไก่หนึ่งตัว เรือนหอที่เขาสร้างก็เป็นเพียงเรือนไม้หลังเล็ก มีพื้นที่พอให้นอนสองคน แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองยากจน ปกติผู้อื่นมักเกรงใจและไม่กล้าพูดกับเขาต่อหน้า แต่ภรรยาของเขากลับไม่รู้จักคิด พูดออกมาตรงๆ เช่นนี้ ต่อให้เป็นคนเข้มแข็งอย่างไรก็เกินจะรับไหว
เขาก้มลงมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองฟ้า เพราะฟ้าดินที่เขากราบไหว้ในวันนี้ก็เหมือนกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่
หนุ่มยากจนคนหนึ่งคิดจะแต่งงานกับสาวงามของหมู่บ้าน เขาคิดว่านางรักเขา นางคงพร้อมแต่งงานกับเขา และใช้ชีวิตตามที่มี เขาสาบานจะทำงานหนักเพื่อให้เหมยฮวานั่งๆ นอนๆ ไม่ต้องทำงานใด แต่ความจริงนางคงไม่ได้อยากมาอดอยากกับเขา
เหมยฮวาคงไม่ได้รักเขาจริง มีเพียงเขาที่เพ้อฝันไป หัวใจของเขายังไม่ทันได้แตกสลายก็ต้องแต่งงานกับสตรีไม่รู้ความ เขายังไม่ทันได้คิดอย่างถี่ถ้วนว่าเกิดอะไรขึ้น ก็กลายเป็นสามีของผู้อื่นไปแล้ว อีกทั้งภรรยาของเขาก็สติไม่ค่อยดี เป็นเพียงหญิงบ้าคนหนึ่ง
นี่สวรรค์ตั้งใจลงโทษเขาใช่หรือไม่ เอ้อร์กัวมองลงพื้น น้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนมือของเขา ชายหนุ่มรีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาทิ้ง และเดินเข้าไปหลังบ้านเพื่อเตรียมอาหารให้ภรรยา อย่างไรวันนี้ก็เป็นวันแต่งงาน เขาได้แต่ทำตามสิ่งที่คิดว่าสมควร เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอะไรต่อไปในวันหน้า ความฝันของเขาแตกสลายไปหมดแล้ว
[1]1 ฉื่อ ประมาณ 3.33 เดซิเมตร หรือเท่ากับ สิบเซนติเมตรโดยประมาณ 1 ชุ่น เท่ากับประมาณ 3.33 เซนติเมตร
“ส่วนเจ้า... ข้ามีงานด่วนให้ทำ เจ้าต้องสร้างหลอดไฟให้ได้ห้าสิบหลอดภายในหนึ่งเดือน พร้อมติดตั้งระบบทั้งหมด ข้าจะสั่งให้พวกช่างในวังหลวงมาช่วยเจ้าตัดไม้และถลุงทองแดงเพื่อทำสายไฟ เจ้ามีหน้าที่ควบคุมดูแลคุณภาพอย่าให้ขาดตกบกพร่อง” ลิลี่หันไปหาเถี่ยจงชิ่งที่ยืนรออยู่ด้านข้าง“รับทราบขอรับ อาจารย์หญิง” เถี่ยจงชิ่งประสานมือรับคำสั่งอย่างแข็งขันท่ามกลางความตื่นเต้นและภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่ถูกแจกจ่าย มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่บนระเบียงด้านบนโดยไม่ถูกเรียก อาฝูก้มหน้ามองปลายเท้าของตนเอง ไม่มีคำพูดใดส่งมาถึงเขาเลยเด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น ความน้อยใจสายหนึ่งวิ่งขึ้นมาจุกในอก ทุกคนได้รับมอบหมายหน้าที่ มีเพียงเขาที่เป็นแค่เด็กรับใช้ไร้ประโยชน์ลมหนาวภายนอกพัดมาปะทะใบหน้าจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้ลงไปขัดจังหวะความครึกครื้นของทุกคน เพียงกลืนก้อนความโศกเศร้าลงท้อง แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับอย่างเงียบเชียบอาฝูเดินตรงกลับไปย
เอ้อร์กัวยื่นมือไปจับมือเล็กและดึงนางมาใกล้ๆ“ข้าลองคิดดูแล้ว หากเป้าหมายคือเปลี่ยนแรงดันให้กลายเป็นการเคลื่อนที่ของลูกสูบ เราสามารถอุ่นสุราให้ระเหยเป็นไอ แล้วจุดประกายไฟให้เกิดแรงดันภายในกระบอกสูบโดยตรง แรงดันที่ได้ย่อมมากกว่า อีกทั้งยังไม่ต้องแบกน้ำหนักหม้อต้ม ไม่ต้องรอให้น้ำเดือด รถน่าจะเล็ก เบา และตอบสนองได้เร็วกว่ามาก”ลิลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยมองบัณฑิตหนุ่มด้วยความตะลึงเช่นเคย เขาช่างทำให้นางตกใจได้เสมอ..นี่เขาคิดหลักการเผาไหม้ภายในกระบอกสูบได้ด้วยตัวเองแล้วหรือ“เจ้าคิดได้เพราะเคยทำไฟแช็กหรือ” นางถามเบาๆเขาพยักหน้า“สิ่งที่เจ้าพูดถึง มันคือเทคโนโลยีของเครื่องยนต์สันดาปภายใน ผู้คนต้องใช้เวลาลองผิดลองถูกร่วมศตวรรษและผ่านการระเบิดสังเวยชีวิตไปไม่น้อย แต่เจ้ากลับคิดมันขึ้นมาได้เพราะไฟแช็กหรือ” ลิลี่ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ก็เพราะว่าไฟแช็กใช้ห
การส่งฉางมิ่งสั่วหรือกุญแจอายุยืนของเด็กที่ตายไปแล้วคืนให้ผู้เป็นแม่ ย่อมเป็นการตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย คงไม่มีมารดาคนใดจะทนรับไหว“อาจารย์หญิง..” อาฝูเรียกเบาๆ ด้วยความกังวล“ข้าต้องเอาคืนจงเหยี่ยนอย่างสาสมแน่ แต่ข้ายังไม่ฆ่าเขาเร็วๆ นี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้ยังต้องใช้งานเขาอยู่” ลิลี่รู้ดีว่าอาฝูกลัวว่านางจะลงมือสังหารโอรสสวรรค์ จึงตอบเช่นนั้น“ข้า..เพียงกลัวว่าพวกท่านจะเดือดร้อน สวรรค์จะลงโทษหากว่า..” อาฝูรีบพูด“เจ้ากลัวสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง นั่นคือความโง่เขลา” ลิลี่เริ่มไม่พอใจมากขึ้น“เอ่อ..เอาเถิด อย่าทะเลาะกันเลย” เอ้อร์กัวรีบห้ามทัพ“ใช่ๆ แล้วที่งานศพเป็นอย่างไรบ้างขอรับ” เถี่ยจงชิ่งรีบช่วยเอ้อร์กัวอีกทาง“งานนั่น..แปลกจริงๆ” ลิลี่ครุ่นคิดและขมวดคิ้ว
ภายในพระราชวัง ณ ห้องบรรทมของจงเหยี่ยน เขานั่งเอนกายพิงอยู่บนหัวเตียง ยังเจ็บขาจนลุกไม่ขึ้น สายตาจับจ้องบนกระดาษแบบแปลนหลายแผ่นที่ถูกคลี่ออกตรงหน้า เส้นสายประหลาดจำนวนมากพาดไขว้กันอยู่บนนั้น เขามองอยู่ครู่ใหญ่แต่ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย“นี่คือสิ่งใด” จงเหยี่ยนขมวดคิ้ว แม้แต่ลายเส้นเล็กๆ ก็ประหลาดจนเขาไม่เข้าใจว่าใช้พู่กันเช่นไรวาดกันแน่ลิลี่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง สายตาที่มองลงมายังโอรสสวรรค์ราบเรียบและเย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง“สิ่งที่จะทำให้เจ้าไร้เทียมทาน” น้ำเสียงของนางนิ่งสนิทและทรงอำนาจ“รถม้าหรือ” เขาขมวดคิ้วเมื่อมองลักษณะที่มีล้อ“เรียกเช่นนั้นก็ไม่ผิด”“มันทำจากเหล็กหรือ จะขยับได้อย่างไร” จงเหยี่ยนนิ่งอึ้งดวงตาคู่สวยฉายแววเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง นางเกลียดการต้องมานั่งอธิบายเรื่องง่ายๆ ให้คนโง่ฟัง หา
เอ้อร์กัวเดินลึกเข้าไปจนถึงห้องคุมขังส่วนใน แสงสว่างจากช่องลมด้านบนส่องกระทบร่างของหย่งฉีที่นั่งอยู่บนกองฟางแห้ง เสื้อผ้าตัวเก่าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าและเห็นใบหน้าของบัณฑิตหนุ่ม หย่งฉีพลันลุกขึ้นยืนทันที สองมือจับลูกกรงกระชากจนเกิดเสียงดังสะท้อนก้อง แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวังและชิงชังอย่างรุนแรง“ข้านึกว่าผู้ใด ที่แท้ก็บัณฑิตใหญ่ผู้มีชื่อเสียงลือเลื่อง” หย่งฉีแค่นเสียงหัวเราะอย่างขื่นขมเอ้อร์กัวไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เดินมาเปิดห้องขัง ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องขังเดียวของหย่งฉี จากนั้นก็วางเสี่ยหนาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาปูพื้น และหยิบจานอาหารออกจากเสี่ยหนาวางลงบนแผ่นกระดาษ“ท่านคิดจะเล่นอะไร วันนั้นข้าพาคนมากมายไปช่วยท่าน ท่านไม่ยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ พยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับข้า วันนี้ท่านกลับยอมมาพบข้าด้วยตนเองหรือ” หย่งฉียกมุมปาก แต่รอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา
เอ้อร์กัวเดินเข้าไปพร้อมภรรยา สองมือยกขึ้นราวกับจะเป็นร่มให้นาง สายน้ำไหลราวกับม่านผ้า เขาตัวเปียกแต่ยังคงปลอดภัย จิ่นถูและอาฝูตามเข้าไป คนทั้งสี่หายลับเข้าไปหลังม่านน้ำอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้ใดชักกระตุกจนตายทหารหลายสิบนายมองภาพนั้นอย่างงุนงง บางคนถึงกับหันไปมองหน้าของสหายเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด หลายวันมานี้พวกเขาหวาดกลัวสิ่งประดิษฐ์ของบัณฑิตหลี่จนไม่กล้าเข้าใกล้ม่านน้ำพุ แต่ตอนนี้กลับมีคนเดินทะลุผ่านมันเข้าไปเหมือนเดินผ่านประตูบ้านธรรมดา“ส่งคนกลับไปตรวจสอบกับวังหลวง..” จ้าวกังออกคำสั่งเสียงต่ำ มองม่านน้ำที่ไหวระริกอยู่เบื้องหน้าทหารนายหนึ่งรีบรับคำสั่งแล้วควบม้าออกไป“ล้อมจวนไว้ จนกว่าจะรู้ว่าราชโองการนั่นเป็นของจริงหรือไม่ อย่าให้ผู้ใดออกจากจวนได้” เขาหันไปสั่งทหารที่เหลือ แม้ในใจจะนึกหวั่นว่าพวกเขาอาจจะหนีได้เหมือนครั้งก่อนโดยนั่งไข่ลอยฟ้า“ขอรับ”&l
ไม่นานหลังจากนั้น เอ้อร์กัวก็ออกมาจากห้องน้ำ เขาปล่อยผมที่เช็ดและเป่าจนแห้งแล้วสยายเต็มกลางหลัง ก่อนจะเดินไปหยิบผ้ามาห่มขาให้ภรรยาที่กำลังมองฝนตกโดยไม่พูดอะไร “เจ้าทำดีกับข้าเช่นนี้ เป็นเพราะเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นสามีของข้าใช่หรือไม่ หากไม่ได้เป็นสามี หากเราไม่เคยกราบไหว้ฟ้าดิน เจ้ายังจะใจดีกับข้าหรือ
“ข้า..คิดถึงเจ้าทุกคืน” เอ้อร์กัวหัวเราะในลำคออย่างเขินอาย หยอกเย้ากับริมฝีปากของนางอีกครั้ง ละเมียดละไม ไม่รีบร้อน “...” คำตอบที่แสนเรียบง่ายกลับทำให้ลิลี่หน้าแดง นางไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางชอบจูบของเขามากกว่าที่คิดเอ้อร์กัวจ้องมองใบหน้าระเรื่อของลิลี่แล้วรู้สึกบางสิ่งขาดผึง ริมฝีปากนางยังคงเผย
“ตัวข้านั้นต่ำต้อย แต่ข้าไม่เคยคิดจะรับใช้ผู้อื่น บัณฑิตหลินโปรดวางใจ ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีรุนแรงเช่นนี้ ข้าเป็นคนของแคว้นจงหลิน ย่อมต้องรับใช้แคว้นจงหลิน” เอ้อร์กัวยกมือประสานโค้งหลัง บ่งบอกว่าเขาเข้าใจความกังวลของผู้อาวุโสชัดเจน“...” หลินเซียวเหวินได้แต่เงียบงัน“อีกอย่าง ข้าเป็นชาวบ้านจากบ้านทุ
“เจ้าแน่ใจหรือ” นายอำเภอถาม“ข้ายินดีขอรับ” เอ้อร์กัวตอบทั่วทั้งศาลเงียบงัน วันนี้ช่างมีหลายเรื่องราวให้ตกใจจนเจ้าหน้าที่ศาลไม่กล้าหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าหน้าที่ทุกคนในศาลต่างมองเอ้อร์กัวด้วยความนับถือซ่งเหวินชางเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เช่นนี้เขาก็ไม่ต้องรับโทษหนักและรั




![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


