ตอนที่ 10 เปลี่ยนแผน

เจ้าของร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้องห้องน้ำที่อยู่ถัดจากห้องนอนของเด็ก ๆ ขณะที่กำลังเดินผ่านก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลูกแฝดทั้งสองดังเล็ดลอดออกมา ตอนแรกว่าจะเข้าไปตำหนิ แต่เมื่อได้ยินเสียงของพี่เลี้ยงมือใหม่ผสมออกมา ตนอยู่ในสภาพที่แต่งกายไม่เรียบร้อยจึงเปลี่ยนใจไม่ได้เข้าไป ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอในการกำราบลูกทั้งสองของเขา

เมื่อกลับเข้าไปในห้องและกำลังแต่งตัว เสียงพูดคุยก็ดังทะลุมาจากประตูห้องที่เชื่อมหากัน เสียงของจ้าวหลันเฟยที่กำลังพูดกับเด็ก ๆ เขาแต่งตัวไปและเงี่ยหูฟังไปด้วยว่าเธอจะจัดการกับเจ้าตัวเล็กอย่างไร

“นี่ก็ได้นี่ก็เลยเวลาเข้านอนมามากแล้วนะคะ ฉันเล่านิทานจบแล้ว คุณหนูทั้งสองต้องทำตามสัญญานะคะ เข้านอนได้แล้วค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและใจเย็น จำได้ที่พี่สะใภ้บอกว่าการเลี้ยงเด็กต้องใจเย็นให้มาก

“แต่เรายังอยากฟังนิทานอีกเรื่อง พี่หลันเฟยเล่าให้ฟังหน่อยได้หรือไม่” เด็กหญิงตัวน้อยพูดเจื้อยแจ้วขอร้องขึ้นมา ในขณะที่เด็กชายเองก็อยากฟังแต่ไม่ได้ขอร้องเพราะยังมีท่าทีต่อต้าน ทั้ง ๆ ที่ในใจนั้นเอนเอียงไปหาพี่เลี้ยงคนใหม่มากแล้ว แต่ยังคงเขินอายที่จะแสดงการยอมรับ

“ไม่ได้ค่ะ สัญญาก็เป็นไปตามสัญญาค่ะ เราตกลงกันไว้แล้วว่านิทานหนึ่งเรื่องก่อนเข้านอนก็ต้องเป็นไปตามนั้น เข้านอนได้แล้วค่ะ แล้วพรุ่งนี้เช้าฉันจะทำเมนูพิเศษให้กินดีหรือไม่” เธอทิ้งท้ายด้วยสิ่งที่ทำให้ทั้งสองยิ้มกว้างด้วยความดีใจ แม้จะไม่เข้าใจความหมายที่พูด

“เมนูพิเศษหมายถึงอะไรหรือคะ” เสี่ยวเจินถามด้วยความตื่นเต้น เสี่ยวจ้านเองก็อยากรู้ เขารอฟังคำตอบที่น้องสาวถามอย่างตั้งใจ

“หมายถึงอาหารจานพิเศษค่ะ วันนี้ฉันเล่านิทานเรื่องบ้านขนมหวานไปแล้ว คุณหนูเล็กกับคุณชายน้อยอยากกินขนมหวานใช่หรือไม่ พรุ่งนี้ฉันจะทำแพนเค้กให้กิน รับรองว่าทั้งอร่อยและมีประโยชน์” เธอบอกแล้วยิ้มให้ทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวาน

“ไม่ได้ ปะป๊าให้เรากินขนมหวานสัปดาห์ละหนึ่งครั้งเท่านั้น เราเพิ่งจะกินไปเมื่อวันก่อน ยังกินไม่ได้” เสี่ยวจ้านรีบพูดขึ้นมาด้วยความเสียดาย

“แพนเค้กเป็นอาหารเช้าของชาวต่างชาติที่ไม่ถือว่าเป็นขนมหวานค่ะ แพนเค้กทำด้วยแป้ง นม และไข่ ฉันจะเสริมกล้วยลงไปด้วย ดังนั้นจึงมีประโยชน์ไม่ต่างจากอาหารอื่น ๆ เลยค่ะ ทั้งโปรตีน แคลเซียม มีประโยชน์สำหรับเด็ก ๆ ที่กำลังเติบโต” เธออธิบายด้วยรอยยิ้ม

“แต่ปะป๊ากำหนดตารางอาหารของพวกเราไว้แล้ว ถ้าพี่หลันเฟยทำอาหารอย่างอื่นจะไม่โดนดุหรือคะ” เด็กน้อยถามเสียงเบา

“คุณเฉินไม่ดุหรอกค่ะ เด็ก ๆ ก็ต้องกินอาหารที่หลากหลาย จะให้กินตามตารางทุกอย่างก็คงน่าเบื่อแย่ เอาไว้หากคุณเฉินดุฉัน ฉันจะอธิบายเหตุผลให้ฟังเอง แต่ฉันเชื่อว่าคุณเฉินจะไม่ว่าอะไรกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้” จ้าวหลันเฟยเองก็ไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองพูด แต่เมนูอาหารที่เขากำหนดเป็นเธอเองก็เบื่อเหมือนกัน

“พรุ่งนี้เราจะได้กินแพนเค้กจริง ๆ ใช่ไหมคะ” เด็กหญิงถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวัง

“แน่นอนค่ะ” ฉันรับปาก

“แล้วพี่หลันเฟยทำแพนเค้กเป็นรูปบ้านขนมปังได้หรือไม่” เฉินจินจ้านอดไม่ได้ที่จะถามออกไป

“ไม่มั่นใจค่ะ แต่ฉันจะลองทำดู” จ้าวหลันเฟยรับปากแต่ไม่ได้ให้ความหวัง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้าอกของเสี่ยวเจินก่อนจะขยับไปห่มผ้าให้เสี่ยวจ้านอีกคน

“ราตรีสวัสดิ์นะคะ” เธอเดินไปปิดไฟกลางห้องเหลือไว้แค่โคมไฟหัวเตียงที่หรี่ไฟให้ส่องแสงสลัว ๆ ออกมา เด็กน้อยทั้งสองหลับตานอนอย่างว่าง่าย สักพักเสียงหายใจก็เริ่มสม่ำเสมอ เธอจึงวางใจแล้วเดินออกไปจากห้อง เฉินอี้เซียวที่ยืนฟังอยู่ก็ยิ้มออกมา

พอเธอปิดประตูลง เขาก็เปิดประตูเชื่อมออกไปดูลูก ๆ จุมพิตที่หน้าผากของทั้งสองก่อนจะเดินกลับไป

เมื่อจ้าวหลันเฟยลงไปยังข้างล่าง เธอก็ตรงไปยังห้องครัวซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังรับประทานอาหารค่ำกันอยู่ และเรียกให้เธอมาร่วมโต๊ะด้วย

“หลันเฟยมาพอดีเลย รีบมากินข้าวสิ” ป้าลู่เรียกพร้อมทั้งลุกขึ้นไปตักข้าวให้เธออย่างกระตือรือร้น หญิงสาวยิ้มรับด้วยความซาบซึ้ง เธอเปรียบเสมือนคนแปลกหน้าแต่ว่าลู่หงกับเสี่ยวอิงและคนอื่น ๆ ก็ดีกับเธอเหลือเกิน

หญิงสาวเดินไปนั่งข้าง ๆ เสี่ยวอิง สังเกตมองดูแววตาที่อาหมิงลอบมองสาวใช้วัยยี่สิบก็พอจะเดาความรู้สึกออก ทว่าสายตาของเขาที่มองเสี่ยวอิงนั้นดูเศร้า นั่นคงเป็นเพราะว่าเหลือเวลาเพียงไม่กี่วันเสี่ยวอิงก็จะต้องออกจากบ้านหลังนี้แล้ว ต่อไปทั้งสองคงจะไม่ค่อยได้มีโอกาสได้เจอหน้ากันบ่อยนัก

“แล้วคุณเฉินล่ะคะ” เธอถามเมื่อเห็นว่าทุกคนอยู่ที่นี่กันหมด

“รับประทานอาหารเสร็จก็กลับขึ้นห้องไปนานแล้วนี่ ป่านนี้คงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เดี๋ยวก็คงลงมาทำงานในห้องทำงานจนดึกดื่นเหมือนอย่างทุกคืนนั่นแหละ แต่เธอไม่ต้องกังวลหรอก หลังจากมื้อเย็นไปแล้วคุณเฉินก็จะไม่เรียกใช้งานใคร สามารถพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย” ป้าลู่อธิบายแล้วเลื่อนจานอาหารให้เธอ หญิงสาวหันไปมองหยางหมิงซวนแล้วตัดสินใจถามในสิ่งที่อยากรู้

“จริงสิอาหมิง ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ” เธอหันไปพูดคุยกับอาหมิงที่กำลังกินข้าวและแอบมองเสี่ยวอิงอยู่ ดูแล้วเขาก็อายุน่าจะพอ ๆ กับเธอจึงเรียกเขาตามที่ป้าลู่เรียก

“อืม ว่ามาสิ” หยางหมิงซวนหันมามองเธอ พลางสงสัยว่าหญิงสาวจะถามอะไร

“ฉันอยากรู้เกี่ยวกับบริษัทที่คุณเฉินทำค่ะว่าทำเกี่ยวกับอะไรหรือคะ”

“เป็นบริษัทเกี่ยวกับการพัฒนาซอฟต์แวร์น่ะ พูดไปเธอก็ไม่เข้าใจหรอก” หยางหมิงซวนพูดด้วยรอยยิ้มที่เป็นปกติไม่ใช่เป็นการดูถูกความรู้ของเธอ

เมื่อรู้ว่าบริษัทของเขาทำเกี่ยวกับซอฟต์แวร์ไม่ใช่ฮาร์ดแวร์หรือสิ่งที่จับต้องได้เธอก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หากว่าเขาจะผลิตเครื่องจักรกลหรือผลิตอุปกรณ์อะไรสักอย่าง อย่างน้อยเธอก็พอที่จะใช้ประโยชน์จากบริษัทของเขาและอุปกรณ์เครื่องมือต่าง ๆ ได้บ้าง

“งานที่คุณเฉินทำ ค่าจ้างก็เยอะแยะพนักงานแต่ละคนเงินเดือนตั้งเกือบ 200 หยวนถือว่ามากเลยทีเดียว ที่พวกเรา 50 หยวนก็ยังไม่ถึง สองเดือนมานี้ยังต้องรับเงินเดือนแค่ครึ่งหนึ่งอีก” กู่เหยียนบ่นออกมาอย่างไม่จริงจังนัก แล้วถูกภรรยาตีเข้าที่ต้นแขน

“บ้านก็มีให้พัก อาหารก็มีให้ครบสามมื้อเงินเดือนไม่ถึง 50 หยวนแล้วอย่างไรเล่า คุณเฉินมองการณ์ไกลเอาไว้แล้ว พนักงานจ้างแพงก็เพราะว่างานออกมาจะต้องมีคุณภาพ” ลู่หงรักเชื่อมั่นว่าเฉินอี้เซียวจะต้องทำกิจการให้ก้าวหน้าแน่

“รู้แล้วรู้แล้ว ฉันก็แค่บ่นไปอย่างนั้นแหละ ฉันเข้าใจดีว่าคุณเฉินมองการณ์ไกลเอาไว้ แต่ว่าใช้เงินลงทุนมากไปกับคนในบริษัทจนตัวเองแทบจะไม่เหลือทรัพย์สมบัติแบบนี้มันก็น่าเป็นห่วงอยู่ไม่ใช่หรือ”

จากการสนทนาทำให้จ้าวหลันเฟยรับรู้ว่าตอนนี้บริษัทของเฉินอี้เซียวกำลังประสบปัญหากว่าที่เธอคิด

เนื่องจากยุคนี้เทคโนโลยีต่าง ๆ ยังไม่แพร่หลายและไม่เป็นที่นิยม โปรแกรมที่เขาคิดค้นอาจจะไม่ตอบโจทย์มากนัก หากเธอช่วยให้กิจการของเขาก้าวหน้าได้ ทำให้มีเงินทุนมหาศาล ในตอนนั้นหากจะขอให้เขาช่วยเหลือเรื่องอุปกรณ์และเครื่องมือต่าง ๆ ก็คงจะเป็นไปได้ง่าย

จากความคิดที่ว่าจะยังไม่เปิดเผยความสามารถของตนเองในตอนนี้ เธอเปลี่ยนใจแล้วว่าจะรีบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเขา เพราะหากกิจการล้มละลายนั่นก็หมายถึงเธอจะไม่มีงานไม่มีที่อยู่ รวมถึงไม่มีขาทองทำอย่างเขาให้เธอเกาะอีกต่อไป

************************