ตอนที่ 10 เจียงจื่อซาน

ในวันหยุด ถังเจิ้นที่ตื่นสายกว่าทุกวันยังคงนอนอยู่บนเตียง ขณะที่คนที่ตื่นก่อนกำลังจ้องใบหน้าของเขา ที่แม้ยามนอนก็ยังดูสง่างามและไม่ได้อ้าปากหวอน้ำลายยืด

หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง ผ้าห่มที่คั่นกลางระหว่างทั้งคู่ถูกม้วนเก็บเข้าไปในตู้เหมือนอย่างทุกเช้า เพื่อไม่ให้สาวใช้สงสัยว่าเหตุใดเจ้านายจึงมีผ้าห่มมาวางแบ่งเขตเตียงกัน เพราะเกรงว่าจะพูดมากต่อ ๆ กันไป จนมีคนสงสัยสถานะการแต่งงานของพวกตนจนทำให้เสียเรื่อง

ซ่งเหยียนเดินทางไปที่เจียงซีหลายวันแล้ว การที่ไปนานแบบนี้แสดงว่าน่าจะกำลังสืบหาคทาจักรพรรดิอยู่ เพราะหากไม่ได้เรื่องคงกลับมานานแล้ว หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้เขาหาเจอ ไม่รู้ว่าเหล่าเติ้งจะรู้หรือไม่ว่าคทาของตัวเองเป็นของปลอม หรือบางทีเขาออาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้ จึงพยายามยัดเยียดให้แก่ถังเจิ้น

จางม่านอวี้เดินออกไปอาบน้ำแล้วกลับเข้ามาแต่งตัวในห้องที่หลังฉากกั้น ครั้งก่อนตอนที่ไปซื้อของด้วยกัน เพราะเกรงว่าเหล่าเติ้งจะดักเล่นงานจึงไม่ได้ไปเยี่ยมเสี่ยวซานตามที่ตั้งใจไว้ วันนี้เธอกับเขาจึงนัดกันว่าจะไปเยี่ยมเสี่ยวซานในช่วงสาย

หญิงสาวเลือกเป็นชุดเสื้อแขนยาวปิดคอจีนสีขาว และกระโปรงยาวอัดพลีทสีน้ำตาลอ่อน เป็นชุดที่น่าจะเป็นทันสมัยในยุคนี้ ดูสวยสง่าเหมาะสมกับคุณนายน้อยสกุลถัง

เมื่อแต่งตัวเสร็จก็กำลังจะเดินไปปลุกถังเจิ้น พอเดินไปถึงข้างเตียงกำลังจะปลุกเขา อีกฝ่ายก็รู้สึกตัวขึ้นมาก่อน พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยน ก่อนที่จะเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วกระแอมถามเธอเหมือนกับว่าแก้เก้อ

“ตื่นนานแล้วเหรอ”

“ค่ะ คุณรีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ จะได้ลงไปรับประทานมื้อเช้า เสร็จแล้วเราก็ออกไปเลย ฉันอยากแวะไปซื้อขนมไปฝากเด็ก ๆ ที่สถานสงเคราะห์ด้วย ได้หรือไม่คะ” ตอนแรกเธอพูดเป็นทำนองบอกเขา แต่ตอนท้ายเสียงอ่อนลงเปลี่ยนเป็นขอความเห็นแทน

“แบบนั้นก็ได้” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ

ขาเรียวยาววาดออกไปด้านข้างเพื่อลุกขึ้นจากเตียง เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่เฉียดใกล้ หากมองในแง่บวกคือเขาเว้นระยะห่างเพื่อให้เกียรติเธอ หากเธอคิดในแง่ลบก็เหมือนว่าเขากำลังรังเกียจเธออยู่

บางทีจางม่านอวี้ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษหรือว่าเพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงกันแน่ อยู่กับเธอตั้งหลายคืนแล้วไม่มีหวั่นไหวสักนิด ในขณะที่เธอนั้นก็มีบ้างที่แอบหวั่นไหว แต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไร ก็แค่ชื่นชมเขา แม้บางครั้งเขาจะน่ากลัวก็ตามที ทว่าบางมุมก็ทำให้เธอละสายตาจากเขาไม่ได้

ขนมส่วนใหญ่ที่ซื้อเป็นขนมปังไส้ต่าง ๆ เพราะแจกจ่ายได้ง่ายกว่า ตอนแรกจางม่านอวี้จะซื้อลูกกวาดหลากสีไปแจกให้เด็ก ๆ แต่ถังเจิ้นคำนึงถึงสุขภาพของเด็ก ๆ จึงไม่เห็นด้วย

ทั้งสองไปถึงสถานสงเคราะห์ในช่วงสาย ฝากขนมให้เจ้าหน้าที่นำไปแจกจ่ายให้เด็ก ๆ และรอพบเสี่ยวซานที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอการมาของพวกตนอยู่

ผู้ดูแลที่รู้ว่าทั้งสองมาถึงก็เข้ามาต้อนรับด้วยตนเอง ในขณะที่เจ้าหน้าที่อีกคนกำลังไปตามเสี่ยวซานมาให้

“ยินดีด้วยนะคะ เอกสารการรับเลี้ยงผ่านการอนุมัติแล้ว เราจะจัดการดำเนินเอกสารรับเลี้ยงและเตรียมเอกสารการรับเป็นบุตรบุญธรรมเอาไว้ให้ วันจันทร์จะส่งเอกสารไปที่กรมพลเรือนเพื่อรับรองเอกสาร ประธานถังสามารถรับเสี่ยวซานไปได้ในวันพุธหน้า”

“ขอบคุณมากครับ เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากเลย” ถังเจิ้นกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่สุภาพ หันไปยิ้มและจับมือจางม่านอวี้แสดงเป็นคู่สามีภรรยาที่สมจริง

“เราดีใจมากเลยค่ะ ฉันเตรียมห้องไว้รอเสี่ยวซานแล้ว แทบจะรอให้เขาไปเห็นห้องนอนของเขาไม่ไหว” จางม่านอวี้กล่าวด้วยความตื่นเต้นจากใจ บีบมือกับถังเจิ้นแล้วฉีกยิ้มกว้าง ทำให้ทั้งคู่ดูเป็นคู่สามีภรรยาที่ดูตื่นเต้นดีใจกับการรับเลี้ยงบุญบุญธรรม

ถังเจิ้นพอใจเป็นอย่างมาก ส่วนหนึ่งที่สำเร็จก็เพราะจางม่านอวี้ที่ดูเอ็นดูเสี่ยวซานจริง ๆ จึงทำให้การกระทำที่แสดงออกมานั้นดูธรรมชาติและจริงใจ

“นี่คือประวัติของเสี่ยวซานค่ะ และนี่คือเอกสารที่ประธานและคุณนายต้องลงนาม” ผู้ดูแลยื่นเอกสารให้แก่จางม่านอวี้ เธอรับเอาไว้แล้วยื่นให้แก่สามีกำมะลอ

ขณะที่ลงนามในเอกสาร จางม่านอวี้ก็อ่านประวัติของเสี่ยวซาน ‘เจียงจื่อซาน’ คือชื่อแซ่ของเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสิ่งที่เธอพยายามนึกมาหลายวันตั้งแต่ช่วงแรกที่มาอยู่ในร่างนี้ ความทรงจำที่ถูกเก็บในส่วนลึกผุดขึ้นมาหลังจากเห็นชื่อแซ่ของเด็กน้อย

เจ้าของห้างสรรพสินค้าต้าถังที่กำลังก่อสร้างอยู่ในตอนนี้ ก็คือห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ซึ่งเจ้าของก็คือเจียงจื่อซาน แต่ว่าประวัติการก่อตั้งกลับไม่ได้กล่าวถึงสกุลถังแม้แต่น้อย หากจำไม่ผิดเจียงจื่อซานในตอนนั้นกล่าวถึงแค่ตระกูลหม่าที่เลี้ยงดูตนมา แล้วเกิดอะไรขึ้นกับถังเจิ้นกันแน่

แต่ก่อนเธอจะคิดอะไร เสี่ยวซานตัวน้อยก็เดินเข้ามาแล้วพุ่งเข้ามาสวมกอดเธอด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสา

“คุณอามาเยี่ยมผมจริง ๆ ด้วย”

“เสี่ยวซานเรียกคุณอาไม่ได้แล้วนะ เรียกคุณพ่อ คุณแม่สิจ๊ะ ต่อไปทั้งสองจะรับเสี่ยวซานเป็นลูก” ผู้ดูแลบอกเด็กน้อย

เสี่ยวซานนิ่งไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร หนึ่งใจก็ไม่อยากให้ใครมาแทนที่พ่อแม่ อีกใจก็อยากมีพ่อแม่เหมือนคนอื่นเขา

“ไม่เป็นไร ถ้าเสี่ยวซานยังไม่อยากเรียกอาว่าแม่ อาก็จะไม่บังคับ ดีหรือไม่” จางม่านอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เข้าใจเด็กน้อยดีว่ากำลังรู้สึกไม่มั่นคงในจิตใจนักหลังจากที่เสียบุพการีไป

ผู้ดูแลจึงได้แต่ยิ้มมองจางม่านอวี้อย่างชื่นชม เช่นเดียวกับถังเจิ้นที่รู้สึกว่าจางม่านอวี้ในตอนนี้ต่างกับคนเดิมที่เขาเคยช่วยเอาไว้ เธอดูฉลาด มั่นใจ อ่อนโยนแต่ทว่ากลับมีจิตใจที่เข้มแข็ง

“เอ่อ แล้วเรื่องแซ่ จะให้เสี่ยวซานใช้แซ่ถังด้วยหรือไม่” ผู้ดูแลหันไปถามประธานหนุ่มที่กำลังมองภรรยาของตัวเองด้วยสายตาที่พินิจอยู่อย่างอ่อนโยน จนเขาต้องรีบปรับสายตาให้ดูสงบขึ้น

“เสี่ยวซานอยากใช้แซ่เจียงต่อไป หรืออยากเปลี่ยนแซ่มาใช้แซ่ถังกับอา” ถังเจิ้นไม่อยากบีบบังคับ อยากให้เสี่ยวซานเลือกด้วยตนเอง

“ผมอยากใช้แซ่เจียงครับ” เขาตอบเสียงเบา กลัวว่าจะโดนดุหากคำตอบไม่เป็นที่น่าพอใจ

“งั้นก็ให้ใช้แซ่เดิมครับ” ถังเจิ้นบอกเสียงนุ่ม

เสี่ยวซานเผยรอยยิ้มแล้วเงยหน้ามองคุณอาที่วันนี้ไม่ได้หน้าดุเท่าตอนที่มาครั้งก่อน แม้ดุดันอยู่เล็กน้อย ทว่าแลดูน่ายำเกรงมากกว่าน่ากลัว

“เสี่ยวซานกินขนมเถอะ อาซื้อมาฝากเพื่อน ๆ ของเสี่ยวซานและซื้อมาฝากเสี่ยวซานเป็นพิเศษ ลองกินนี่ดูสิ” จางม่านอวี้กล่าวพร้อมกับยื่นขนมให้

เสี่ยวซานปีนขึ้นไปนั่งระหว่างทั้งคู่ ครั้งนี้เขาดูไม่ได้ตื่นกลัวอย่างครั้งก่อน เจ้าหน้าที่คงจะบอกเอาไว้แล้วว่าพวกตนกำลังทำเรื่องรับตัวไปอยู่ด้วย เด็กน้อยจึงรู้สึกอุ่นใจเมื่อกำลังจะมีที่พึ่ง

ปากน้อย ๆ อ้าออกกว้างแล้วกัดขนมปังใส่ไส้แล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย สายตาเป็นประกายบ่งบอกว่าเขาพอใจ หันมายิ้มให้จางม่านอวี้และหันไปยิ้มให้ถังเจิ้นด้วยรอยยิ้มที่วางใจขึ้น

“รออานะเสี่ยวซาน อีกไม่กี่วันเราก็จะมารับไปอยู่ด้วยกันแล้ว” ถังเจิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ยิ่งมองใบหน้าที่ละม้ายเจียงซื่อสหายรักของเขาก็ยิ่งอดรู้สึกสงสารและเอ็นดูเด็กน้อยไม่ได้

เด็กแค่นี้ต้องเผชิญอะไรบ้างหลังจากพ่อและแม่จากไปพร้อมกัน ญาติพี่น้องก็ไม่รับดูแลแล้วส่งตัวให้สถานสงเคราะห์ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสงสารจนจับใจ

************************