ตอนที่ 11 มองการณ์ไกล

หลังจากเยี่ยมเยียนเสี่ยวซานเสร็จแล้ว ถังเจิ้นก็ให้ลุงเฉียนขับรถไปยังอีกเส้นทาง ซึ่งอ้อมไปทางทิศตะวันตกเพื่อที่จะไปดูความคืบหน้าของการก่อสร้างห้างสรรพสินค้าของเขา

“ทำไมไม่กลับเส้นทางเดิมล่ะคะ” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น สายตาสอดส่องไปสองข้างทางด้วยความสนใจ

“เปลี่ยนเส้นทางบ่อย ๆ ไม่ใช้เส้นเดิม ศัตรูจะได้ไม่ตามง่าย ๆ” คำอธิบายที่เหมือนเป็นเรื่องปกตินั้นทำให้จางม่านอวี้ขนลุกเกรียวด้วยความกลัว

“อะไรนะคะ ศัตรูจะตามมาเหรอคะ” เธอเผลอถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่กังวล ยังคงจำได้ติดตาตอนที่เขากับเหล่าเติ้งเกือบจะปะทะกันกลางย่านซีตัน

“ประธานถังแค่พูดเผื่อไว้ครับคุณ” ลุงเฉียนที่ทำหน้าที่ขับรถอธิบายให้คุณนายน้อยโล่งใจขึ้น

เธอหันมองไปทำเขาที่นั่งทำหน้าตานิ่งอยู่ แต่ว่ามุมปากนั้นยกยิ้มเล็กน้อยราวกับว่าขบขันกับท่าทีของเธอเมื่อครู่

“แล้วซ่งเหยียนติดต่อกลับมาบ้างหรือเปล่าคะ” เธอถามเขาเพื่อหาเรื่องชวนคุยระหว่างเดินทาง

“โทรศัพท์มาเมื่อวานนี้” เขาบอกแค่นั้นแต่ไม่ได้พูดรายละเอียดออกไป

ประธานหนุ่มหันกลับมามองเธอ แววตาของเขาเหมือนกับว่ามีบางอย่างที่อยากจะกล่าวถาม หากแต่ก็ไม่ได้กล่าวคำใดออกไป ความสงสัยในตัวตนของเธอเริ่มทำให้เขาเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้

ลุงเฉียนนำรถไปจอดที่หน้าบริษัทต้าถัง วันนี้บริษัทปิดทำการแต่ก็ยังมีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ผลัดเปลี่ยนเข้ามาดูแลอย่างเข้มงวด

ถังเจิ้นลงจากรถ และไม่ลืมที่จะจับมือภรรยาลงมาด้วย เขาพาเธอเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อเดินไปยังไซต์งานก่อสร้างห้างสรรพสินค้าที่อยู่ห่างออกไปไม่มากจากอาคารสำนักงานของเขา แล้วเดินด้วยความเร็วปกติด้วยความเคยชิน

จางม่านอวี้เดินตามเขาไปอย่างกระฉับกระเฉง ไม่ได้เชื่องช้ายืดยาด เธอเดินเร็วจนตามทันเขาได้อย่างสบาย ก้าวเดินอย่างมั่นใจตามประสาคนที่เคยเป็น CEO และเดินตรวจงานกับลูกน้องมาก่อน รองเท้าส้นสูงไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

“ผมเดินเร็วไปไหม” เขาหันมาถามเมื่อเห็นว่าเธอเดินเร็วจนตามเขาทัน จึงเพิ่งนึกออกว่าช่วงขาเธอสั้นกว่าบุรุษอย่างเขา

“ก็ปกติค่ะ ฉันเข้าใจว่าเวลาของคุณมีค่า จะมัวเดินชมนกชมไม้เรื่อยเปื่อยมันเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์” เธอตอบแล้วเดินรักษาความเร็วได้อย่างคงที่

ถังเจิ้นเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นตัวถ่วงเขาก็พยักหน้าเล็กน้อยแสดงความรู้สึกพอใจออกมา เดินไปจนถึงจุดที่มีวิศวกรกำลังคุมงานก่อสร้าง ก็รับหมวกนิรภัยมาสองใบ สวมให้ตนเองเสร็จแล้วจึงหันไปจะสวมให้แก่เธอ

“คุณจะสวมหมวกนี้ไหม หรือจะกลับไปรอผมที่รถ” เขาถามเพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่ทำผมมา ย่อมไม่ชอบเวลาที่ทำให้ทรงผมเสียหาย

“สวมค่ะ Safety First ปลอดภัยเอาไว้ก่อน” เธอรับหมวกนั้นมาจะสวมให้ตัวเอง แต่มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าถืออยู่ ถังเจิ้นจึงเป็นฝ่ายสวมหมวกนิรภัยให้เธอด้วยตนเอง

เมื่อเขาขยับมายืนตรงหน้า หญิงสาวรู้สึกใจเต้นแรงเล็กน้อยกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษอ่อน ๆ ที่เขาใช้ วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสีน้ำตาลเข้ม เพิ่งสังเกตว่าชุดที่เขาสวมใส่วันนี้เข้าชุดกับชุดของเธอราวกับนัดกันเอาไว้

“ผมเพิ่งรู้ว่าคุณพูดภาษาต่างประเทศได้ด้วย” เขาพูดขึ้นมาขณะที่กำลังดึงสายมาล็อกที่ปลายคางให้แก่เธอ แต่ถ้าจะพูดให้ถูกจริง ๆ นอกจากชื่อเธอแล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องราวของเธอสักอย่าง

“ฉันทำอะไรได้หลายอย่าง ยังมีสิ่งที่คุณคาดไม่ถึงอีกเยอะค่ะ” เธอตอบอย่างไม่ถ่อมตัว

ถังเจิ้นสบแววตาที่สดใสและมั่นใจนั้น ต่างกับแววตาที่ดูโศกเศร้าและกังวลอย่างที่เขาเจอเธอในวันแรกตอนที่ช่วยไถ่ตัวเธอออกมา แววตาคู่นี้ช่างต่างจากแววตาของเธอก่อนที่จะแต่งงานกับเขาราวกับเป็นคนละคน

“งั้นกลับไปคุณต้องเล่าให้ผมฟังบ้างแล้วล่ะ ผมจ้างคุณ ก็ต้องรู้ประวัติความเป็นมาของคุณ ไม่อย่างนั้นผมคงร่วมงานกับคุณต่อไปได้ยาก” เขาพูดเสียงเบา มองด้วยแววตาที่พินิจและวิเคราะห์เธอจากภายนอก ก่อนที่พาเธอเดินไปดูภายในอาคารเพื่อตรวจดูโครงสร้างคร่าว ๆ

เธอเดินตามเขาไปอย่างเงียบ ๆ มองดูการก่อสร้างที่ใช้วัสดุที่มีคุณภาพแล้วก็ชื่นชม การก่อสร้างในยุคนี้ไม่มีการโกงอิฐหินปูทรายเหมือนอย่างยุคปัจจุบัน ก็ไม่แปลกที่อาคารเก่าแก่บางแห่งยังสามารถใช้งานมาได้ยาวนานจนถึงยุคของเธอได้ โดยเฉพาะห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ สถานที่ที่เป็นที่สุดท้ายของเธอในชาติที่แล้ว

“ห้างสรรพสินค้าต้าถัง ต้องเป็นห้างที่ทันสมัยที่สุดในย่านซีตันอย่างแน่นอนครับ เพราะยังไม่เคยมีใครก่อสร้างลานจอดรถภายในอาคารแบบนี้มาก่อน” ชายคนหนึ่งกล่าวขึ้น ไม่มั่นใจว่าเขารับหน้าที่อะไร แต่ว่าตั้งแต่ที่ถังเจิ้นมาถึง ผู้ชายคนนี้ก็ตามประกบไม่ห่าง

ถังเจิ้นมองไปรอบ ๆ ด้วยความภาคภูมิใจ เพราะห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เขาได้แรงบันดาลใจมาจากห้างสรรพสินค้าในต่างประเทศ และมองการณ์ไกลเอาไว้ว่าอีกหน่อยรถยนต์จะต้องเริ่มมีการใช้อย่างแพร่หลายขึ้น จึงสร้างลานจอดรถเอาไว้เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้ที่เข้ามาจับจ่ายสินค้า

สำหรับเธอแล้ว ลานจอดรถในห้างสรรพสินค้ามันเป็นเรื่องที่ปกติในยุคปัจจุบัน จึงไม่ได้ตื่นเต้นนัก  มีลานจอดรถในห้างฯ แล้วอย่างไรเล่า ไม่ใช่เพราะว่าเธอถูกหลอกมาที่ลานจอดรถหรอกหรือ ถึงได้ตัดสินใจจบชีวิตตนเองแล้วมาโผล่ในยุคนี้

เมื่อกลับไปถึงบ้าน รถคันที่คุ้นตาก็ทำให้ถังเจิ้นหันไปมองหน้าของภรรยากำมะลอด้วยความเป็นกังวล

“คุณย่ามา”

หญิงสาวพยักหน้ารับ คุณย่าคงไม่ได้อะไรกับเธอมาก เพราะเธอก็รับปากไปแล้วว่าจะช่วยให้เขาลงเอยกับผู้หญิงที่คุณย่าหาไว้ให้

ทันทีที่ทั้งคู่เข้าไปในห้องโถง ก็ถูกลู่เหว่ยมองด้วยสายตาที่ตำหนิ

“หลานไม่ได้บอกหลานสะใภ้หรือว่าให้สวมชุดแบบไหนจึงจะสง่างาม ใส่ชุดตามสมัยนิยมอย่างนั้นสิ้นเปลืองเงินทอง เสื้อหรือก็บางจนแทบจะมองทะลุเห็นข้างใน กระโปรงบานพลิ้วแบบนั้นลมพัดไม่เปิดขึ้นมาจนเห็นขาอ่อนหรือ”

“วันนี้ผมกับม่านม่าน เราไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาครับ ขากลับจึงแวะดูการก่อสร้าง ไม่รู้ว่าคุณย่าจะมาเยี่ยม ขอโทษที่หลานทำให้รอนาน” เขาไม่ได้กล่าวโต้เถียง หากแต่เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทน

“จริงสิ พูดถึงเรื่องนี้ แล้วหลานทำเรื่องไปถึงไหนแล้ว เห็นบอกว่ายื่นเอกสารคำร้องไปแล้วไม่ใช่หรือ” ย่าถังถามถึงเรื่องการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมของหลานชาย แม้ในใจไม่อยากให้เรื่องสำเร็จเลยเพราะตนไม่อยากเลี้ยงดูคนที่ไม่ใช่สายเลือดไว้ในสกุลถัง

“เรื่องผ่านเรียบร้อยแล้วครับ สัปดาห์หน้าก็เข้าไปรับเสี่ยวซานมาได้เลย และผมกะว่าเสร็จเรื่องก็จะบริจาคเงินสักก้อนเอาไว้ช่วยเหลือเด็ก ๆ คนอื่นด้วย” ถังเจิ้นอธิบายเสียงนุ่มอย่างใจเย็น

จางม่านอวี้นั่งลงเก้าอี้ด้านซ้ายมือ มองดูสีหน้าที่ผิดหวังของย่าถังแล้วก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยินดีด้วยแม้แต่น้อย

************************