ตอนที่ 12 หัวโบราณ

การพูดคุยกันของสองย่าหลาน ทำให้จางม่านอวี้รู้สึกอึดอัดเพราะสายตาของหญิงชราที่จ้องมองอย่างจับผิดอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็พูดคุยตกลงกันเป็นอย่างดีแล้วว่าเธอจะยอมให้ความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ยังตั้งแง่และไม่วางใจในตัวของเธออยู่

“อาเจิ้น ห้างสรรพสินค้าของเราคาดว่าจะเสร็จประมาณตอนไหน กำหนดการสร้างตามสัญญาก็สองปี แต่นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เพิ่งขึ้นโครงสร้างเสร็จ ย่ายังไม่เห็นว่าจะคืบหน้าไปถึงไหนเลย”

“การวางรากฐานเป็นสิ่งที่สำคัญครับคุณย่า วิศวกรก็เรียนจบมาจากต่างประเทศ คำนวณทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับโครงสร้างอย่างละเอียด เพราะห้างฯ ของเราจะทำเป็นลานจอดรถซึ่งยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน จึงอาจจะต้องใช้เวลาสักพัก ตอนนี้ก็ขึ้นโครงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อไปพวกก่อฉาบ ก็ไม่น่าจะมีอะไรยากครับ อย่างไรก็เสร็จทันกำหนดอย่างแน่นอน”

ปกติแล้วคุณย่าจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งกับการก่อสร้างห้างสรรพสินค้า เพราะเธอดูแลจัดการธุรกิจเกี่ยวกับวัตถุโบราณเป็นหลัก ก่อนหน้าที่จะวางมือไปให้เขารับช่วงต่อ การถามครั้งนี้คงเป็นการถ่วงเวลาอยู่ที่นี่

“ย่าได้ข่าวว่าเหล่าเติ้งตัดหน้าซื้อคทาหยกจักรพรรดิไปก่อนเราอย่างนั้นใช่หรือไม่ แล้วยังเกือบมีเรื่องกันอีก”

“ใช่ครับคุณย่า เขามาเพื่อที่จะขายคทาจักรพรรดิให้ผมในราคาที่สูงกว่าที่ซื้อมาหลายเท่า แต่ราคาสูงไป ผมจึงไม่ได้รับเอาไว้”

“อาเจิ้น แม้จะราคาสูงถึงขั้นที่เราจะขาดทุนก็ตาม แต่หากเมื่อแลกกับชื่อเสียงและหน้าตาของบริษัทต้าถังแล้วย่าถือว่าคุ้ม เราได้บอกข่าวแก่วงในออกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าจะเป็นการจัดประมูลสินค้าคู่กัน หากขาดชิ้นใดชิ้นหนึ่งไปก็เท่ากับว่างานประมูลที่กำลังจะถูกจัดขึ้นมานี้ไม่มีความหมาย แม้เราจะไม่ได้กำไร แต่หากได้คทาชิ้นนั้นมาอยู่ในงานคู่กันกับแจกันจักรพรรดิที่มี มันก็จะเป็นการดีไม่ใช่หรือ”

“แต่ราคาสูงไป เหมือนเขาจงใจจะโก่งราคาเพราะรู้ว่าเราต้องการคทา อีกอย่างผมอยากรู้อะไรบางอย่างให้แน่ชัดก่อน” เขาพูดแล้วปรายตามองหน้าภรรยากำมะลอของตน ที่ให้ข้อมูลว่าคทาจักรพรรดิในมือเหล่าเติ้งคือของปลอม จางม่านอวี้สบตากับสายตาที่ดูจริงจังของเขา เหมือนว่ากำลังค้นหาความจริงบางอย่างจากเธอ

“แม้เหล่าเติ้งจะใช้โอกาสนี้ในการโก่งราคาก็ตามเถอะ การทำธุรกิจจะหวังแค่กำไรอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ บางครั้งหลานต้องยอมขาดทุนเพื่อรักษาความน่าเชื่อถือของต้าถังเอาไว้ด้วย” คุณย่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน รู้สึกเป็นห่วงเกี่ยวกับงานที่หลานชายสืบทอดต่อจากตน

“ครับคุณย่า แต่เรื่องนี้มีอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง ผมกำลังให้ซ่งเหยียนจัดการอย่างลับ ๆ เอาเป็นว่าผมยังไม่สามารถอธิบายอะไรให้คุณย่าฟังได้ในตอนนี้ แต่ได้โปรดเชื่อมือผมเถอะครับ ผมไม่มีวันทำให้บริษัทต้าถังต้องขายหน้าแน่” ถังเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงและสื่อแววตาที่จริงจังให้แก่ผู้เป็นย่ามั่นใจ

ลู่เหว่ยไม่ได้กล่าวอะไรต่อเมื่อเห็นความจริงจังและมั่นใจของหลานชาย คิดว่าอีกฝ่ายคงมีหนทางในการแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ตนเองก็แก่มากแล้วควรจะปล่อยวางและให้คนรุ่นใหม่จัดการสานต่องานนี้ ด้วยความสามารถของเขา

จางม่านอวี้ที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่มาถึง เธอไม่ออกความเห็นหรือว่าแทรกบทสนทนาของทั้งคู่ ตนเข้าใจความห่วงใยในฐานะคนที่เคยดูแลธุรกิจมาก่อน ทว่าความคิดที่โบราณไปหน่อย ยอมเสียกำไรเพื่อรักษาชื่อเสียงเอาไว้ มันเป็นสิ่งที่เธอไม่เห็นด้วย เพราะการทำธุรกิจยุคใหม่ย่อมหวังแค่กำไรขาดทุนเท่านั้น

คุณย่าของเขาช่างชอบบงการเสียจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่วางมือจากธุรกิจแล้วแต่ก็ยังออกความคิดเห็น เอาความคิดของการทำธุรกิจแบบเก่า ๆ มาใช้

แล้วยังหัวโบราณมาตำหนิเธอเรื่องชุดที่ใส่อีก ไม่รู้ว่ายุคนี้เขาไม่นิยมการเคารพสิทธิของตัวเองบ้างหรืออย่างไร ทั้ง ๆ ที่มันเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของมนุษย์ทุกคน จริงอยู่ว่าการอนุรักษนิยมนั้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่จะมาบังคับให้คนอื่นใส่ชุดดั้งเดิมเพื่อเอาใจตนนั้น ลู่เหว่ยดูจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย

“เรื่องเด็กคนนั้นล่ะ หลานจะไม่พาไปอยู่บ้านเราจริง ๆ หรือ อย่างน้อยย่าก็จะได้ช่วยดูแลให้” คุณย่าเปลี่ยนเรื่องพูดคุย เมื่อรู้สึกว่าเรื่องที่เธอถามนั้นทำให้หลานชายเริ่มรู้สึกอึดอัดที่ตนยื่นมือเข้าไปก้าวก่าย

“ผมอยากให้เสี่ยวซานคุ้นเคยกับผมก่อนครับ หลังจากนั้นสักหนึ่งปีผมจึงจะพากลับไปอยู่ที่บ้านของเรา อย่างน้อยก็ให้พ้นเรื่องของผมกับม่านม่านไปก่อน” แม้เขาไม่ได้พูดถึงการหย่าออกมาตรง ๆ แต่ก็สื่อความหมายตามนั้น

ลู่เหว่ยยิ้มออกมาอย่างพอใจ มองไปทางหลานสะใภ้กำมะลอด้วยแววตาที่ดูแคลนอีกฝ่ายอย่างเปิดเผย พร้อมกับรอยยิ้มที่เย้ยหยันราวกับจะบอกว่าเธอไม่สามารถยั่วยวนให้ถังเจิ้นเปลี่ยนใจได้แน่

จางม่านอวี้รู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดในใจ มือเรียวบีบกันเอาไว้แน่นเพื่อเตือนสติตนเองไม่ให้โต้ตอบหรือแสดงกิริยาไม่ดีออกไป ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอทำข้อตกลงและลงนามการหย่าในเอกสารเอาไว้แล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังคงระแวงว่าตนจะใช้เล่ห์มารยาหลอกให้หลานชายตัวเองลุ่มหลง

‘ระแวงดีนัก เดี๋ยวก็ทำจริง ๆ เสียเลย’ เธอรู้สึกอยากเอาชนะหญิงชราจิ้งจอกเฒ่าคนนี้เสียแล้ว แต่ก็เป็นเพียงแค่ความคิดเท่านั้น ถึงเธอยั่วยวนเขาให้ตาย ถังเจิ้นผู้เย็นชาก็ไม่มีวันที่จะเหลียวมองเธอ

“งั้นย่ากลับก่อนดีกว่า หลานเองก็เพิ่งกลับมาเหนื่อย ๆ คงอยากจะพักผ่อนแล้ว” หญิงชรากล่าวกับหลานชายด้วยใบหน้าที่ดูยิ้มแย้ม

“ไม่อยู่รับประทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนหรือครับ นี่ก็ใกล้เวลาอาหารแล้ว” ถังเจิ้นกล่าวถามเสียงนุ่ม

จางม่านอวี้สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เท่านี้ตนก็รู้สึกอึดอัดกับสายตาและรอยยิ้มนั้นจะแย่แล้ว หากหญิงชราร่วมโต๊ะอาหารด้วยคงกินอะไรไม่ลงแน่

“ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะมีคนกินข้าวไม่ลง” เหมือนจะรู้ทันความคิดของหญิงสาว ลู่เหว่ยพูดขึ้นมาแล้วมองหน้าของเธอ

“เช่นนั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่ง” ถังเจิ้นพยุงผู้เป็นย่าให้ลุกขึ้นแล้วเดินประคองไปส่งที่รถ โดยที่หญิงสาวเดินตามไปไม่ห่าง

เขาเปิดประตูรถให้เธอ แต่หญิงชราหยุดฝีเท้าเอาไว้ยังไม่ขึ้นไปนั่งบนรถ พร้อมกับหันหน้ามาหาหลานชายเพื่อที่จะพูดคุยด้วย

“จริงสิ ย่าลืมไปเลย หากรับเสี่ยวซานมาอยู่ด้วยแล้ว ย่าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับและเปิดตัวสมาชิกคนใหม่ของครอบครัวเรา งานเลี้ยงจัดที่บ้านสกุลถัง เดี๋ยวย่าจะเตรียมงานทั้งหมดเอง แล้วจะบอกอีกทีว่าจัดงานวันไหน ถึงวันงานหลานก็แค่ทำหน้าที่พาเสี่ยวซานกับหลานสะใภ้ไปก็พอ” ประโยคที่มัดมือชกนั้นทำให้ถังเจิ้นไม่สามารถปฏิเสธได้

“ขอบคุณครับ ที่คุณย่าเอ็นดูเสี่ยวซาน” เขาตอบอย่างเอาใจ เข้าใจดีว่าคุณย่ารักและหวังดีกับตนมากแค่ไหน ท่านเลี้ยงดูตนมาอย่างยากลำบาก อะไรที่พอจะทำให้ท่านสบายใจได้หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงเขาก็ยินดี

ก่อนจะขึ้นรถกลับไป ลู่เหว่ยมองกลับมาที่จางม่านอวี้อีกครั้ง สายตาคู่นั้นเหมือนจะตอกย้ำในสิ่งที่เคยพูดคุยตกลงกันก่อนหน้านี้

หญิงสาวได้เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แม้ในใจเริ่มรู้สึกถึงความยุ่งยากที่จะตามมาแต่ก็ต้องเก็บความกังวลเอาไว้ โค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่อส่งคุณย่าขึ้นรถโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

************************