Mag-log inบทที่ 3 กำราบไอ้คนพาล (1/2)
“อ้าว! เจ้ายังไม่ตายหรอกรึ! ฟื้นขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว! มีเงินซ่อนไว้อีกหรือไม่! เอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ฉีเยี่ยนเซินตวาดลั่น เสียงแหบพร่าของเขาแสดงออกถึงความคลุ้มคลั่งที่เกินต้านทาน สมองที่ถูกความล้มเหลวเล่นงานจนทำให้บิดเบี้ยว เอาแต่พร่ำเพ้อคร่ำครวญถึงอดีตคู่หมั้นเก่าอย่างไป๋รั่วหลาน แสงจันทร์สีขาวดวงเดียวที่เขาคิดว่านางถูกพรากไป
ทันใดนั้นสายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นจานมันเทศที่มีมันเทศเผาอุ่น ๆ หกหัววางอยู่บนโต๊ะไม้ ชายเสเพลผู้เห็นแก่ตัวไม่รอช้า รีบถลาเข้ามาพร้อมกับแผดเสียงคำรามลั่น “ฮะฮ่า มีมันเทศตั้งหกหัว เจ้าซ่อนไว้รึ! ดี! เอามาให้ข้า! ข้าจะเอาอาหารพวกนี้ไปแลกสุราที่ร้านสุราท้ายหมู่บ้าน ข้าจะกินสุราแทนข้าว ชดเชยเงินที่เสียพนันไป!”
ชายขี้เมาเสเพลเอ่ยวาจาไม่น่าฟังเลยสักนิด บ่งบอกถึงสันดานที่ไร้สิ้นความรับผิดชอบ และสิ้นคิดอย่างรุนแรง เขาคิดจะแย่งชิงเศษอาหารชิ้นสุดท้ายที่ร่างเดิมอุตส่าห์เก็บเอาไว้ให้เด็ก ๆ เพื่อนำไปปรนเปรอความอยากและประชดรักฝังใจของตนเอง
"หลีกไป หาไม่เช่นนั้นข้าจะลงมือแล้วนะ!!!" ฉีเยี่ยนเซินคำรามลั่น ง้างมือขวาขึ้นสูงเหนือศีรษะ ทำท่าทางข่มขู่ คล้ายจะผลักเด็ก ๆ และตบตีสั่งสอนเซียวซือหลิง เพื่อบีบให้หลีกทาง เหมือนทุกครั้งที่เขาเคยกระทำกับร่างเก่า
อารมณ์ของเขารุนแรงเต็มไปด้วยการใช้ปากตวาดด่าทอคุกคาม ประกอบเข้ากับการง้างมือข่มขู่ แต่ก็ไม่เคยลงมือจริง ๆ เลยสักครั้ง ทว่าต่อให้ท่าทางของฉีเยี่ยนเซินจะดูน่ากลัวขนาดไหน แล้วมันยังไง? สำหรับอดีตเอสเปอร์สาวขาลุยผู้มีพลังช้างสาร มีหรือจะปล่อยให้ฝ่ามือนั้นลดต่ำลงมาได้!
“อยากกินสุรานักใช่หรือไม่? ได้! เช่นนั้นก็กินหมัดกินส้นเท้าของข้าเข้าไปก่อนแล้วกัน!”
เซียวซือหลิงประกาศกร้าว ดวงตาสาดประกายอำมหิตเยือกเย็นปานนางพญามารที่ตื่นจากการจำศีล นางก้าวสามขุมเข้าประชิดตัวฉีเยี่ยนเซินในชั่วเสี้ยววินาที ท่วงท่ารวดเร็วฉับไวปานสายฟ้าแลบ จนเกิดกระแสความกดดัน อากาศรอบตัวหมุนวน มือซ้ายของนางพุ่งเข้าตะครุบหมับที่ข้อมือขวาของเยี่ยนเซินที่ง้างค้างอยู่ ส่วนท่อนแขนขวาโอบพันธนาการเข้าที่รอบเอวแห้งก้างของเขาเยี่ยงคีมเหล็กกล้ากลืนกิน
นางจำต้องควบคุมและผ่อนแรงที่มีมากกว่าของมนุษย์ทั่วไปหลายเท่าตัวให้อยู่ในระดับที่พอเหมาะ มิเช่นนั้นกระดูกสันหลังและลำคอของอดีตอัครเสนาบดีฝ่ายทหารผู้นี้ คงได้แหลกสะบั้นกลายเป็นผุยผงสิ้นชีพคาที่แน่! นางย่อเข่าลงต่ำ ใช้กระบวนท่าเหวี่ยงจากสะโพกอันทรงพลังตามศาสตร์ศิลปะการต่อสู้สายมวยปล้ำโลกอนาคต จับร่างของฉีเยี่ยนเซินทุ่มหัวลงพื้นดินอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความปรานีดั่งเช่นยมบาลผู้กุมชะตาชีวิตคนชั่ว!
ตึ้ง!!!
ท่าวรยุทธ์เยอรมันซูเพล็กซ์ [1] อันทรงพลัง! พาร่างของฉีเยี่ยนเซินลอยละลิ่วโค้งกลางอากาศ ก่อนจะหัวปักพื้นดินกระแทกเข้ากับพื้นกระท่อมผุพังอย่างรุนแรง จนฝุ่นคลุ้งตลบอบอวล กระดูกสันหลังส่งเสียงลั่นกร๊อบ ร่างของชายหนุ่มปวดหนึบ ตามมาด้วยความรู้สึกเจ็บจุกแน่นหน้าอกจนร้องไม่ออก ลมหายใจของเขาไหลเข้าออกอย่างติด ๆ ขัด ๆ
วรยุทธ์ภายในที่บาดเจ็บเสียหายของเขา ไม่สามารถตอบสนอง หรือขัดขืนกระแสแรงกดขี่อันมหาศาลปานภูผากดทับนี้ได้เลยแม้แต่น้อย เซียวซือหลิงไม่ปล่อยให้เขาได้พักหายใจหายคอ นางส่งท่อนแขนเรียวผอมเข้าสกัดกั้นคอของเขาจากทางด้านหลัง พร้อมกดฝ่าเท้าลงกลางแผ่นหลังของฉีเยี่ยนเซิน จากนั้นออกแรงดึงและถีบ ทำเอาร่างของชายหนุ่มจำต้องนอนราบไปกับพื้น
ฉีเยี่ยนเซินพยายามดิ้นรนต่อสู้ แต่ยิ่งดิ้นก็เหมือนยิ่งถูกกดทับแรงขึ้น ใบหน้าของเขาที่แดงฉ่าเพราะฤทธิ์สุรา ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ เขารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก ร่างทั้งร่างค่อย ๆ จมฟุบอยู่ใต้แทบเท้าของภรรยาที่เขาเคยตราหน้าว่าอ่อนแอและไร้ประโยชน์
เซียวซือหลิงก้มลงมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ไร้ความปรานี “ฟังข้าให้ดี ไอ้เสเพลฉีเยี่ยนเซิน ตั้งแต่ยามนี้เป็นต้นไป เงินทอง อาหาร และอำนาจสิทธิ์ขาดในบ้านหลังนี้ข้าเป็นคนคุมแต่เพียงผู้เดียว! สำหรับเจ้าภรรยาคือสวรรค์! คำพูดของข้าคือประกาศิตเด็ดขาด ถ้าเจ้ากล้าหือ แอบไปบ่อนพนัน หรือคิดจะแย่งของกินของลูก ๆ อีกแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะหักคอเจ้าทิ้งเสียตรงนี้! เจ้ามีหน้าที่เชื่อฟังและทำงานงก ๆ ไปซะ!”
“อั่ก...เจ้า...เจ้ามัน...นังปีศาจใจยักษ์!” ฉีเยี่ยนเซินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความยากลำบาก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความเคียดแค้น ตื่นตระหนก และอัปยศอดสู จนแทบจะกระอักเลือดออกมา
^เยอรมันซูเพล็กซ์ หรือที่เรียกอีกอย่างว่า "ท่าทุ่มหลังเอว" เป็นท่าทุ่มยอดนิยมในกีฬามวยปล้ำ (ทั้งมวยปล้ำสมัครเล่นและมวยปล้ำอาชีพ) โดยผู้ใช้จะยืนอยู่ด้านหลังคู่ต่อสู้ รวบเอว ยกลอยขึ้นเหนือศีรษะ แล้วหงายตัวทุ่มคู่ต่อสู้ลงไปกระแทกพื้นด้านหลัง
บทที่ 23 ข้าไม่ใช่สตรีขี้โรค (2/2)ฉีเยี่ยนเซินที่รู้หน้าที่เป็นอย่างดี เขาไม่รอให้ภรรยาต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง สัญชาตญาณทหารที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง ก็สั่งให้เขารีบลุกขึ้นยืน แล้วพุ่งพรวดเข้าไปรวบตัวเด็ก ๆ ทั้งสี่คนและพยุงเสิ่นเหนียนสือให้ถอยร่นเข้าไปหลบอยู่หลังเสาหินขนาดใหญ่ทันทีและแล้ว... มหกรรมการบดขยี้ฝ่ายเดียวก็เปิดฉากขึ้นอีกครั้ง!เซียวซือหลิงก้าวเท้าฉับ ๆ พุ่งเข้าสู่ใจกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์นับสิบคน นางเอี้ยวตัวหลบคมดาบที่ฟาดฟันลงมาอย่างพลิ้วไหวราวกับสายลม ก่อนจะสวนกลับด้วยพละกำลังช้างสาร ไม้พลองในมือของนางตวัดฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของชายฉกรรจ์คนแรกจนกระดูกหักสะบั้น!เจ้าตัวอ้าปากร้องลั่น ก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพที่ดูน่าเวทนานางหมุนตัวหันกลับมาเตะก้านคอชายคนที่สอง ทำเอาร่างยักษ์ลอยกระเด็นหวือไปกระแทกเข้ากับกำแพงไม้จนทะลุทะลวงเป็นช่องโหว่ ฝ่ามือของนางฟาดเข้าที่กลางอกของชายคนที่สามจนซี่โครงยุบ มันผู้นั้นกระอักเลือดออกมาอย่างพรั่งพรู ก่อนจะสลบเหมือดกลางอากาศในเสี้ยววินาทีต่อมา!"ขวางนางไว้! ฆ่านังปีศาจตนนี้ให้ไ
บทที่ 23 ข้าไม่ใช่สตรีขี้โรค (1/2)ฉีเยี่ยนเซินขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกรอด เขาอยากลงมือกับคนชั่วพวกนี้เหลือเกิน แต่ด้วยร่างกายที่ยังบอบช้ำจากการถูกภรรยาทุบตีสั่งสอน อีกทั้งเส้นลมปราณและกำลังภายในของเขาถูกทำลายไปหลายปีแล้ว ทำให้เขาไม่อาจทำอันใดคนเหล่านี้ได้และอีกเหตุผลประการหนึ่งที่ทำให้เขานึกเจ็บใจอย่างเหลือแสนก็คือ ตอนนี้เขามีสถานะเป็นผู้ลี้ภัยที่ต้องโทษประหารเก้าชั่วโคตร! หากเขาดึงดันใช้กำลังอาละวาดในสถานที่แห่งนี้ ผู้ที่หนุนหลังเถ้าแก่จิน ย่อมต้องส่งกองทหารมาตรวจสอบ และเมื่อนั้น... ฐานะที่แท้จริงของอดีตอัครเสนาบดีฝ่ายทหารย่อมถูกเปิดโปง ความตายจะมาเยือนตัวเขาและลูก ๆ ทั้งสี่คนทันที!ฉีเยี่ยนเซินถูกบีบคั้นให้จนตรอก ไร้ทางหนี ไร้ทางสู้!ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของฝูงชน ฉีเยี่ยนเซินผู้หยิ่งยโสจำต้องกลืนศักดิ์ศรีทั้งหมดลงคอ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าดัง ตึง! เบื้องหน้าเซียวซือหลิง สองมือหนารวบกอดเข้าที่ขาทั้งสองข้างของภรรยาที่เขาเคยชิงชัง"ซือหลิง... ภรรยาของข้า... ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ ต่อไปข้าจะไม่แอบมาเล่นพนันที่นี่อีก เจ้าต
บทที่ 22 พลาดท่า (2/2)ทว่าในชั่วขณะเดียวกันนี้ กลับมีเสียงหัวเราะร่าของใครคนหนึ่งดังโพล่งขึ้นมาทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัด และทำลายความเงียบงันลงจนหมดสิ้น"ฮะฮะฮ่าฮ้าาา สวรรค์! ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า นึกว่ายอดฝีมือที่ไหนบุกมา ที่แท้ก็แค่นังชาวบ้านขี้โรคกับลูกเต้าซอมซ่อ!"เสียงหัวเราะเยาะหยันดังกึกก้องขึ้นจากมุมหนึ่ง ก่อนจะลุกลามอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง เหล่าผีพนันที่เมื่อครู่ยังติดอยู่ในอาการตื่นตระหนก จู่ ๆ ก็พากันถ่มน้ำลายลงพื้น และชี้หน้าด่าทอเซียวซือหลิงกับเด็ก ๆ ทั้งสี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม"เฮ้ย! ไอ้ขี้เมาฉี! นั่นเมียของเจ้าไม่ใช่หรือวะ! ปล่อยให้สตรีผอมแห้งอย่างกับไม้เสียบผีมาตามตัวถึงในหอบุปผชาติ เจ้าช่างเป็นบุรุษที่ไร้น้ำยาเสียจริง!""รีบไสหัวออกไปซะนังคนชั้นต่ำ! ที่นี่เป็นสถานที่รื่นรมย์ ไม่ใช่ที่สำหรับสตรีมาแผดเสียงร้องหาผัว ขืนยังหน้าด้านยืนขวางลูกหูลูกตาพวกข้าอีก ประเดี๋ยวเถ้าแก่ก็จับพวกเจ้าแม่ลูกไปขายเป็นทาสรับใช้เสียหรอก!"เสียงก่นด่าขับไล่ดังเซ็งแซ่ไม่หยุด ฉีเยี่ยนเซินที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าโต๊ะพนันใบหน้าสลับ
บทที่ 22 พลาดท่า (1/2)ผู้ที่วิ่งมาไม่ใช่ใครคนอื่นไกล แต่เป็นเสิ่นเหนียนสือ หญิงหม้ายเพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจและใจดี นางบังเอิญได้ยินข่าวลือจากชาวบ้านว่า เซียวซือหลิงสหายน้องรักของนาง กำลังเดินหน้าทะมึนบุกมาตามตัวสามีจอมเสเพลที่หอบุปผชาติ ไหนยังพ่วงเด็ก ๆ มาด้วยทั้งสี่คนนางเกิดใจเป็นห่วงเป็นใย ด้วยกลัวว่าเซียวซือหลิงและลูก ๆ จะถูกคนคุมบ่อนรังแก นางจึงรีบวิ่งโร่ตามมาด้วยความร้อนใจอย่างสุดแสนนางรู้แก่ใจอยู่แล้ว ว่าเซียวซือหลิงกลายเป็นสตรีที่มีพละกำลังมหาศาล สามารถสู้กับบุรุษร่างกำยำได้สบาย แต่ว่า... คนคุมบ่อนของที่นี่ ไม่ได้มีแค่คนเดียว หากพวกมันลงมือพร้อมกัน สตรีอย่างนางหรือจะรับมือไหวทว่า...ทันทีที่เสิ่นเหนียนสือก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาด้านใน และทันทีที่สายตาของนางได้มองปะทะเข้ากับร่างของชายฉกรรจ์ทั้งหก ที่ยามนี้นอนสิ้นสภาพอยู่บนพื้น หญิงหม้ายเช่นนางก็ถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเสิ่นเหนียนสือไม่อยากให้สถานการณ์บานปลายไปมากกว่านี้ นางจึงพยายามกดข่มความหวาดกลัวเอาไว้ในอก แล้วรีบก้าวเท้าเดินเข้
บทที่ 21 หลงผิด (2/2)“เจ้ามัวแต่ดื่มอยู่ได้ ตาใหม่จะเริ่มแล้ว เร็วเข้า รีบโยนเงินลงมา” เจ้ามือที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตะโกนเรียกสติฉีเยี่ยนเซิน“ข้าลงหมดถุงนี่เลยแล้วกัน” ว่าจบฉีเยี่ยนเซินก็โยนถุงเงินสีแดงตุ่นไปกลางโต๊ะพนัน“นายท่านฉีช่างใจป้ำยิ่งนักเจ้าค่ะ~ คืนนี้ให้ข้าน้อยปรนนิบัติท่านนะเจ้าคะ~” สตรีคณิกาข้างซ้ายเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย พลางบดเบียดหน้าอกอวบอิ่มเข้าหาท่อนแขนของเขาฉีเยี่ยนเซินเปลี่ยนจากสีหน้าเศร้าสร้อย เป็นหัวเราะร่า เขาไม่ได้ผลักไสพวกนาง แต่ก็ไม่ได้สนใจพวกนางด้วยเช่นกัน สายตาของเขากำลังจดจ่ออยู่ที่ถ้วยลูกเต๋าตรงหน้า เจ้ามือพนันกำลังเขย่าถ้วยลูกเต๋าเสียงดังกริ๊ก ๆ ๆ ก่อนจะกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง“เอาล่ะ! แทงมา! สูงหรือต่ำ! เร็วเข้า!” เจ้ามือเอ่ยรบเร้า ไม่กี่ชั่วลมหายใจต่อมา เหล่าผีพนันที่รุมล้อมอยู่รอบโต๊ะก็เอ่ยสวนกันขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง“ข้าแทงสูง”“ข้าเอาด้วย”“ส่วนข้าแทงต่ำ 1 ตำลึง”“ข้าฉีเยี่ยนเซิน
บทที่ 21 หลงผิด (1/2)ลึกเข้าไปในใจกลางของหอบุปผชาติ ควันกำยานที่มีฤทธิ์กล่อมประสาทอ่อน ๆ ลอยโขมงโฉงเฉงอยู่ทั่วบริเวณ บนเก้าอี้หัวกลมที่ติดกับโต๊ะพนัน ปรากฏร่างของฉีเยี่ยนเซินผู้เคยมีอำนาจล้นมือ แต่ปัจจุบันนี้กลายเป็นผีพนันไร้เกียรติแม้เขาจะยังไม่หายไข้ดี ใบหน้าบวมเป่งเพราะถูกภรรยาทุบตีสั่งสอน เบ้าตาหนึ่งข้างก็ยังเขียวช้ำไม่หาย แต่คนสันดานดื้อด้านเช่นเขาก็ยังอุตส่าห์ถ่อสังขารมาเล่นพนันถึงที่นี่ ช่างเป็นบุรุษจอมเสเพลที่ไม่น่าให้อภัยจริง ๆฉีเยี่ยนเซินเอื้อมมือมาจัดเสื้อผ้าตัวเก่าที่ขาดรุ่งริ่งและเต็มไปด้วยรอยปะชุนให้เข้าที่เข้าทาง แววตาคู่คมของเขา บัดนี้ขุ่นมัวไปด้วยฤทธิ์สุราและฤทธิ์ของกำยานกล่อมประสาท“ฮะฮะฮ้าาาา!!!”เขาหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างคนไร้สติ ข้างกายของเขาขนาบซ้ายขวาด้วยสตรีคณิกาสองนางที่คอยป้อนสุราและผลไม้เข้าปากเขาอย่างเอาอกเอาใจ“อื้มมม ผลไม้พวกนี้อร่อยจริง ๆ” ฉีเยี่ยนเซินอ้าปากงับผลผูเถา [1] จากมือเรียวของหญิงคณิกา มุมปากของเขาคลี







