Masuk“ข้าย่อมจำได้ มีเจ้ามีข้า จดจำไว้มิลืมเลือน” ท้องฟ้าวันนี้ช่างสดใสยิ่งนัก ในห้องโถงของคฤหาสน์นางถานกับแม่เฒ่าจาง กำลังนั่งรอคู่แต่งงานใหม่มายกน้ำชาตามธรรมเนียม ครอบครัวของอาจารย์ฮู่อยู่ร่วมกินข้าวในเช้านี้ด้วย เซี่ยซานซานกับน้องชายยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ครั้นเห็นสองสามีภรรยาเดินออกมา ทุกคนต
เจ้าสาวคนงามเม้มปากเอาไว้แน่น เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ มีหรือนางจะหาข้อโต้แย้งได้ “อื้ม” “เช่นนั้นก็อย่าห้ามข้าเลยซือซือ” สายตาของถานจ้านหยาดเยิ้มไปด้วยแรงแห่งปรารถนา ดันมือทั้งสองข้างของนางขึ้นเหนือศีรษะ ทาบริมฝีปากเข้าหาอย่างดูดดื่ม เซี่ยซือซือไม่อาจฝืนความปรารถนาของร่างกายตัวเอง
“ตอนนี้พี่เขยถูกคุณชายรองมอมเหล้าอยู่เจ้าค่ะ ข้างนอกสนุกสนานกันมาก” เซี่ยซานซานคอยรายงานสถานการณ์ด้านนอกอยู่ตลอดเวลา เซี่ยซือซือเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น ยามนี้นางค่อนข้างหิวแล้ว “ข้ากินได้ไหม” นางมองขนมรองท้องบนโต๊ะ แล้วหันไปทางโหย่วเสวี่ยหยากับเซี่ยซานซาน “กินได้สิ ของพวกนี้เอามาให้เ
114 : ยวนยางคู่ (จบ) สองเดือนต่อมา เสียงประทัดจุดขึ้นตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ถานจ้านเป็นฝ่ายแต่งเข้ามาเป็นเขยของตระกูล คนนอกไม่รู้มักคิดติฉินนินทา แต่การที่เซี่ยซือซืออยู่กับสองแม่ลูกตระกูลถานมาตั้งแต่ต้น พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกันมาหลายปีแล้ว ไม่แบ่งแยกว่าใครต้องแต่งเข้าบ้านใคร
คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ทุกคนกลับมาถึงคฤหาสน์อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน ถานจ้านถือโอกาสนี้ประกาศข่าวดีแก่ทุกคน เรื่องที่เขาได้ขอเซี่ยซือซือแต่งงานบนเรือ และนางก็ตอบตกลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “แหวนแต่งงานของข้า” เซี่ยซือซือชูนิ้วนางข้างซ้ายขึ้นให้ทุกคนดู ถานจ้าน “ซือซือนี่เจ้าโอ้
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยซานซานหยุดกึกในทันที “เสวี่ยหยาก็ถามหาเจ้า หมู่นี้เจ้าไม่ได้ไปที่จวนแม่ทัพโหย่วนานแล้ว” ทุกครั้งที่น้องสามของเขานัดนางมาที่จวน วันนั้นโหย่วหยางหลงจะทำตัวว่างในทันที และจะแวะไปหาน้องสามที่จวน เพียงเพื่อที่จะอ้างเรื่องสอบถามข่าวคราวของถานจ้าน แต่ในความเป็นจริงแล้ว
36 : ปีศาจมาแล้ว พอพวกเขาเดินทางกลับถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ยืนอยู่บนถนนสองข้างทาง ต่างจับจ้องมาที่ลาเทียมเกวียนของพวกเขา ต่างตื่นเต้นและตกตะลึงกันหมด ที่ครอบครัวยากจนอย่างคนบ้านสกุลถาน กับเด็กบ้านสามแห่งสกุลเซี่ย สามารถซื้อเสบียงมาตุนเอาไว้ได้ ในจำนวนมากมายถึงเพียงนี้ “ท่านแม่
“ข้าอยากเอาเป็ดย่างกับหมูตุ๋นน้ำแดงห่อกลับบ้าน คิดเงินที่บัญชีนายท่านหยวนรวมกับโต๊ะนี้เลยนะ” “ได้ขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปจัดการห่อใส่กล่องอาหารให้ นายท่านรอสักครู่นะขอรับ” เสี่ยวเออร์รับรายการอาหารเสร็จ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องรับรองไป พวกเขาจึงนั่งคุยกันเล่น ระหว่างรออาหารที่สั่งกลั
อาซือของข้า ! คำนี้ขัดหูเซี่ยซือซือยิ่งนัก “แม่เฒ่าเซี่ยของในบ้านของข้า ท่านแม่กับข้าเป็นคนหาซื้อเข้ามาทั้งหมด ท่านไม่มีสิทธิ์ที่จะมาหยิบฉวยไป มิเช่นนั้นข้าจะให้คน ไปพาผู้ใหญ่บ้านมาตัดสินเรื่องนี้” ถานจ้านทำหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงเขาทุ้มลึกเย็นยะเยือก แม่เฒ่าเซี่ยเบะปากเหยียดถานจ้
“ท่านแม่ลมหนาวมาเร็วเช่นนี้ ปีนี้ท่านว่าจะมีภัยหนาวหรือไม่” หลายปีก่อนนางมีความทรงจำอันเลวร้ายจากภัยหนาว เกิดอุบัติเหตุหลังคาบ้านรับน้ำหนักหิมะไม่อยู่ ถล่มลงมาทับคนในบ้านเสียชีวิต อีกทั้งยังมีชาวบ้านนอนแข็งตายไปถึงสองครัวเรือน ในปีนั้นบิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ พวกเขารีบทำการซ่อมแซมหลัง







