๕ อบรมสั่งสอน

ถงซิ่นเหยาคาดไว้แต่แรกแล้วว่า บุรุษโง่เขลาผู้นี้ต้องตามมาเอาเรื่องนางในที่สุด เกรงว่า คงถูกสตรีผู้นั้นกรอกหูสาดคำพูดใส่จนเชื่อไปหมดราวกับคนไร้สมองกระมัง!

ทว่านางก็ยังอดขบขันในใจไม่ได้ เหตุใดเขาถึงได้โมโหโง่งมถึงเพียงนี้กันเล่า

แม้แต่จะหาถามเหตุผลสักคำ ว่าเพราะหตุใดนางจึงต้องทำเช่นนั้น…เขาก็ยังไม่คิดจะถามเลยหรือ?

ทันใดนั้น บรรยากาศในจวนพลันเงียบงันลงราวสายน้ำกลายเป็นธารน้ำแข็ง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วจนไม่มีผู้ใดกล้าขยับหรือแม้แต่หายใจแรง เหล่าสาวใช้ต่างพากันก้มหน้าตัวสั่นระริกอย่างหวาดหวั่นว่าจะเกิดเหตุการณ์คล้ายคลึงกับเมื่อวานอีก

เสียงใสของเด็กน้อยยังคงดังขึ้นอย่างร่าเริง “ท่านพ่อ!”

แต่บุรุษที่ก้าวเข้ามากลับไม่ได้มีรอยยิ้มตอบกลับแม้แต่น้อย ดวงตาคมคู่นั้นลึกล้ำเยียบเย็น จนผู้คนมองเห็นล้วนรู้สึกหนาวเหน็บเข้าไปถึงกระดูก

หลี่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ ทว่าฝีเท้ากลับหนักแน่น ใบหน้าหล่อคมคายเรียบเฉยไร้อารมณ์

ภายในใต้แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาและโทสะที่ถูกกดไว้ จนแม้แต่ลมหายใจภายในเรือนก็คล้ายจะหยุดชะงัก

“ถงซิ่นเหยา…” หลี่เฉิงหยวนกล่าวออกมาอย่างราบเรียบ หากแต่เฉียบเย็นราวคมมีด “ปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้วรึ…หรือเห็นว่ามีมารดาของข้าให้ท้ายจึงกล้าอวดดีถือดีเช่นนี้”

น้ำเสียงทุ้มนั้นดังก้องสะท้อนในอากาศ กดทับลมหายใจจนเหล่าบ่าวไพร่รอบกายต่างหวาดหวั่นอยากจะหนีหายไป

หัวคิ้วเรียวของถงซิ่นเหยาค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน นางมองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งงัน แฝงความงุนงงและไม่พอใจในคราวเดียว

มาหาถึงที่เช่นนี้…ก็เพื่อจะตามมาหาเรื่องเท่านั้นรึ?

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของถงซิ่นเหยาประสานสบตาเข้ากับบุรุษตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายไปยังบุตรชายที่วิ่งออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทันใดนั้น…ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็แวบเข้ามาในหัว นางลอบกลืนน้ำลายลงคอ ความปวดร้าวแล่นจับหัวใจแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ท่านพ่อ!” เสียงใสของอาหรงน้อยดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น

หลี่เฉิงหยวนชะงักไปเล็กน้อย

เขาเพียงปรายตามองบุตรชายด้วยแววตาเย็นชาหาได้ฉายอารมณ์ใดๆ ออกมา สีหน้าราบเรียบราวกับรูปสลัก ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนผ่านแววตา

เขาไม่แม้แต่จะโน้มตัวก้มลงหรือยื่นมือไปรับเด็กน้อยมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน

แววตาของอาหรงน้อยที่สว่างวาบด้วยความยินดีเพียงแค่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กจะค่อยๆ เจื่อนลง เมื่อได้ยินน้ำเสียงทุ้มเย็นชาคำหนึ่งเปล่งออกมาจากปากของบิดาอย่างเฉียดเฉือนหัวใจ

“ข้า…ไม่ชอบเด็ก” หลี่เฉิงหยวนพูด สายตาคมกริบที่ปรายมองอยู่เต็มไปด้วยความเย็นชา ไร้สายสัมพันธ์ของบิดากับบุตร

ถ้อยคำพูดนั้นคล้ายคมมีดบาดกลางอากาศ ความหวังเล็กๆ ในดวงตาเด็กน้อยดับวูบลงทันที ใบหน้าสั่นสะท้านด้วยความเสียใจ ริมฝีปากเม้มแน่นราวกลัวจะหลุดเสียงสะอื้นออกมา

ถงซิ่นเหยายืนนิ่งมองภาพเบื้องหน้า หัวใจดวงน้อยคล้ายถูกบีบแน่น ความเจ็บปวดไหลเอ่อล้นขึ้นมาแทบกระอักออกจากอก นางรู้ดีว่า เด็กน้อยผู้นี้รอคอยบุรุษผู้นั้นมานานเพียงใด ไม่ใช่เพียงหนึ่งวันหรือหนึ่งคืน…หากแต่เป็นนับตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก

ในนิยายกล่าวไว้ว่า หลี่เฉิงหยวนแต่งกับถงซิ่นเหยาเพราะคำสั่งของมารดา หาใช่ด้วยความเต็มใจไม่

เพราะหลี่เฉิงหยวนมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว แต่เพราะสกุลถงมีบุญคุณต่อจวนหลี่อ๋อง เขาจึงจำต้องก้มหัวแต่งกับสตรีที่ตนรังเกียจ จนเมื่อถงซิ่นเหยาตั้งครรภ์ เขายิ่งชังน้ำหน้านางมากกว่าเดิม คิดว่านางจงใจใช้บุตรในครรภ์เป็นเครื่องมือต่อรองอำนาจ

ถงซิ่นเหยาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้รินไหลออกมา หาใช่เพราะรู้สึกเสียใจหรือผิดหวังที่ไม่อาจเรียกร้องความจากบุรุษตรงหน้าได้ หากแต่นางสงสารเด็กน้อยผู้นี้ต่างหาก

นางเพียงเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาราวกับสายลมพัดโชยมา “อาหรง…มาหาแม่”

หากบุรุษผู้นั้นรังเกียจนัก…นางก็หาได้ยัดเยียดให้เขาไม่!

มีผู้ใดกันเล่าว่าลูกของนางจะเติบโตไม่ได้หากไร้บิดา?

ในเมื่อสวรรค์อยากให้ชีวิตนางอยู่ต่อ เช่นนั้น…นางนี่แหละ จะเป็นทั้งบิดาและมารดาให้แก่อาหรงเอง!

ร่างเล็กของอาหรงสะดุ้งเฮือกก่อนจะค่อยๆ เดินกลับเข้ามาในอ้อมแขนของมารดา ดวงตาใสคู่นั้นแดงก่ำอย่างน่าสงสาร

ถงซิ่นเหยาโอบกอดบุตรชายแน่นราวจะปกป้องจากใต้หล้าที่โหดร้ายนี้ให้ได้จนลมหายใจสุดท้าย

หลี่เฉิงหยวนจ้องมองสตรีตรงหน้า ดวงตาคมกริบแข็งกร้าว มุมปากหนาเหยียดยกยิ้มดูแคลน “หึ! มารดาเป็นเช่นไร บุตรก็เป็นเช่นนั้น” เขาเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ “ถึงว่าเรียกร้องความสนใจราวกับสตรีไร้ยางอายเหมือนมารดาไม่มีผิดเพี้ยน…ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก!”

หนังตาของถงซิ่นเหยากระตุกริกๆ หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่น นัยน์ตาเมล็ดซิ่งวาววับเจือด้วยเพลิงโทสะที่แทบกลืนกินทั้งร่าง

นางสูดลมหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์ขุ่นเคืองที่เดือดพล่านอยู่ในอก ร่างทั้งสั่นระริกไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว

หากแต่เป็นเพราะโทสะที่แทบจะปะทุออกมาทุกเมื่อ!

หากมิใช่ว่ายามนี้มีอาหรงอยู่ตรงหน้า เกรงว่านางคงเงื้อมมือฟาดตีหัวบุรุษปากสุนัขผู้นี้จนแตกไปแล้ว!

“หากหลี่อ๋องไม่เคยเห็นหม่อมฉันอยู่ในสายตา ก็อย่าเอ่ยวาจาให้เปลืองลม” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ใบหน้าคนงามเชิดขึ้น สบเข้ากับดวงตาคมกริบแข็งกร้าวคู่นั้นอย่างไม่ลดละ

ถงซิ่นเหยาแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน ใบหน้าคนงามเจือด้วยรอยยิ้มจางๆ

“ลูกของข้า...ข้าเลี้ยงเองได้! ไม่จำเป็นต้องพึงคนที่มีหัวใจเป็นหิน!”

พอสิ้นคำ นางก้าวเข้าไปอุ้มอาหรงแนบอกอย่างอ่อนโยน ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง นัยน์ตาเมล็ดซิ่งเย็นเยียบเฉือนลึกยิ่งกว่ามีด “น่าแปลกนัก…คนทั้งจวนก็กินข้าวจากฝีมือพ่อครัวเดียวกัน แต่ดูท่าหลี่อ๋องจะมีรสพิเศษกว่าผู้ใดนะเพคะ”

มุมปากนางยกยิ้มเย็นชา ถงซินเหยาเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามตาอด้วยความใส่ใจอยากรู้ “สตรีผู้นั้นปรุงรสอันใดให้กันหรือเพคะ ถึงได้เชื่อฟังราวสุนัขรับใช้เช่นนี้ หากมีโอกาสหม่อมฉันคงต้องหาเวลาไปถามนางให้ชัดเจนเสียที…”

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งยังคงสบเข้ากับบุรุษตรงหน้าอย่างท้าทาย

“ไป๋เหม่ยฮวา…ช่างมีความสามารถในการชักจูงผู้อื่นจนน่าแปลกใจนัก! เสมือนทำให้คนเป็นสุนัขได้จริงๆ”

พอสิ้นเสียงถ้อยคำสุดท้าย ความเงียบงันก็ปกคลุมทั่วเรือน

เหล่าสาวใช้ทั้งหลายต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

หลี่เฉิงหยวนชะงักไปชั่วอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นเยียบพลันมืดดำลงด้วยโทสะ เขาก้าวเข้ามาใกล้ ห่างเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายอำนาจแผ่ซ่านจนบรรยากาศคล้ายจะหยุดนิ่ง

“เจ้ากล้าเปรียบข้าเป็นสุนัขงั้นรึ ถงซิ่นเหยา!” เขาเสียงกดต่ำตวาดก้อง ความเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมทับอากาศไปอีกชั้น

หลี่เฉิงหยวนกัดฟันกรอดจนเป็นสันกรามเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบๆ มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดเซียว โทสะพวยพุ่งราวกับเปลวเพลิง เผาผลาญความอดกลั้นแทบหมดสิ้น

เขาหอบหายใจถี่ ราวกับพยายามกดโทสะที่คับแน่นเต็มอกไม่ให้ปะทุออกมา

ทั้งที่ตั้งใจจะมาสั่งสอนนางให้หลาบจำ กลับกลายเป็นเขาเสียเองที่ถูกถ้อยคำของสตรีผู้นั้นตอกหน้าจนแทบยืนไม่ตรง!

“ถงซิ่นเหยา…!” หลี่เฉิงหยวนกดเสียงต่ำ คล้ายพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ แต่ทุกถ้อยคำกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์

“รู้หรือไม่ ว่ากำลังพูดอยู่กับผู้ใดอยู่!”

นางยังคงยืนอยู่ตรงนั้นไม่ก้าวถอย เหยียดหลังตรงดั่งไม้ไผ่ที่ไม่ยอมโน้มแม้ถูกพายุโหมพัด

“หม่อมฉันเพียงพูดตามที่ตาเห็นเพคะ!” นางเอ่ยตอบกลับเสียงเรียบท่าทางนิ่งเฉยราวกับว่าหาได้พูดอันใดผิดไป ทว่าแววตาคู่งามกลับฉายแววเจ้าเล่ห์

“หลี่อ๋องสูงส่งเพียงนั้น หม่อมฉันย่อมไม่กล้าเปรียบ ไม่กล้าดูแคลนทำให้ขายหน้า…เพียงแต่ในสายตาหม่อมฉัน หลี่อ๋องไม่ต่างจากสุนัขก็เพียงตรงที่ยังมีตำแหน่งอ๋องเท่านั้น!”

ดวงตาคมเข้มของหลี่เฉิงหยวนวูบไหว ราวกับถูกคำพูดนั้นแทงทะลุเข้าอก ก่อนจะฉาบด้วยความเยียบเย็นดังเดิม

เขาแค่นเสียงหัวเราะแผ่วต่ำลอดออกจากลำคอ

“หัวของเจ้าคงกระแทกแรงเกินไปจริงๆ ถงซิ่นเหยา”

ถ้อยคำนั้นแฝงทั้งเย้ยหยันและข่มขู่ เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ

“อย่าริอาจอวดดีท้าทายข้า! ไม่เช่นนั้น บุตรชายของเจ้าคงไม่อาจอายุยืนได้ถึงร้อยปีได้!”

ทันทีที่ถ้อยคำนั้น เหล่าสาวใช้ในจวนต่างสีหน้าซีดเผือดไปถ้วนหน้า บางคนถึงกับกลั้นหายใจด้วยความหวาดหวั่น

เสียงลมหายใจของถงซิ่นเหยาชะงักค้าง นางเม้มริมฝีปากแน่นจนเลือดซิบ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งวูบไหว พลางกระชับอาหรงแน่นยิ่งกว่าเดิม ราวกับเกรงว่าบุรุษตรงหน้าจะพรากสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของนางไป

นัยน์ตาเมล็ดซิ่งคู่งามสั่นระริกอยู่เพียงชั่วขณะ ก่อนจะแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ” ถงซ่งเหยาตอบเสียวแผ่วเบา ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “หลี่อ๋อง…มิใช่เพียงไร้หัวใจ แต่ยังขลาดกลัวถึงขั้นต้องเอาเด็กเล็กมาขู่สตรีผู้อ่อนแอเช่นข้า”

ถงซ่งเหยาพลางแค่นหัวเราะออกมาอย่างเอือมระอา

หลี่เฉิงหยวนชะงักงัน ความโกรธแล่นวาบขึ้นในดวงตาคม

ปลายนิ้วมือสั่นเทา เขายกมือขึ้นราวจะเงื้อมตบ หากแต่เพียงปลายนิ้วสัมผัสถึงความอุ่นร้อนแห่งลมหายใจของนางตรงหน้า เขากลับชะงักไว้กลางอากาศ

ดวงตาของถงซิ่นเหยาไม่แม้แต่จะหลุบลง นางยังคงจ้องสบเขาอย่างท้าทาย ไม่มีแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เพียงแต่ในอ้อมแขน ยังคงกอดอาหรงแน่นจนเด็กน้อยสะอื้นเบาๆ

บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนแม้แต่เสียงลมพัดก็ได้ยินชัด

เพียงชั่วอึดใจหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มดังสะท้อนขึ้นอย่างเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ดี…ช่างอวดดีนัก! ถงซิ่นเหยา”

หลี่เฉิงหยวนขยับเข้าไปใกล้ พลางโน้มตัวลง กระซิบชิดหูของนาง ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเยียบเย็นดุจคมมีด “หากเจ้ากล้าแตะต้องไป๋เหม่ยฮวาให้ต้องเจ็บช้ำอีกก็อย่างหากว่าข้าไร้ความเมตตา!”

พอสิ้นคำ เขาผละกายออกไปทันที ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเย็นเยียบและแรงกดดันอันหนักอึ้งที่ยังคงอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ

ถงซิ่นเหยาเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ลับตาไป

นางหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเอือมระอา

“บุรุษเช่นนั้น…ยังจะให้เรียกว่าสามีได้อย่างไรกัน”

ถงซิ่นเหยาก้มมองบุตรชายในอ้อมแขน พลางยกมือลูบผมเด็กน้อยเบาๆ พร้อมกระซิบเสียงแผ่ว “ไม่ต้องกลัวอาหรง…แม่จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องและรังแกเจ้าแน่…”

ทั้งที่ภรรยาและลูกยืนอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่บุรุษผู้นั้นกลับโง่เขลา…เลือกจะยืนข้างสตรีอีกคน!

หึ! เช่นนั้นก็ดี เพราะยิ่งเขาเกลียดนางมากเท่าใด

นางก็จะยิ่งสาดน้ำมันลงบนกองไฟนั้นให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม จนกว่าหลี่เฉิงหยวนจะทนไม่ไหว…

และกระอักเลือดตายไปต่อหน้านางให้ได้!

ริมฝีปากของนางกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นัยน์ตาเมล็ดซิ่งวาววับราวแสงมีด มือข้างหนึ่งลูบศีรษะอาหรงเบาๆ ขณะที่แววตาเต็มไปด้วยแผนการเอาคืน

“สิ่งใดที่เป็นของเจ้าก็ย่อมต้องเป็นของเจ้าดั่งเดิม หากผู้ใดกล้ามาแย่งหรือเหยียบย่ำล่วงเส้นก็อย่าหวังว่าข้าจะยอมสงบ”

แววตาถงซิ่นเหยาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยความจริงจังเจือด้วยความแค้นต่อเจ้าของร่างที่เคยถูกเหยียบย่ำ “มารดาย่อมทวงคืนให้อย่างสาสมแน่!”

และหากผู้ใดที่ย่ำยีศักดิ์ศรีนาง ก็อย่าได้หวังว่านางจะยอม ต้องตอบโต้กลับจนต้องกลืนคำเสียดสีเอง เหยียบให้ไม่มีปากเหลือจะพูด!