LOGINในที่สุดก็ถึงวันที่เฟยเฟิ่งจะต้องไปขายของในตลาดเป็นวันแรก รถเข็นขายอาหารก็โชคดีได้สามีของเหมยหลันที่กลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากการไปรับจ้างในเมืองสร้างให้ นับว่าสะใภ้ว่านและสะใภ้เย่เป็นเพื่อนที่คุยกันถูกคอที่สุดในหมู่บ้านแล้ว
เฟยเฟิ่งฝากร้านขายของหน้าบ้านไว้กับว่าที่แม่สามีอย่างไม่แน่ใจนัก กลัวว่าสตรีตรงหน้าจะเอาของที่ไว้ค้าขายไปยกให้บ้านอันจนหมด แต่เพราะตกลงกันแล้วว่าส่วนของนางและป้าเจินต้องแยกกันชัดเจนจึงวางใจลงบ้าง ทั้งยังไม่ได้ให้ช่วยเปล่าๆ แต่เป็นการว่าจ้าง
“น้าเฟิ่งเดินเร็วๆ เดี๋ยวไม่ทันคนนะ” จื่อซวานหันมาเร่ง
“จ้า” ว่านเฟยเฟิ่งเร่งผลักรถเข็นให้ไปข้างหน้าตามคำสั่งลูกเลี้ยง มองอาหารที่ทำมาวันนี้อย่างภาคภูมิใจ
อาหารคาวมีมันต้มราดซอส แต่เพิ่มให้มีมันผสมถั่ว และมันผสมเห็ดให้เลือก อย่างที่สองคือสปาเกตตีหมูสับ อาหารหวานมีขนมเบื้อง และโมจิไส้ถั่วแดงมีเพียงการลวกเส้นสปาเกตตี และขนมเบื้องเท่านั้นที่จะทำสดๆ ต่อหน้าลูกค้า ที่เหลือเฟยเฟิ่งสามารถตักใส่ได้ในทันที
.
.
.
ทันทีที่เฟยเฟิ่งจอดรถเข็นผีหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตากันแล้วก็ปรากฏตัวขึ้นทันที เฟยเฟิ่งแม้จะไม่ได้ร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังมีอาการชะงักอย่างปิดไม่มิดอยู่
“เมื่อไหร่จะหายตกใจสักทีเนี่ย มันรู้สึกแย่นะสหาย มันเหมือนว่าผมน่ะ น่าเกลียดน่ากลัว” ผีหนุ่มตีหน้าเศร้าสลด
“โอ๊ยบ่นมากไปแล้ว…โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ต่อให้เป็นคนฉันก็ตกใจ”
“น้าเฟิ่งพูดกับใคร” จื่อซวานขมวดคิ้วมองหาคู่สนทนาของแม่เลี้ยง
“อ๋อน้าพูดกับตัวเองจ้ะ เด็กๆ ไปเรียกลูกค้าเร็วเข้า อย่าลืมที่น้าสอนนะ”
เมื่อเด็กๆ วิ่งไปแล้ว เฟยเฟิ่งก็หันไปมองผีหนุ่มที่ยังยืนอยู่หน้าร้านไม่ย้ายไปไหน “เอ้า จะเอาอะไรล่ะ”
“อ้าวก็ที่สหายสัญญาไว้ว่าจะคุยให้” ผีหนุ่มตัดพ้อออกมาเพราะคิดว่าเฟยเฟิ่งจำเรื่องที่ตกลงกันไม่ได้
“ให้ฉันกับป้าร้านผักขายของใกล้หมดก่อน ไปตอนนี้ยังไงป้าเขาก็ไม่สนใจ คนเป็นแม่ค้าห่วงขายของกันทั้งนั้น ยิ่งของบูดได้เสียได้ ยิ่งต้องรีบขาย ไม่งั้นเงินไม่เหลือแน่ เสียดาย” เฟยเฟิ่งอธิบายออกไป
หลังจากได้ยินคำข้อนั้นผีหนุ่มผู้มีนามว่าเสียผ่าก็พยักหน้าหายไป ไปโผล่อีกคราก็อยู่ประจันหน้าผู้คนที่เดินผ่านหน้าร้านของเฟยเฟิ่งไปแล้วให้วกกลับมาที่ร้านเธอทันที
“แม่ค้ามาใหม่ใช่ไหม ขายอะไรล่ะ”
เฟยเฟิ่งที่เห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าขอบคุณเสียผ่า ก่อนจะเริ่มพูดบทการขายเดียวกันกับที่สอนเด็กๆ ทั้งสองคนไป
“อาหารคาววันนี้มีแบบฝรั่งผมทองอย่างหนึ่ง ในเส้นมีไข่ ในน้ำราดมีหมูกลมกล่อมมาก อีกอย่างเป็นอาหารดั้งเดิมสูตรลับของครอบครัวฉันเองเรียกว่ามันสวรรค์ ส่วนขนมมีขนมที่มาจากประเทศไทย และอีกอันเป็นขนมชื่อดังของญี่ปุ่น ได้กินรับรองว่าแปลกใหม่แน่”
“เอาทุกอย่างมาลองแล้วกัน”
“ได้เลยๆ”
ไม่นานนักเฟยเฟิ่งก็ขายอาหารจนหมดเกลี้ยง โดยมีเสียผ่าดลใจให้คนมาลอง และเด็กน้อยทั้งสองช่วยตะโกนขาย เธอเอาส่วนที่แบ่งไว้ให้จื่อซวานและซูลี่ไปนั่งกินหลังร้านของแห้งที่เฟยเฟิ่งรับของมา จากนั้นก็เริ่มเก็บของเข้าช่องข้างใต้รถเข็น เพื่อจะได้รีบไปคุยกับป้าแผงขายผัก แต่เมื่อลุกขึ้นมากลับมีผู้ชายคนหนึ่งยืนมองร้านอยู่
“หมดแล้วค่ะ มาใหม่พรุ่งนี้นะ” เฟยเฟิ่งเอ่ยออกไป
“ร้านขายดีจนลือไปถึงร้านก่อสร้างเลย ที่แท้ก็หมดแล้ว พรุ่งนี้ผมจะรีบมาลอง” ชายผู้นั้นค้อมหัวให้แม่ค้าที่เขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นมาก่อน
“ขอบใจมากจ้ะสหาย ร้านก่อสร้าง งั้นฉันฝากไปถามช่างหูด้วยสิว่าแผ่นพลาสติกน่ะจะได้วันไหน ฉันจะเตรียมเงินไปจ่าย” เฟยเฟิ่งที่เห็นว่าชายผู้นี้มาจากร้านก่อสร้างจึงไม่เสียเวลาฝากธุระไปด้วยเสียเลย
“ที่แท้ก็…”
“น้าเฟิ่ง!” เสียงซูลี่วิ่งมาจากด้านหลังเรียกให้เฟยเฟิ่งหันไปมองทันที
“อะไรๆ เกิดอะไรขึ้น” เฟยเฟิ่งถามกับเด็กหญิงที่กอดขาเธอจนแน่น
“พี่จื่อซวานน่ะสิ หลอกให้ซูลี่กินเร็วๆ แล้วก็มาแกล้งกินช้าๆ ให้ซูลี่อยากกินเพิ่ม” ซีซูลี่ปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ
“ที่แท้ก็เรื่องเท่านี้ น้าขอคุยธุระกับพี่ชายคนนี้ก่อนนะ พรุ่งนี้เขาจะมาซื้อของร้านเราด้วย”
“ไหนๆ คนไหน…ไม่เห็นมี”
ทั้งซูลี่และเฟยเฟิ่งหันกลับมามองพร้อมกันแต่ก็ไม่พบใครจึงได้หัวเราะร่วนกันออกมา สงสัยว่าชายผู้นั้นจะทนเสียงร้องไห้ของซูลี่ไม่ไหวจนวิ่งหนีไปเสียแล้ว
“เอาเถอะเฝ้ารถเข็นไว้ น้าไปทำธุระก่อน” เมื่อพูดจบจื่อซวานก็มาถึงพอดิบพอดี เฟยเฟิ่งจึงสั่งให้ไปรับหมูและไก่มาไว้ใต้รถตามที่สั่งกับร้านเนื้อสัตว์ไว้ ส่วนเฟยเฟิ่งก็สูดหายใจจนเต็มปอดมุ่งไปที่แผงผัก
.
.
.
“สวัสดีจ้ะพี่สาวคนสวย” ว่านเฟยเฟิ่งเลือกทักในแบบที่ใครก็ต้องพอใจ ด้วยรู้ว่าตนเองมีคดีติดตัว
“อะไร!”
เฟยเฟิ่งยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าตนเองจับถูกจุดที่แท้ป้าร้านผักก็บ้ายอ แม้จะยังพูดไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ไล่ไปอย่างคราวก่อน
“พี่สาวเคยรู้จักผู้ชายที่ชื่อเสียผ่าใช่ไหม”
“อย่ามาพูดชื่อนี้ให้ได้ยินอีก ผู้ชายสารเลว ครอบครัวก็เลว ตราบาปของชีวิตฉัน” ป้าแผงผักตวัดตามองด้วยความโกรธเคือง
“พี่ฟังฉันเถอะ มีคนให้เอาเรื่องมาบอกพี่”
“อย่าพูดจาเลอะเทอะ เรื่องตั้งแต่ก่อนแกจะเกิด แถมไม่ใช่คนที่นี่ ใครเขาจะต้องไปบอกแกกัน”
“คนที่สื่อสารกับใครไม่ได้นอกจากฉัน เขาบอกให้พี่ไปบ้านก่งที่หมู่บ้านซานต้ง มีจดหมายจะให้น่ะ” เฟยเฟิ่งพยายามจะอธิบาย โดยที่ยามนี้เสียผ่ามายืนอยู่ข้างหลังคนขายผักแล้ว
“จูเหมย จูเหมยฟังสหายผู้นี้เถิด” เสียผ่าเอ่ยขอร้องออกมา
“ไม่ได้ ไปให้เขาไล่ตะเพิดว่าฉันเป็นผู้หญิงสำส่อนอีกรึไง”
“ป้าไปเถอะ คนชื่อเสียผ่ามาขอร้องฉันว่ายังไงก็ต้องให้ป้าไปให้ได้” เฟยเฟิ่งพนมมือขึ้นตามความเคยชินจากภพเดิม
“บ้า! คนตายไปยี่สิบปี บ้าจริงๆ ฉันไม่เชื่อ”
“บอกจูเหมยว่า แตงโมจิ้มน้ำปลาราดข้าว” เสียผ่าที่เห็นว่าอย่างไรจูเหมยก็ไม่เชื่อจึงสั่งให้เฟยเฟิ่งพูดตามคำตน
“เสียผ่าบอกให้ฉันพูดว่า แตงโมจิ้มน้ำปลาราดข้าว หมายถึงอะไร”
“ของโปรดของเขา เป็นเสียผ่าจริงๆ ก่งเสียผ่า ฮือๆๆ ไปๆ ฉันจะไป” จูเหมยที่ได้ยินเช่นนั้นเร่งเก็บแผงผักของตัวเอง ส่วนเฟยเฟิ่งเองก็วิ่งกลับไปเอารถเข็นและเด็กๆ ให้เดินตามมาด้วย
“เราจะไปไหนกันครับ”
“ไปหมู่บ้านซานต้ง ป้าจูเหมยมีจดหมายรออยู่” เฟยเฟิ่งตอบพลางยิ้มกรุ้มกริ่มเดิมตามจูเหมยเจ้าของแผงผักที่ดีที่สุดในตลาดไป
บทพิเศษ 3 ทารกฝาแฝดช่วงหัวค่ำของคืนปลายฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นสบาย แต่ในห้องนอนของเฟยเฟิ่งกลับเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มและความอึดอัดของคนท้องแก่ใกล้คลอดเต็มที เธอนอนตะแคงข้างพร้อมลูบท้องกลมโตเบาๆ ความรู้สึกหนักและแน่นกดทับทำให้หายใจไม่สะดวก ท้องแฝดไม่เคยปล่อยให้เธอสบายอยู่แล้ว คืนนี้ก็เช่นกัน เธอพยายามจนข่มตาลงได้แต่แล้วเฟยเฟิ่งก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะรู้สึกถึงบางอย่างที่ไหลออกมาตามขา เธอรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ คิดในใจว่าคงเป็นเพราะแรงกดจากท้องแฝดจนทำให้เธอเผลอฉี่แตก แต่เมื่อเธอขยับตัวเพียงนิด น้ำอุ่นๆ ก็ไหลเพิ่มขึ้นอีก ความจริงแล่นวาบขึ้นมาทันที“ไม่นะ นี่มันน้ำคร่ำ!” เธออุทานเสียงสั่น ก่อนจะเอื้อมมือไปเขย่าตัวสามีแรงๆ “พี่จื่อหาน! จื่อหาน สามี! ตื่นเร็วเข้า!”
บทพิเศษ 2 นายพลจ้วงได้สะใภ้กลางเสียทีแม้ชีวิตของลูกชายคนกลางและลูกสะใภ้จะเป็นไปได้ด้วยดี แต่จ้วงไป่ชิงก็ยังไม่ค่อยพอใจ เพราะฝั่งลูกชายก็ขยายร้านวัสดุไปเจ็ดสาขาในห้ามณฑลแล้ว ทั้งยังจัดตั้งโรงงานทำผลิตภัณฑ์บำรุงผิวให้เฟยเฟิ่ง ขยายการเพาะปลูกสมุนไพรและดอกไม้ จนต้องว่าจ้างคนทั้งหมู่บ้าน ในโรงงานเองก็ผลิตสินค้ากันไม่ได้หยุดหน่อย เพราะร้านความงามสู่ขยายไปแล้วสิบสาขาในหลายมณฑลด้านฝั่งลูกสะใภ้ก็เรียนหนังสือได้ดีจนโล่งอก คิดหาลู่ทางหาเงินได้เป็นสิบเป็นร้อยวิธี จนจ้าวหลงเองก็ลาออกจากราชการมาเปิดธุรกิจของตัวเองแล้วเช่นกัน เพราะฟังเฟยเฟิ่งมามาก จนเกิดแรงบันดาลใจ แม้จะมีแต่คนบ้างานอยู่รอบตัวไป่ชิง แต่เมื่อไปเทียบกับลูกคนโตที่ภรรยาอย่างฟางลี่กำลังจะคลอดลูกคนแรก และอิงลี่ที่กำลังจะมีทายาทคนที่สอง ทำให้ไป่ชิงเริ่มกลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าหลานที่เกิดจากสะใภ้คนนี้
บทพิเศษ 1 นักศึกษาว่านผ่านไปหนึ่งปี เฟยเฟิ่งเข้ามาเป็นนักศึกษาใหม่ในคณะเศรษฐศาสตร์ เพราะไม่อยากเรียนบริหารธุรกิจแบบที่เคยจบมาแล้วในภพเก่า เธอไม่ได้ไปเรียนในเป่ยจิงอย่างที่เคยบอกจื่อหานไว้ แต่เธอเลือกไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับฮวาจู แม้ว่าคะแนนจะเพียงพอให้เลือกเรียนที่ไหนก็ได้ตามต้องการ แต่เมื่อดูความจำเป็นในชีวิตแล้ว การเรียนในเซี่ยงไฮ้สะดวกกว่ามาก และไม่ห่างจากหมู่บ้านชิวหลินมากเกินไปนั่นทำให้เฟยเฟิ่งยังสามารถผลิตน้ำตบ และครีมส่งขายให้กับร้านยาสู่ได้ดังเดิม และสู่มู่ไป๋เองก็ติดคนรักของตนมาก มารับส่งไปกลับที่บ้านเธอ และบ้านใหญ่ซีอยู่บ่อยๆ จื่อหานและเฟยเฟิ่งจึงสามารถติดรถกลับไปที่หมู่บ้านได้สะดวกทุกครั้ง จื่อหานคอบกลับไปดูความเรียบร้อยของเห็ด และแปลงดอกไม้ที่จ้างพี่ชายดูแลเต็มเวลา ส่วนเฟยเฟิ่งก็ผลิตสินค้าของตัวเองไปตามกำลัง
บทที่ 125 รำคาญค่ำคืนนี้ครอบครัวเล็กซีก็ยังต้องอยู่ในบ้านหลังเดิมต่อไปอีกหนึ่งคืน เพราะกว่าจะเสร็จเรื่องราว รถไฟไปเซี่ยงไฮ้ก็หมดรอบไปแล้ว เสียงแมลงร้องดังเหมือนอย่างทุกวัน อากาศเย็นยามกลางคืนพัดผ่านกระทบผิว เฟยเฟิ่งไม่สามารถข่มตานอนหลับได้ เธอพลิกตัวไปมาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้น ขยับตัวอย่างเบามือ ระวังไม่ให้จื่อหานตื่น เพื่อไปแง้มประตูแอบดูลูกๆในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงจากพระจันทร์ลอดเข้ามา จื่อซวานและซูลี่นอนหลับสนิทอย่างสบายไร้กังวล เสียงลมหายใจเบาๆ ของเด็กทั้งสองทำให้หัวใจของเฟยเฟิ่งค่อยๆ อ่อนลง แม้จะรู้ว่าพวกเขาปลอดภัยดี เธอกลับยังวางใจไม่ได้ อารมณ์ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความรักและความกลัวประหลาดๆ ทำให้เธอเอียงหัวพิงกรอบประตู จ้องมองภาพเด็กทั้งสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องตรวจสอบให้แน่ใจอยู่ตลอดเวลาว่าพวกเขายังอยู่ตรงหน้า
บทที่ 124 ขอเรียกว่าแม่“กรี๊ดดดดด” เสียงร้องลากยาวดังขึ้นทันทีเมื่อกระสุนปืนดังขึ้นสามนัดเลือดจากขมับและลำคอของจางเข่อซินสาดลงบนใบหน้าของเฟยเฟิ่ง รสเหล็กในปาก ทำให้ผู้ที่ถูกทำร้ายลืมเจ็บลุกขึ้นอ้วก ผลักร่างของคนร้ายที่ล้มมาทับตนเองออกไปโดยไม่มีเยื่อใย“เฟยเฟย!” ซีจื่อหานที่ต้องการวิ่งเข้ามาถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจขวางทางไว้ห้ามไม่ให้เขาเข้ามา แต่เพราะไม่อาจจะห้ามเฟยเฟิ่งได้เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดต้นเสียงทันทีที่ได้ยินเขาเรียก“คนที่ฆ่าพวกผู้หญิงที่หายไปคือจางเข่อซิน ฮือ เขาเป็นคนทำทั้งหมดเลย จางลี่ จานอ้าย ก็ฝีมือเขาทั้งหมด ฮึก”
บทที่ 123 ปิดฉากฆาตกร“น้าเฟิ่งบอกมาสิครับ” จื่อซวานจ้องมองหาคำตอบด้วยคราบน้ำตาที่เปรอะหน้า เขาสับสนจนไม่รู้จะวางตัวอย่างไรเสียงเด็กทั้งสองเริ่มร้องไห้ประสานกันระงมด้วยความกลัวและความสับสน เมื่อผู้ใหญ่ที่ไว้ใจ และเป็นผู้ที่ควรจะปกป้องพวกเขากลับลุกขึ้นมาทำร้ายเสียอย่างนี้จางเข่อซินส่งยิ้มเย็นที่ยกโค้งขึ้นเล็กน้อยตามมารยาทมาให้เฟยเฟิ่ง ดวงตาแฝงแววเยาะเย้ย “ว่ายังไงล่ะน้าเฟิ่ง จะบอกจื่อซวานกับซูลี่ยังไงดี”“ลุงเข่อซินคือคนที่ทำร้ายผู้หญิงที่หายไป ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร อย่ากลัวเด็ดขาด เขาคือปีศาจที่กินความกลัวเป็นอาหาร ถ้าเราไม่กลัวผู้ชายคนนี้เขาก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้ เชื่อน้านะ”
บทที่ 110 ไล่ออกจากบ้านหน้าประตูโรงพยาบาลขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ยืนเด่นอยู่บนพื้นที่เปียกชื้นจากสายฝนที่เพิ่งจะหยุดลงไป แสงไฟสว่างจ้า จากโคมหน้าประตูสะท้อนเป็นแถบยาวบนผิวถนนเปียก รถสองคันที่ขับตามกันมาหยุดล
บทที่ 2 ไม่น่าไว้ใจ“น้าหัวเราะอะไร” “เปล่านะ เอ่อคือ…ปกติน้าอยู่ห้องไหน”“ห้องใหญ่” เด็กน้อยชี้ไปยังประตูแรกด้านขวามือ เฟยเฟิ่งนำกระเป๋าไปวางไว้ด้านใน แล้วก็รีบออกมาหน้าห้องพบว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กกำลังยืดคอมองสอดส่องอยู่“ไปเรียกพี่ชายออกมาหน่อย น้ามีเรื่องต้องคุยด้วย” เมื่อมากันพร
บทที่ 1 สับสนมึนงงกลับมาปัจจุบัน…“เจ็บหัวชะมัด ไปไหนกันหมด” รสาลุกขึ้นยืนจากพื้นดินเย็นเฉียบที่ตนเองนอนอยู่พยายามปัดฝุ่นก็ต้องแปลกใจ เพราะชุดที่เธอกำลังสวมใส่ไม่ใช่ชุดเดียวกันกับที่ใส่มาวันนี้ แต่มันกลับเป็นกระโปรงยาวลายดอก ผ้าคุณภาพดีเยี่ยมผิดกับเสื้อผ้าที่จะเจอได้ตามร้านฟาสแฟชั่น ด้านข้างมีกระเ
โปรยเนื้อหา รสาบัณฑิตใหม่วัย 21 ปี ไปเที่ยวส่งท้ายก่อนกลับไทยในหมู่บ้านชาวนาที่ขุดเจอศพผู้หญิงเกือบร้อยเมื่อเดือนก่อน เธอผู้เป็นสาวกพอดแคสต์ฆาตกรต่อเนื่องจะพลาดโอกาสมาเป็นไทยมุงในสถานที่จริงได้ยังไงกัน แต่แล้วจู่ๆ รสาก็ฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของ ‘ว่านเฟยเฟิ่ง’ ลูกคุณหนูวัย 18 ปีที่ร้







