บทที่ 2 ผู้หญิงคนใหม่ในบ้านหลังเก่า

คืนนั้น โรซี่ยังคงทำงานล่วงเวลาอยู่ในแล็บเพียงคนเดียว แสงไฟในตึกดับไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงห้องของเธอที่ยังสว่าง

เธอสังเกตเห็นควันที่ลอยออกมาจากช่องระบายอากาศที่เชื่อมกับห้องแล็บข้างๆ ซึ่งปกติจะเป็นห้องเก็บสารเคมีอันตรายของทีมลินดา

“กลิ่นนี่มัน...” โรซี่ขมวดคิ้ว สัญชาตญาณของเธอเตือนว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง กลิ่นมันไม่เหมือนสารเคมีรั่วไหลทั่วไป แต่มันคือปฏิกิริยารุนแรงที่เกิดจากการผสมสารที่ไม่ควรจะอยู่ด้วยกัน

เธอกำลังจะก้าวไปที่โทรศัพท์ฉุกเฉิน แต่จู่ๆ ประตูด้านหน้าห้องแล็บก็ถูกล็อกจากภายนอก

“ใครน่ะ! เปิดประตูนะ!” โรซี่ตะโกน พร้อมกับวิ่งไปที่ประตู แต่แรงดันอากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนไป ควันสีเทาเข้มเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ

เธอจำกลิ่นนี้ได้... มันคือไซยาไนด์คอมพาวด์ที่เข้มข้น และมันถูกปล่อยออกมาในปริมาณที่จงใจให้ถึงตาย

“ลินดา? เมย์? ใครก็ได้...ช่วยด้วย!”

โรซี่พยายามจะหยิบหน้ากากป้องกันแก๊สพิษที่อยู่บนชั้น แต่ความมึนงงเริ่มถาโถมเข้ามาเร็วเกินไป สติของเธอพร่าเลือน ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ปอดแสบร้อนเหมือนถูกไฟเผา

เธอล้มลงกับพื้น มือสั่นระริกพยายามจะคว้าขวดน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่พลังงานในร่างก่ายกลับหายไปอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีสุดท้ายที่สติจะดับวูบลง โรซี่ไม่ได้นึกถึงสิทธิบัตรหรือเงินทองที่เธอมี แต่นึกถึงคำพูดของหัวหน้าที่ว่า 'คนเราไม่ใช่หุ่นยนต์'

ถ้าฉันได้มีโอกาสอีกครั้ง... ฉันจะลองใช้ชีวิตแบบมนุษย์...ที่เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์คนอื่น ๆ ดูบ้าง

หัวใจของเธอเต้นช้าลงเรื่อยๆ จนกระทั่งความเงียบสงบเข้าครอบงำ ทิ้งร่างของนักวิทยาศาสตร์สาวอัจฉริยะไว้ท่ามกลางควันพิษในห้องแล็บที่เธอรักที่สุด

แต่แล้ว... ความมืดมิดนั้นกลับถูกทำลายด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ

“นังตัวดี! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

เสียงแหลมสูงตวาดก้องอยู่ข้างหู โรซี่พยายามจะลืมตา แต่แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ ทำให้เธอต้องหรี่ตาลง ความเจ็บปวดที่ท้ายทอยทำให้เธอครางออกมา

ที่นี่ที่ไหน... ทำไมเหม็นกลิ่นสาบดินและควันไฟแบบนี้?

“แม่... แม่อย่าดุแม่จ๋าเลยค่ะ เป่าเป้ยกลัวแล้ว” เสียงเล็กๆ สั่นเครือที่ฟังดูเหมือนเด็กผู้หญิงตัวน้อยดังขึ้นใกล้ๆ

โรซี่พยายามยันกายลุกขึ้น แต่อาการหน้ามืดทำให้เธอเกือบจะล้มลงไปอีกรอบ มือของเธอที่ยันพื้นไว้... มันไม่ใช่แขนที่เรียวบางและขาวผ่องของเธอ แต่มันดูซูบซีดและหยาบกร้านกว่าเดิม

เธอก้มลงมองเสื้อผ้าที่สวมอยู่ มันเป็นชุดผ้าฝ้ายสีซีดๆ มีรอยปะชุนแบบโบราณ

เดี๋ยวนะ... ฉันควรจะตายไปแล้วนี่?

“เยว่ชิง! ฉันบอกให้ลุกขึ้นมาหุงข้าวไง! อย่ามาแสร้งทำเป็นสำออย ตกบันไดแค่นิดเดียวไม่ตายหรอก!” หญิงวัยกลางคนสวมชุดย้อนยุคแบบชาวจีนโบราณยืนค้ำหัวเธออยู่ ใบหน้าบูดบึ้งนั้นเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

โรซี่ หรือในตอนนี้คือ เยว่ชิง มองไปรอบๆ ห้องที่ทำจากอิฐและไม้ สภาพความเป็นอยู่ราวกับหลุดออกมาจากหนังประวัติศาสตร์ยุค 70-80

เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ สมองของนักวิทยาศาสตร์เริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอเริ่มไหลบ่าเข้ามา

สามีที่ไม่รัก... แม่สามีที่จงเกลียดจงชัง... และลูกสาวที่น่าสงสาร

“โรซี่ ลี... นี่เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างยัยผู้หญิงขี้แพ้นี่เหรอเนี่ย?” เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ

ดวงตาที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ฉายแววคมกล้าขึ้นมาทันที ถ้าโชคชะตาให้โอกาสเธอมีชีวิตใหม่ในยุคที่ทุกอย่างต้องใช้สมองและกำลังเพื่อความอยู่รอดล่ะก็...

คนอย่างโรซี่ ลี จะแสดงให้เห็นเองว่า ‘สติปัญญา’ คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดในทุกยุคสมัย!

บทที่ 2 ผู้หญิงคนใหม่ในบ้านหลังเก่า

“นังตัวดี! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! อย่ามาแสร้งทำเป็นตายเพียงเพราะตกบันไดแค่ไม่กี่ขั้น!”

โรซี่พยายามจะลืมตา แต่แสงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ทำให้เธอต้องหรี่ตาลง กลิ่นที่สูดเข้าไปไม่ใช่กลิ่นสารเคมี แต่เป็นกลิ่นสาบดิน กลิ่นควันไฟจากฟืน และกลิ่นอับชื้นของที่นอนเก่าๆ

ที่นี่ที่ไหน... ทำไมมันถึงไม่มีเสียงเครื่องปรับอากาศ หรือเครื่องเหวี่ยงสาร?