บทที่ 4 สัญญาผูกพันและใจที่ด้านชา

ในเมื่อความตายในโลกก่อนเป็นเรื่องจริง และการอยู่ในร่าง ‘เยว่ชิง’ นี้ก็เป็นเรื่องจริง เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสวมบทบาทนี้ให้ดีที่สุด

‘เยว่ชิง’ คนเดิมอาจจะอ่อนแอและถูกรังแกจนตายไปแล้ว แต่ ‘โรซี่ ลี’ คนนี้จะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าว่าไร้สติปัญญาอีกเป็นอันขาด

“ฉันจะไปทำครัวเดี๋ยวนี้ค่ะ” โรซี่ตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบจนอันฉีต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“เออ! รู้ความเสียบ้างก็ดี” หญิงชราสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่เต็มไปด้วยการดูถูก “รีบไปจัดการตัวเองซะ อย่าให้หลิวเหว่ยกลับมาเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของแกล่ะ นังสะใภ้ไร้สกุล!”

โรซี่มองตามแผ่นหลังของแม่สามีไป ก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยเป่าเป้ยที่ยังคงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดกลัว

“เป่าเป้ย...” โรซี่เรียกชื่อเด็กน้อยเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะ แม่... แม่จะดูแลหนูเอง”

เธอยังไม่คุ้นชินกับคำว่า ‘แม่’ แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกถึงความผูกพันประหลาดที่ติดมากับร่างนี้ การต่อสู้ครั้งใหม่ในยุคที่ไร้ซึ่งเทคโนโลยี แต่เต็มไปด้วยกฎระเบียบและคำครหา กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และเธอจะใช้สมองอัจฉริยะนี้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า... นายพลหลิวเหว่ยช่างโชคดีแค่ไหนที่มีเธอเป็นภรรยา

สัญญาผูกพันและใจที่ด้านชา

โรซี่ในร่างของเยว่ชิงเดินกะเผลกเข้ามาในห้องครัวสภาพเก่าคร่ำคร่า กลิ่นขี้เถ้าและคราบเขม่าดำติดอยู่ตามผนังอิฐ เธอหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าเตาฟืนโบราณด้วยความรู้สึกมึนงงอย่างถึงที่สุด สำหรับนักวิทยาศาสตร์ที่คุ้นเคยกับเตาไฟฟ้าความร้อนสูงและเครื่องมือที่ควบคุมด้วยระบบดิจิทัล สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ไม่ต่างจากโบราณวัตถุในพิพิธภัณฑ์

ฟืน...การเผาไหม้แบบสันดาปที่ไม่สมบูรณ์...ฉันต้องเริ่มจากตรงไหน?

เธอก้มมองกองไม้แห้งและกระบอกไม้ไผ่สำหรับเป่าลมด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่เคยหยิบจับหลอดแก้วมูลค่าหลักล้านกลับต้องมาจับท่อนฟืนที่เต็มไปด้วยมอด

“แม่จ๋า... ให้หนูช่วยไหมคะ?” เสียงเล็กๆ ของเป่าเป้ยดังขึ้นที่ประตูห้องครัว เด็กน้อยมองแม่ของเธอด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วเยว่ชิงจะก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างรวดเร็วด้วยความกลัว แต่วันนี้แม่กลับยืนจ้องเตาไฟเหมือนคนไม่เคยเห็นมันมาก่อน

“เป่าเป้ย... คือ... แม่แค่...” โรซี่พูดไม่ออก เธอไม่รู้แม้กระทั่งวิธีจุดไฟด้วยซ้ำ

สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ต่อความล้าสมัยนี้ เธอจูงมือเด็กน้อยเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเล็กๆ ของตนเอง ทิ้งความวุ่นวายในครัวไว้เบื้องหลัง เธอต้องการเวลาประมวลผลข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาในหัว

“แม่จ๋า แม่ไม่หุงข้าวเหรอคะ? เดี๋ยวคุณย่าจะดุอีก” เป่าเป้ยถามพลางปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าของแม่ที่ดูสงบนิ่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“แม่ขอพักสักครู่หนึ่งนะเป่าเป้ย หัวของแม่... มันยังไม่ค่อยเข้าที่น่ะ” โรซี่ตอบพลางลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้เป่าเป้ยชะงักไป เพราะปกติเยว่ชิงมักจะกังวลและลนลานจนไม่มีเวลามาลูบหัวลูกเช่นนี้

ในขณะที่สองแม่ลูกนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาเบาๆ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งท่าทางใจดีเดินเข้ามาพร้อมกับถาดน้ำชาร้อนๆ เธอคือ แม่บ้านหลิว คนเก่าแก่ที่อยู่รับใช้คนในตระกูลหลิวมานาน

“สะใภ้รอง... เป็นอย่างไรบ้างคะ? เจ็บตรงไหนมากไหม?” แม่บ้านหลิวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย เธอรีบวางถาดน้ำชาและเดินเข้ามาดูรอยแผลที่หน้าผากของเยว่ชิง

“คุณคือ...” โรซี่พยายามค้นหาความทรงจำ

“โธ่... นี่คงกระทบกระเทือนมากจริงๆ ฉันป้าหลิวไงคะ” แม่บ้านหลิวถอนหายใจยาว “คุณหนูอย่าไปถือสาคุณนายใหญ่เลยนะคะ รายนั้นก็ปากร้ายแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แกไม่เคยลืมเรื่องที่ครอบครัวคุณหนูด้อยกว่าตระกูลหลิวเลย ทั้งที่นายท่านผู้เฒ่ากำชับนักหนาว่าต้องดูแลคุณหนูให้ดี”

โรซี่ขมวดคิ้ว “นายท่านผู้เฒ่า? พ่อของหลิวเหว่ยเหรอคะ?”

“ใช่ค่ะ นายท่านผู้เฒ่ากับคุณพ่อของคุณหนูเป็นเพื่อนตายกันในสนามรบ” ป้าหลิวเริ่มเล่าพลางส่งถ้วยน้ำชาให้ “สมัยที่พวกท่านยังหนุ่ม มีครั้งหนึ่งที่คุณพ่อของคุณหนูยอมเอาตัวเข้ารับกระสุนแทนนายท่านผู้เฒ่าจนเกือบเสียชีวิต ทั้งคู่จึงทำสัญญากันไว้ว่าถ้ามีลูก จะให้แต่งงานกันเพื่อเป็นการเชื่อมสัมพันธ์และตอบแทนบุญคุณ”