บทที่ 5  นายพลผู้เย็นชาและการเผชิญหน้า

โรซี่พยักหน้าช้าๆ อา... พล็อตน้ำเน่าเรื่องพันธสัญญาในสนามรบนี่เอง

“แต่คุณนายใหญ่ไม่เห็นด้วยมาตลอด แกอยากให้คุณหลิวเหว่ยแต่งงานกับลูกสาวบ้านนายพลคนอื่นที่มีอำนาจเกื้อกูลกันได้มากกว่า พอเห็นคุณหนูที่ดูหัวอ่อนและ... เอ่อ... ไม่ค่อยทันคน คุณนายใหญ่จึงยิ่งได้ใจ กดขี่ข่มเหงคุณหนูทุกวิถีทาง” ป้าหลิวลดเสียงลง “แม้แต่คุณหลิวเหว่ยเอง... เขาก็ดูเหมือนจะเย็นชากับคุณหนูเหลือเกิน”

“เขาเกลียดฉันเหรอคะ?” โรซี่ถามตรงๆ จนป้าหลิวสะดุ้ง

“ไม่ใช่เกลียดหรอกค่ะ... แต่อาจจะเป็นความไม่เข้าใจมากกว่า” ป้าหลิวตอบอย่างอ้อมค้อม “คุณหลิวเหว่ยเป็นคนบ้างาน เขาเป็นทหารที่เคร่งครัดและฉลาดหลักแหลม เขาอาจจะมองว่าคุณหนูดู... เรียบง่ายเกินไปสำหรับเขา เขาไม่เคยเห็นความดีในใจที่คุณหนูมีเลย”

โรซี่แค่นยิ้มบางๆ ในใจคิดว่า ‘เรียบง่าย’ ของป้าหลิว คงหมายถึง ‘ซื่อบื้อ’ ในสายตาของหลิวเหว่ยสินะ

“อาภัพจริงๆ นะคะคุณหนู พ่อแม่ก็เสียไปหมดแล้ว ญาติพี่น้องก็ไม่มีที่ไหนให้พึ่งพา ต้องมาทนมือทนเท้าคุณนายใหญ่ที่นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะเป่าเป้ย ป้าก็ไม่รู้ว่าคุณหนูจะทนมาได้นานขนาดนี้ได้ยังไง” ป้าหลิวเช็ดหางตาเบาๆ

โรซี่มองไปที่เป่าเป้ยที่เริ่มสัปหงกอยู่ข้างๆ ความรู้สึกสงสารเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนักวิทยาศาสตร์ผู้เย็นชา เธอได้รับรู้ความจริงแล้วว่า ‘เยว่ชิง’ คือเบี้ยล่างในบ้านหลังนี้ เป็นเพียงผู้หญิงที่ถูกตราหน้าว่าโง่เขลาและไร้ค่าเพียงเพราะเธอไม่ได้มีอำนาจหรือความสามารถที่คนยุคนี้ต้องการ

แต่พวกคุณประเมินฉันต่ำไปแล้ว...

“ขอบคุณนะคะป้าหลิวที่เล่าให้ฟัง” โรซี่พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้น “จากนี้ไป ป้าไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกว่าฉันไร้ค่าอีก”

ป้าหลิวเงยหน้ามองเยว่ชิงด้วยความประหลาดใจ แววตาที่เคยหม่นแสงและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว คู่นั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงดวงตาที่คมกล้าและทรงพลัง ราวกับเป็นคนละคน

“คุณหนู... ดูเปลี่ยนไปนะคะ” ป้าหลิวพึมพำ

“คนเราตายแล้วเกิดใหม่ได้ในวันเดียวค่ะป้าหลิว” โรซี่ตอบเป็นนัย “ในเมื่อฉันยังหายใจอยู่ ฉันจะพิสูจน์ให้หลิวเหว่ยและแม่ของเขาเห็นเองว่า ‘สะใภ้ไร้สกุล’ คนนี้... มีสมองที่พวกเขานึกไม่ถึงเลยล่ะ”

ในเย็นวันนั้นเอง เสียงรถจี๊ปทหารที่แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับยิ่งกดดันมากขึ้น อันฉีรีบวิ่งออกไปรับลูกชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในขณะที่โรซี่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างห้องนอน มองดูชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวลงจากรถ ท่าทางองอาจและใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาคือ นายพลหลิวเหว่ย

ได้เวลาเริ่มบททดสอบแรกแล้วสินะ โรซี่คิดในใจพลางกระชับมือเป่าเป้ยแน่นขึ้น

  นายพลผู้เย็นชาและการเผชิญหน้า

เสียงปิดประตูรถจี๊ปทหารดังหนักแน่นเป็นจังหวะเดียวกับที่หัวใจของเป่าเป้ยเริ่มเต้นรัวด้วยความกังวล เด็กน้อยขยับเข้าไปใกล้ร่างของแม่มากขึ้น โรซี่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่หลังม่านไม้ไผ่ที่พรางตาได้เพียงครึ่งเดียว สายตาคมกริบแบบนักวิทยาศาสตร์ของเธอจ้องมองร่างสูงใหญ่ที่ก้าวลงมาจากรถ

ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าเนี๊ยบกริบปรากฏตัวขึ้น เขาคือ นายพลหลิวเหว่ย ผู้ชายที่มีโครงสร้างทางชีวภาพที่โรซี่ต้องยอมรับว่า 'สมบูรณ์แบบ' อย่างเหลือเชื่อ ไหล่กว้างที่ดูแข็งแรงแกร่งดุจหินผา ส่วนสูงที่น่าจะเกือบ 190 เซนติเมตร และใบหน้าที่ราวกับถูกสลักจากหินอ่อนชั้นเลิศ คิ้วเข้มพาดเฉียงดั่งดาบ นัยน์ตาคมปลาบที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

โครโมโซมเด่นชัดมาก... โรซี่วิเคราะห์เชิงชีวภาพโดยสัญชาตญาณ ท่าทางการเดินมีศูนย์ถ่วงที่มั่นคง บ่งบอกถึงการฝึกฝนร่างกายมาอย่างหนัก

“หลิวเหว่ยลูกแม่! กลับมาแล้วหรือลูก” เสียงแหลมปรี๊ดของอันฉีดังทำลายความเงียบ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาลูกชายคนโปรด พลางปัดป้องฝุ่นที่แทบไม่มีอยู่จริงบนบ่าของเขา

หลิวเหว่ยพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้ายังคงเรียบเฉย “ครับแม่”