บทที่ 6

“แต่ฮูหยินผู้เฒ่า…”

“ถ้านางเป็นห่วงข้า นางมาหาข้าได้”

หลิวมามาเบิกตากว้าง “ฮูหยินใหญ่!”

“ข้าได้ยินแล้ว ไม่ต้องตะโกน”

โรซี่หันกลับไปมองอย่างเย็นชา

“หรือเจ้าคิดว่าคนที่เพิ่งฟื้นจากความตายควรลากร่างไปคารวะคนแข็งแรง?”

หลิวมามาพูดไม่ออก

“ออกไป”

อีกฝ่ายจำต้องถอยออกไป แต่ก่อนจากยังหันกลับมามองซูหว่านหนิงราวกับมองคนแปลกหน้า เมื่อประตูปิดลง ชิงหลัวรีบเข้ามา

“ฮูหยินเจ้าคะ ท่านพูดแบบนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าต้องโกรธแน่”

“แล้วอย่างไร”

“นางอาจลงโทษฮูหยิน”

โรซี่หันมามองสาวใช้

“ข้าเกือบตายแล้ว ยังต้องกลัวถูกดุอีกหรือ”

ชิงหลัวเงียบ ประโยคนั้นทำให้นางไม่รู้จะตอบอย่างไร โรซี่กลับไปนั่งบนเตียง

“เล่าให้ข้าฟัง ก่อนข้าบาดเจ็บเกิดอะไรขึ้น”

ใบหน้าของชิงหลัวซีดลงทันที “ฮูหยินจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”

“จำได้ไม่หมด”

ชิงหลัวลังเล

“เมื่อวานฮูหยินออกไปที่สวนหลังเรือนเพียงลำพัง บ่าวกำลังไปเอายาจึงไม่ได้ตามไป หลังจากนั้นมีคนได้ยินเสียงร้อง พอไปถึงก็เห็นฮูหยินนอนอยู่บนพื้นแล้วเจ้าค่ะ”

“แล้วคนสวน?”

ชิงหลัวสะดุ้ง “ฮูหยินจำได้?”

โรซี่หลับตา ภาพเหตุการณ์เริ่มชัดขึ้น ซูหว่านหนิงเดินอยู่ในสวนเพียงลำพัง ชายร่างใหญ่ในเสื้อผ้าคนสวนเดินออกมาขวางทาง เขายิ้มอย่างมีเลศนัย

ฮูหยินใหญ่ เหตุใดมาเดินคนเดียวเล่าขอรับ

ซูหว่านหนิงถอยหนี ชายคนนั้นกลับเดินตาม นางบอกให้เขาหลีกทาง แต่เขาไม่ยอม ทั้งยังพยายามเข้ามาจับแขน ซูหว่านหนิงตกใจจึงวิ่งหนี จากนั้นเท้าสะดุดตอไม้ ร่างล้มลง ศีรษะกระแทกพื้นอย่างรุนแรง ภาพทุกอย่างดับวูบ โรซี่ลืมตาขึ้น

“คนสวนนั่นชื่ออะไร”

“จ้าวต้าฝูเจ้าค่ะ”

“ตอนนี้อยู่ไหน”

“ไม่รู้เจ้าค่ะ หลังพบฮูหยินก็ไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย”

โรซี่ขมวดคิ้ว หนีไปแล้ว? แปลกเกินไป หากเป็นเพียงคนสวนที่เกิดคิดไม่ซื่อกับฮูหยินของเจ้านาย เขาจะกล้าทำในเวลากลางวันภายในจวนโหวหรือ ยิ่งกว่านั้น เขารู้ได้อย่างไรว่าซูหว่านหนิงจะเดินไปบริเวณนั้นเพียงลำพัง

โรซี่พยายามค้นความทรงจำอีกครั้ง คราวนี้ภาพเล็ก ๆ ที่เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ใส่ใจกลับปรากฏขึ้น ก่อนจ้าวต้าฝูเดินเข้ามาหา ซูหว่านหนิงเห็นเขายืนคุยกับหญิงคนหนึ่งอยู่หลังต้นไม้ หญิงคนนั้นส่งบางอย่างให้เขา ถุงเงิน  โรซี่นิ่งไป ความทรงจำอีกชิ้นตามมา จ้าวต้าฝูรับถุงเงินแล้วถามเสียงเบา

แค่ทำให้คนอื่นเห็นก็พอใช่หรือไม่

หญิงคนนั้นตอบอะไรบางอย่างที่ซูหว่านหนิงในเวลานั้นได้ยินไม่ชัด จากนั้นไม่นาน คนสวนจึงเดินเข้ามาหานาง โรซี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ชายคนนั้นไม่ได้เกิดความคิดชั่วขึ้นมาเอง มีคนต้องการให้เขาเข้าหาซูหว่านหนิง

และหากคำพูดที่ว่า แค่ทำให้คนอื่นเห็นก็พอ เป็นเรื่องจริง เป้าหมายอาจไม่ใช่การทำร้ายนางตั้งแต่แรก

แต่เป็นการทำให้คนอื่นเห็นฮูหยินของเผยจิ่งเหิงอยู่กับชายอื่นตามลำพัง จากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น โรซี่แทบไม่ต้องคิด ชื่อเสียงถูกทำลาย ข้อหาคบชู้ หย่าร้าง และเมื่อหญิงที่ถูกขับออกจากจวนหมดสิทธิ์ปกป้องทรัพย์สินของตัวเอง ใครจะเป็นคนได้ประโยชน์จากสินเดิมมหาศาลเหล่านั้น?

มุมปากของโรซี่ค่อย ๆ ยกขึ้น แต่ดวงตากลับเย็นลง ชิงหลัวเห็นสีหน้าของเจ้านายแล้วรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ฮูหยิน?”

ซูหว่านหนิงไม่ตอบทันที นางเพียงยกมือแตะบาดแผลบนศีรษะ พลางทบทวนภาพถุงเงินในความทรงจำอีกครั้ง จ้าวต้าฝูไม่ได้เข้าหานางโดยบังเอิญ มีคนจ่ายเงินให้เขา และคนคนนั้นต้องการทำลายซูหว่านหนิงให้หมดทั้งชื่อเสียง ชีวิตแต่งงาน และอาจรวมถึงสินเดิมทั้งหมดของนางด้วย

โรซี่หัวเราะเบา ๆ ดูเหมือนชีวิตใหม่ของเธอจะไม่ได้มีแค่หนี้สินให้ตามทวง แต่ยังมีบัญชีแค้นอีกเล่มที่ต้องสะสางด้วย