บทที่ 7

ปิศาจกลับจากความตาย

ข่าวที่ซูหว่านหนิงฟื้นจากความตายแพร่ไปทั่วจวนฉางหนิงโหวเร็วกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก

เพียงเช้าวันถัดมา บ่าวรับใช้ที่เดินผ่านหน้าเรือนก็พากันชะเง้อมองเข้ามา บางคนกระซิบกันเสียงเบา บางคนถึงกับทำท่าป้องอกเมื่อเห็นเงาของนางเดินผ่านหลังฉากไม้ ราวกับเกรงว่าหากมองนานเกินไปจะถูกวิญญาณร้ายตามติดกลับไปด้วย

“เมื่อคืนข้าได้ยินว่าหมอตรวจแล้วบอกว่าไม่มีลมหายใจจริง ๆ”

“ใช่ ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน เขาว่าตัวเย็นไปแล้วด้วย”

“แล้วเหตุใดถึงฟื้นขึ้นมาได้”

“หรือว่าวิญญาณอื่นมาเข้าสิง”

“อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวนางได้ยิน”

เสียงกระซิบเหล่านั้นลอดเข้ามาถึงด้านในเรือนอย่างชัดเจน ชิงหลัวที่กำลังจัดถ้วยยาให้เจ้านายได้ยินเข้าก็โมโห รีบเดินไปที่หน้าต่างหมายจะเปิดออกไปดุ แต่ซูหว่านหนิงกลับเอ่ยห้ามเสียก่อน

“ปล่อยพวกเขาพูดไป”

ชิงหลัวหันกลับมา สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“แต่พวกนั้นเรียกฮูหยินว่าปิศาจนะเจ้าคะ”

ซูหว่านหนิงยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างไม่ทุกข์ร้อน

“ถ้าข้าเป็นปิศาจจริง ป่านนี้คนที่พูดคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว”

ชิงหลัวชะงัก ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วรีบยกมือปิดปาก

ตั้งแต่ฮูหยินฟื้นขึ้นมา นางรู้สึกเหมือนเจ้านายคนเดิมหายไปแล้ว เหลือเพียงหญิงสาวที่หน้าตาเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่แววตา น้ำเสียง และความคิดกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

คนเดิมจะต้องเสียใจจนร้องไห้หากได้ยินบ่าวนินทา แต่คนตรงหน้ากลับดูเหมือนกำลังคิดเรื่องอื่นที่สำคัญกว่านั้นมาก

“ชิงหลัว”

“เจ้าคะ”

“ปิดประตูเรือน”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วบอกทุกคนว่า วันนี้ไม่รับแขก”

ชิงหลัวรีบรับคำ แต่ยังอดสงสัยไม่ได้

“ฮูหยินจะพักผ่อนหรือเจ้าคะ”

“ไม่”

ซูหว่านหนิงวางถ้วยน้ำชา ก่อนมองไปยังหีบไม้หลายใบที่ตั้งอยู่ริมผนัง

“ข้าจะตรวจทรัพย์สิน”

ชิงหลัวนิ่งไปครู่หนึ่ง

“ทรัพย์สิน?”

“สินเดิมทั้งหมดที่ข้านำมาในวันแต่งงาน รวมถึงร้านค้า ที่ดิน เงินสด เครื่องประดับ ผ้าไหม ของพระราชทานและของมีค่าทุกชนิด เอารายการมาให้ข้าดูทั้งหมด”

คำสั่งนั้นทำให้ชิงหลัวตกใจไม่น้อย

ซูหว่านหนิงคนเดิมแทบไม่เคยถามเรื่องทรัพย์สินของตัวเองอย่างจริงจัง หลังแต่งเข้าจวน นางมักปล่อยให้พ่อบ้านและคนของแม่สามีช่วยจัดการ หลายครั้งเพียงมีใครมาขอ นางก็ยอมให้ไปง่าย ๆ เพราะไม่ต้องการถูกมองว่าใจแคบ

แต่วันนี้น้ำเสียงของนางกลับจริงจังจนชิงหลัวไม่กล้าถามต่อ

“บ่าวจะไปเอามาเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

ไม่นานนัก หีบไม้ใบหนึ่งก็ถูกยกเข้ามา ภายในเต็มไปด้วยสมุดบัญชี เอกสารสัญญา และรายการทรัพย์สินที่ถูกเก็บไว้นานจนบางเล่มมีฝุ่นจับ

ซูหว่านหนิงนั่งลงหน้าโต๊ะใหญ่ แล้วเริ่มเปิดดูทีละเล่ม เพียงผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม สีหน้าของนางก็เปลี่ยนจากสงบนิ่งเป็นเย็นชา รายการสินเดิมในวันแต่งงานยาวหลายหน้า เงินสดสองหมื่นตำลึง ร้านผ้าไหมสามแห่ง ร้านชาอีกหนึ่งแห่ง โกดังเก็บสินค้า ที่ดินนอกเมืองหกผืน เรือนพักตากอากาศหนึ่งแห่ง เครื่องประดับทอง หยก ไข่มุกและอัญมณีหลายสิบชุด ผ้าไหมชั้นดีหลายร้อยพับ

ของล้ำค่าจากต่างเมือง รวมทั้งหุ้นส่วนกิจการบางแห่งที่บิดามอบให้เป็นสินเดิม หากประเมินตามมูลค่าทั้งหมด สินเดิมของซูหว่านหนิงมากพอจะเลี้ยงคนทั้งจวนได้หลายปีโดยไม่ต้องแตะรายได้จากที่ดินของสกุลเผยเลยด้วยซ้ำ

โรซี่ในชีวิตก่อนอาจไม่เข้าใจระบบทรัพย์สินของยุคนี้ทั้งหมด แต่เรื่องตัวเลขและกระแสเงินไม่ใช่เรื่องที่สามารถหลอกนางได้ง่าย นางเริ่มทำตารางใหม่บนกระดาษ ด้านหนึ่งเขียนรายการทรัพย์สินเดิม อีกด้านเขียนสิ่งที่ยังเหลืออยู่ จากนั้นตรวจเทียบกับบัญชีรายรับรายจ่ายย้อนหลัง ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ความผิดปกติก็เริ่มปรากฏชัด

“ชิงหลัว”

“เจ้าคะ”

“ร้านผ้าไหมฝั่งตะวันตกเมื่อปีที่แล้วกำไรเท่าไร”

ชิงหลัวรีบเปิดเล่มบัญชีช่วยดู

“ประมาณหนึ่งพันสองร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”

“แล้วเงินถูกส่งเข้าที่ใด”

เด็กสาวพลิกหน้าไปมา “ในบัญชีเขียนว่าเข้าจวนเจ้าค่ะ”

“เข้าจวนไหน”

ชิงหลัวเงียบไป ซูหว่านหนิงยกสายตาขึ้น

“ถามว่าเงินเข้าเรือนของข้า หรือเข้าคลังใหญ่ของจวน”

“คลังใหญ่เจ้าค่ะ”

“มีใบยืมหรือไม่”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

“มีหนังสืออนุญาตหรือไม่”

“มีแต่ลายมือชื่อของฮูหยินเจ้าค่ะ”