บทที่ 5

ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจ เพราะทันใดนั้นเธอก็นึกถึงหญิงที่ผลักตนตกบันได

คุณรู้ว่าฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้

เพราะคุณไม่เข้าใจ คุณจึงควรอ่านให้ละเอียดก่อนเซ็น

โรซี่ขบกรามเล็กน้อย ช่างประชดประชันเสียจริง เมื่อวานเธอยังเป็นคนพูดว่า ใครโง่พอให้คนอื่นเอาเปรียบก็ต้องรับผลเอง วันนี้กลับตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ถูกทุกคนเอาเปรียบเพราะไม่กล้าปฏิเสธ คำสาปนั่นเลือกคนได้แม่นเหลือเกิน

“ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงหลัวเรียกอย่างเป็นห่วง

“ข้าไม่เป็นไร”

โรซี่พยายามขยับลงจากเตียง ชิงหลัวรีบห้าม

“ฮูหยินยังลุกไม่ได้นะเจ้าคะ ศีรษะเพิ่งได้รับบาดเจ็บ”

“ข้าอยากดูกระจก”

ชิงหลัวจึงช่วยประคองนางไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง โรซี่เงยหน้าขึ้น ภาพในกระจกทำให้นางนิ่งไปครู่หนึ่ง หญิงสาวที่สะท้อนกลับมามีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวละเอียด ดวงตาเรียวยาว จมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากแดงตามธรรมชาติ แม้ใบหน้าจะซีดเพราะเสียเลือดและมีผ้าพันอยู่บริเวณศีรษะ แต่ความงดงามกลับยังเด่นชัด

ตอนที่ 4

โรซี่ในชีวิตเดิมก็เป็นหญิงสาวหน้าตาดี แต่ซูหว่านหนิงงดงามในอีกแบบหนึ่ง อ่อนหวาน บอบบาง และดูเหมือนคนที่ไม่มีพิษภัย น่าเสียดายที่ใบหน้าเช่นนี้คงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้คนรอบตัวคิดว่านางรังแกง่าย โรซี่ยกมุมปาก

“หน้าตาดีใช้ได้”

ชิงหลัวอ้าปากค้าง ฮูหยินของนางไม่เคยชมตัวเองเช่นนี้มาก่อน

“มีอะไร”

“ไม่มีเจ้าค่ะ”

ชิงหลัวรีบก้มหน้า โรซี่มองตัวเองในกระจกอีกครั้ง จากวันนี้ไป ใบหน้านี้เป็นของเธอ ชื่อซูหว่านหนิงก็เป็นของเธอ และปัญหาทั้งหมดของผู้หญิงคนนี้ก็คงกลายเป็นของเธอด้วยเช่นกัน

“เผยจิ่งเหิงอยู่ที่ไหน”

ชิงหลัวชะงักไปอีกครั้ง “คุณชายใหญ่ยังไม่กลับเจ้าค่ะ”

ความทรงจำบอกโรซี่ว่าสามีของเจ้าของร่างเดินทางออกจากเมืองหลวงไปตรวจราชการต่างจังหวัดเกือบสองเดือนแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาไม่ดีนัก เผยจิ่งเหิงไม่ได้ทำร้ายซูหว่านหนิง แต่เขาเย็นชาและห่างเหิน

ในช่วงแรกหลังแต่งงาน ซูหว่านหนิงพยายามเอาใจสามีทุกอย่าง นางส่งน้ำแกงไปห้องหนังสือ รอเขากลับจวนจนดึก และพยายามเรียนรู้สิ่งที่เขาชอบ

ยิ่งนางตาม เขายิ่งถอย เผยจิ่งเหิงไม่ชอบการแต่งงานที่ครอบครัวจัดให้ตั้งแต่ต้น และมองว่าภรรยาอ่อนแอ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง อีกทั้งมักมีเรื่องร้องไห้กับมารดาของเขาจนทำให้เขาเบื่อหน่าย

เสิ่นอวี้โหรว ญาติห่าง ๆ ซึ่งมาอาศัยอยู่ในจวนยิ่งคอยพูดอยู่ข้างหูว่า ซูหว่านหนิงชอบใช้อำนาจของฮูหยินกดขี่คนอื่นลับหลัง เผยจิ่งเหิงจึงยิ่งไม่อยากกลับเรือนของภรรยา

ก่อนออกตรวจราชการ ทั้งคู่ยังทะเลาะกัน ซูหว่านหนิงร้องไห้ถามว่าเหตุใดเขาจึงไม่เคยเชื่อนาง เผยจิ่งเหิงตอบเพียงว่า

เพราะทุกครั้งที่ข้ากลับมา เจ้าก็มีแต่เรื่องเดิม ๆ ให้ข้าจัดการ

หลังจากนั้นเขาก็จากไป โรซี่ถอนหายใจ

“สามีไม่รัก แม่สามีเกลียด ญาติสาวของสามีคอยยุแยง บ้านเดิมก็สูบเงิน”

นางนับทีละข้อด้วยนิ้ว “ชีวิตเจ้าของร่างนี้จัดว่าครบเครื่องจริง ๆ”

ชิงหลัวฟังไม่เข้าใจ  “ฮูหยินว่าอะไรนะเจ้าคะ”

“ไม่มีอะไร”

ทันใดนั้นเสียงหญิงคนหนึ่งดังมาจากหน้าประตู

“ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาถามว่าฮูหยินใหญ่ฟื้นจริงหรือไม่”

สาวใช้วัยกลางคนเดินเข้ามาโดยแทบไม่รออนุญาต นางมองซูหว่านหนิงตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสีหน้าประหลาด ไม่มีความยินดีที่เจ้านายรอดชีวิต มีแต่ความหวาดระแวง

“ฟื้นแล้วก็จริงสินะ”

โรซี่หันไปมอง “เจ้าชื่ออะไร”

อีกฝ่ายชะงัก “บ่าวหลิวมามาเจ้าค่ะ ฮูหยินจำไม่ได้หรือ”

โรซี่จำได้ หลิวมามาเป็นคนของฉินซูอี๋ และเป็นหนึ่งในคนที่ชอบอาศัยบารมีแม่สามีมาสั่งการในเรือนนี้

“เมื่อครู่เจ้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”

หลิวมามานิ่งไป ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ

“บ่าวเพียงรีบมาดูอาการฮูหยินเจ้าค่ะ”

“ดูเสร็จหรือยัง”

“เจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นออกไป”

สีหน้าของหลิวมามาเปลี่ยนทันที ชิงหลัวเองก็ตกใจ ซูหว่านหนิงคนเดิมไม่เคยพูดกับคนของแม่สามีเช่นนี้

“ฮูหยินผู้เฒ่ายังมีคำสั่งว่า หากฮูหยินใหญ่ฟื้นแล้วให้ไปพบที่เรือนหลักเจ้าค่ะ”

โรซี่เหลือบมองผ้าพันศีรษะของตนในกระจก

“บอกนางว่าข้าบาดเจ็บ เดินไม่ได้”