บทที่16.1

บทที่ 16

และผ่านไปไม่ถึง2สัปดาห์ตามกำหนดเดิมจ้าวลู่เฉินก็ตัดสินใจรีบออกมาจากเรือนใหญ่ ไม่รอให้ลุงเหอกลับมาด้วยซ้ำ เพราะรุ่งขึ้นอีก3วันต่อมาเขาตรวจดูความเรียบร้อยของเรือนหลังเล็กแล้วว่ามันสมบูรณ์ดีชายหนุ่มก็ให้กงเหยียนกับเฉียงเว่ยและจางจงควบคุมคนของหงส์เพลิงมาช่วยกันขนย้ายข้าวของทั้งของเขากับเหรินซินและเจ้าแมวอ้วนฟาโรห์เข้ามาอยู่ที่เรือนหลังเล็กทันที

"ว่าไงเจ้าอ้วนสำรวจใหญ่เชียว"

กงเหยียนอดจะพูดจาทักทายคู่อาฆาตของตนเองเล็กน้อยเสียมิได้ ซึ่งเจ้าฟาโรห์นั้นก็ยั่วยุขึ้นเสียด้วย เพราะมันพองขนข่มขู่กงเหยียนไม่พอเมื่ออีกฝ่ายเหลือมันก็พุ่งเข้าไปข่วนขากางเกงของคุณเลขาจนชายหนุ่มอุทานเสียงดังลั่นออกมา

"พอแล้วกงเหยียนนายหยุดรังแกฟาโรห์เสียทีเถอะ!"

กงเหยียนเพิ่งกระจ่างถึงคำว่า'ลำเอียง'อย่างถ่องแท้ก็วันนี้นี่เองแต่ก็ทำได้แค่นึก เพราะหากเขาพูดออกไปก็คาดว่าคุณชายรองของตนเองก็คงไม่ฟังอยู่ดี

"พี่ลู่เฉินอย่าตามใจเขาเกินไปค่ะเดี๋ยวจะยิ่งเสียนิสัย คุณเลขากงเหยียนเขาก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น"

เหรินซินให้รู้สึกหมั่นไส้ทั้งคนทั้งแมวเหลือเกิน เธอเลี้ยงมันมาครึ่งปีนิสัยไม่คล้ายพอเจอจ้าวลู่เฉินไม่ถึง2เดือนเจ้าฟาโรห์ม