บทที่2

บทที่ 2

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

กระสุน4นัดถูกลั่นไกออกไปอย่างแม่นยำ โชคดีเหลือเกินว่าฟาโรห์นั้นยังมึนงงจากฤทธิ์ยาสลบถึงจะเป็นยาสลบของมนุษย์แต่คาดว่าคงแรงมากจริง ๆ แมวเช่นมันจึงสลบไปนานกว่าคนไม่พอยังสะลึมสะลืออยู่มากเลยไม่แตกตื่นกับเสียงดังทั้งที่แมวเป็นสัตว์ที่มีประสาทหูดีมาก ๆ หากเจอเสียงดังมักจะแตกตื่น จนอาจเตลิดหนีไปก็มีมาก

กระสุน4นัดเจาะเข้าขาของพวกคนเลวทั้ง4คนพอจะสกัดไม่ให้พวกมันไล่ติดตามเธอมาได้ วิ่งออกมาจากตึกสูง5ชั้นแล้วเหรินซินก็หันซ้ายแลขวาตัดสินใจว่าตนเองจะไปทางไหนดีสุดท้ายก็เลือกขวาร้ายซ้ายดี วิ่งไปทางซ้ายจนเจอกับถนนสายหนึ่ง เธอเหลียวมองไปด้านหลังก็พบว่ามีกลุ่มชายฉกรรจ์กว่า20ชีวิตไล่กวดตามมาเป็นพรวน หญิงสาวถึงกับหน้าตาซีดเผือด

"เจ้าฟาโรห์หากเกิดอะไรขึ้นกับฉันแกต้องหนีไปให้ไกลนะ แกต้องหนีไปให้ได้แล้วหานางทาสหรือนายทาสคนใหม่เสียนะ" เมื่อดูแล้วโอกาสรอดริบหรี่เธอจึงบอกกับเจ้าแมวส้มออกไป

"เหมียว!"

หลังจากจบคำพูดของนางทาสสาว เจ้าฟาโรห์ก็ร้องประท้วงขึ้นทันทีว่ามันไม่คิดจะทอดทิ้งเหรินซินที่เก็บมันมาจากข้างถังขยะเมื่อหลายเดือนก่อน แต่หญิงสาวไม่มีเวลาสนใจอะไรอีกแล้ว กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นกำลังไล่ติดตามมาอย่างกระชั้นชิดมองไปข้างหน้าก็เห็นว่าเป็นถนนโล่งพร้อมทุ่งนาไม่มีที่ไหนให้หญิงสาวได้หลบซ่อนตัวได้เลยสักที่ หมู่บ้านก็อยู่ไกลเห็นอยู่แค่เพียงหลังคาลิบลับ หนึ่งแมวกับหนึ่งคนจึงมีแต่ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนต่อไปเท่านั้น

"หยุดนะ หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงคนด้านหลังตะโกนตามมาแต่เหรินซินย่อมไม่โง่เขลาถึงขนาดนั้นที่จะหยุดวิ่งรอให้พวกมันมาจับตัวกลับไปดูแล้วน้องสามีของเธอคนนั้นมันก็ไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน หากถูกจับกลับไปเธอได้ตายทั้งเป็นแน่นอน เข้าตำราเนื้อก็ไม่ได้กินหนังก็ไม่ได้รองนั่งแท้ ๆ เพราะนอกจากเงินจ้าวลู่เฉินก็ไม่เคยให้อะไรเธอเลย ไฉนเธอต้องมาแบกรับความขัดแย้งของพวกเขาพี่น้องแบบนี้ด้วยนะ ไม่ตายสิ เธอนี่แม่มมันโคตรจะซวยฉิบหายวายป่วงเสียจริง!

"จะหยุดหรือไม่หยุด หากไม่หยุดฉันจะยิง!"

เปรี้ยง!

‘บัดซบ!ไหนบอกว่าหยุดแล้วจะไม่ยิงยังไงล่ะไอ้พวกคนชั่ว!’

เหรินซินสบถในใจลั่นเนื่องจากคนด้านหลังที่ตะโกนบอกให้หยุด หากไม่หยุดมันจะยิง เธอหยุดแล้วมันคนนั้นที่ดูเหมือนลูกพี่ก็ยังคงยิงปืนออกมาคมกระสุนนั้นเฉี่ยวใบหูของเธอไปจนร้อนฉ่า ต่อให้จิตใจกล้าแกร่งแค่ไหนก็ไม่ไหวเหมือนกันขามันสั่นหมดแรงจนเหรินซินจำต้องทรุดร่างลงนั่งย่อง ๆ จากนั้นเธอจึงวางปืนในมือลงกับพื้นพร้อมกับที่ชูมือขึ้นหนึ่งข้างส่วนอีกข้างยังคงกอดแมวส้มเอาไว้แนบอกเพราะกลัวว่ามันจะแตกตื่นกับเสียงปืนและคนแปลกหน้า

"อาซ้อรอง คุณนี้มันสมควรตายจริง ๆ!"

จ้าวป๋อจิ้งที่เพิ่งฟื้นจากการถูกเตะก้านคอวิ่งตามออกมาพร้อมกับท่าทางที่ยังคงกุมลำคอของตนเองไว้ใบหน้าโกรธเคืองเกินร้อย เหรินซินคิดว่าตนเองคงหมดหนทางรอดแล้วจริง ๆ แน่ในคราวนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้ได้ตายไปจริง ๆ อย่าได้ตายทั้งเป็นเพราะถูกข่มเหงเลย

"หนีไปเถอะนะฟาโรห์"

น้ำตาของหญิงสาวหยดลงมาสองสามหยด คนเราเกิดมาย่อมต้องตายเพียงแต่เธออาจจะอาภัพหน่อยที่เกิดใหม่ได้ไม่นานก็คงต้องตายอีกแล้วและที่น่ากลัวว่าตนเองจะตายไปจริง ๆ ก็คือการตายทั้งเป็นเพราะเหตุการณ์ตรงหน้ามีแค่สองทางเท่านั้นหากไม่ตายจริงๆ ดูทรงแล้วเธอก็อาจจะต้องตายทั้งเป็นเพราะถูกน้องชายของสามีคนนี้ข่มเหงเธอแล้วอาจจะนำไปขายตัวต่อไปเสียมากกว่าจะส่งคืนไปให้กับจ้าวลู่เฉินแน่นอน ยิ่งในยุคนี้มีทั้งบ่อนมีทั้งซ่องเถื่อนเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าอีกฝ่ายแค้นเคืองอะไรพี่ชายของตนเองแต่คงเกลียดชังกันไม่ธรรมดาเป็นแน่จึงลงมือกับตนเองแบบนี้

"ไปสิฟาโรห์ อยู่ตรงนี้อันตรายมาก หนีไป!"

แต่เจ้าแมวอ้วนสีส้มกลับไม่ยอมขยับไปไหนต่อให้หญิงสาวปล่อยมันลงจากอ้อมแขนไปแล้ว มันเอาแต่เดินวนเวียนอยู่รอบตัวของเธอ จนจ้าวป๋อจิ้งและคนของมันเดินมาล้อมเธอเอาไว้ฟาโรห์ก็ยิ่งพองขนขู่ฟ่อพร้อมจะสู้ตายเต็มที่!

ผลัวะ!

ใบหน้าของเหรินซินสะบัดไปตามแรงตบ ก่อนที่เธอจะหันกลับไปมองเจ้าคนชั่วช้าที่กล้าลงไม้ลงมือกับผู้หญิงรสชาติของเลือดแทรกซึมอยู่ในปากบอกได้เป็นอย่างดีว่าขณะนี้ปากเธอคงแตกแน่แล้ว

"คราวแรกฉันก็คิดว่าเธอจะฉลาดกว่านี้เสียอีกที่แท้ก็โง่แบบนี้นี่เอง นังผู้หญิงแพศยาบังอาจมาเตะก้านคอคุณชายสามแบบฉัน!"

'ถุย! แม่นายน่ะสิแพศยา!'

เหรินซินก็แค่คิดภายในใจเท่านั้นใครจะไปกล้ายั่วยุอีกฝ่ายให้มันทำร้ายเธอมากขึ้นกันเล่า เธอยังไม่ได้อยากตายเร็วถึงเพียงนั้นต่อให้คิดว่าตอนนี้ตายไปยังจะดีเสียกว่าก็ตามเถอะ เกิดเป็นลูกสาวตำรวจน้ำดีก็ตายเร็วไปชาติหนึ่งนี้พอเกิดมามีสามีทั้งที่ยังไม่ทันเผชิญหน้ามาตลอดครึ่งปีก็ยังจะต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก ไม่รู้ว่า2คนนี้มีเรื่องอะไรกันสุดท้ายความซวยจึงมาตกลงที่เธอแบบนี้ หากไม่เรียกว่าซวยฉิบหายยังจะเรียกว่าอะไรได้อีกเล่า?!

"มานี่เลยนังตัวดี!"

ไอ้น้องสามีคนชั่วมันจิกผมของเธอกระชากจนเหรินซินถึงกับเซถลาลุกตามขึ้นไปตามแรงฉุดกระชากลากถูนั้นอย่างยากจะขัดขืนได้ แต่พอเธอยืนขึ้นยังไม่ทันจะมั่นคงมันก็ต่อยท้องของเธอลงมาหลายหมัดจนหญิงสาวทรุดลงไปนอนตัวงอเป็นกุ้งอยู่บนพื้นอีกครั้ง เหรินซินจุกจนน้ำตาไหลพูดไม่ออกร้องให้คนช่วยยิ่งไม่ไหว จุดจบของเธอลอยอยู่ตรงหน้าแล้วจริง ๆ วันนี้

"ลากมันกลับไปฉันจะข่มขืนมันให้ยับแล้วส่งไปขายที่บ่อนที่จิ้งไห่สักครึ่งปีค่อยส่งซากกลับไปให้ไอ้ลู่เฉินมันดู! ฉันจะทำให้ไอ้ลูกหมาลู่เฉินมันได้รู้ว่าอย่ามาแตะผู้หญิงของฉัน และไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะมายุ่งกับธุรกิจของจ้าวป๋อจิ้งคนนี้!"

เรื่องผู้หญิงนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องแค่ส่วนเดียวเพราะสำหรับจ้าวป๋อจิ้งแล้วคุณหนูเจียงก็แค่ของที่เขายังไม่ได้กินหากว่าเขาได้กินแล้วคนเบื่อง่ายเช่นเขาก็คงไม่รู้สึกอะไรอีก ที่ทำให้จ้าวป๋อจิ้งเป็นเดือดเป็นแค้นอยู่ตอนนี้ก็เพราะเขาเสียหน้าที่สินค้าทั้งยาและเนื้อสดนั้นถูกทางการจับกุมแล้วไหนจะกิจการไนท์คลับ บ่อน ล่าสุดแม้แต่ธุรกิจชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่มันเพิ่งริเริ่มก็ยังก้าวหน้า เรียกว่าไอ้ลูกหมานั่นหยิบจับอะไรก็รุ่งเรืองผิดกับเขาที่มีแต่รุ่งริ่งไปเสียทุกสิ่ง!

แต่ที่จ้าวป๋อจิ้งเจ็บใจที่สุดก็เมื่อ3เดือนก่อนสินค้าล็อตใหญ่ของเขากับน้าชายถูกจับและยึดของกลางไปทั้งหมด เสียหายทั้งเงินและชื่อเสียงไปไม่น้อยพอสืบอยู่พักใหญ่จึงพอจะมีเค้ารางว่าน่าจะเป็นจ้าวลู่เฉินที่ส่งข้อมูลของเขาให้กับคนของทางการได้รู้

จนทางการนั้นสามารถเข้าจับกุมสินค้าของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้หุ้นส่วนหลายคนของเขาไม่พอใจเอามาก ๆ เขาที่คุยฟุ้งเอาไว้ว่าตนเองเป็นลูกนายพลใหญ่ไม่มีคนของทางการกล้าแตะต้องก็พูดอะไรไม่ออกไปเลยในที่ประชุม แล้วแบบนี้จะไม่ให้เขาแค้นจนอยากฆ่ามันได้อย่างไร ทว่าการตายมันง่ายเกินไปเขาจึงมอบของขวัญให้มันด้วยการตายทั้งเป็นของผู้หญิงที่มันซุกซ่อนเอาไว้จึงนับว่าสาสมมากกว่า

ดังนั้นวันนี้หากเขาไม่ได้'เอาคืน'พี่ชายต่างมารดาเช่นจ้าวลู่เฉินด้วยการข่มเหงย่ำยีภรรยาที่มันพยายามซุกซ่อนมานานถึง3ปีจากนั้นก็ส่งไปขายที่ไนต์คลับที่เมืองซีไห่ให้สำเร็จก็อย่ามาเรียกเขาว่าคุณชายสามอีกเลย

โครม!

"อึ๊ก!"

ร่างเล็กถูกจับเหวี่ยงโครมเหรินซินนั้นจุกจนอยากอาเจียนออกมาเมื่อเธอถูกจับโยนกลับมาบนเตียงที่เหม็นอับนั้นอีกครั้ง ฟาโรห์พุ่งตามขึ้นมา เหรินซินพยายามจะส่งสัญญาณให้มันหนีไป หากแต่แมวอ้วนนั้นกลับไม่ยอมหนีไม่พอ มันยังตรงมาขวางหน้าคล้ายจะปกป้อง และพองขนฟูพร้อมจะตะกุยหน้าของใครก็ตามที่จะทำร้ายนางทาสของมัน!

"เอายามาอีก"

จ้าวป๋อจิ้งนั้นหันไปกระดิกนิ้วสั่งลูกน้องของตนให้ผสมยาปลุกเซ็กส์ขึ้นมาอีกแก้ว เหรินซินอยากจะหนีแต่ไม่อาจทำอะไรได้เลยตัวเธอก็เล็กนิดเดียวถูกต่อยมาเต็มแรง ไหนจะถูกตบถูกเตะแล้วยังถูกเหวี่ยงลงมาเต็มที่อีกด้วยขณะนี้แค่หายใจเธอยังทำได้ลำบากเพราะจุกแน่น

"หนี...ไป...เจ้าอ้วน"

พอจะคลายอาการจุกแน่นสิ่งแรกที่เธอพูดออกมาก็คือไล่เจ้าแมวสีส้มตัวอ้อนรีบหนีไป หากแต่มันยังคงยืนจังก้าพองขนแล้วกางกรงเล็บเตรียมพร้อมจะข่วนทุกคนไม่สนว่าเป็นใครซึ่งมันอันตรายมาก คนพวกนี้ชั่วขนาดตบตีผู้หญิงมันคงไม่มีจิตใจเมตตาสัตว์หน้าขนเป็นแน่

"ห่วงตัวเองก่อนเถอะ อาซ้อรองคนสวย แกน่ะ มาจับแมวตัวนี้ออกไป จะฆ่ามันเลยก็ได้"

"ไม่นะ!"

จบสิ้นคำสั่งของจ้าวป๋อจิ้ง หญิงสาวก็กรีดร้องออกมาก่อนจะรวบรวมกำลังทั้งหมดผลักเจ้าฟาโรห์ให้พ้นลงไปจากเตียงซึ่งพอมันตกลงไปทุกคนก็วุ่นวายวิ่งไล่จับ หญิงสาวฉวยโอกาสนั้นวิ่งหนีอีกครั้ง ขณะที่ภายในร่างกายของเธอเริ่มร้อนผ่าว ๆ คาดว่ายาที่ผสมอยู่ในแก้วน้ำที่เธอดื่มไปตั้งแต่แรกเริ่มดังกล่าวคงเริ่มจะออกฤทธิ์แล้วเป็นแน่ มองเข็มฉีดยาในมือของจ้าวป๋อจิ้งสุดท้ายเหรินซินก็ตัดสินใจสู้แค่ตายไม่ยอมถูกฉีดยาเข้าเส้นเลือดโดยเด็ดขาดแค่ที่ดื่มไปเล็กน้อยเธอก็จะแย่แล้ว

"จับมันไว้!"

วิชามวยไทย ยูโด เทควันโด้ ถูกดึงออกมาใช้อย่างเต็มกำลัง เพราะหญิงสาวยอมตายแต่เธอจะไม่ยอมถูกจับให้ดื่มยานรกจนขาดสติแล้วตกเป็นเหยื่อของไอ้คนชั่วเช่นจ้าวป๋อจิ้งเด็ดขาด!

ผลัวะ! ตุ๊บ! ผลัวะ! โครม!

ผู้ชายตัวโตนั้นต่างล้มลงไปคนแล้วคนเล่า เหรินซินยอมเสี่ยง เธอไม่สนใจอีกแล้วว่าจะถูกยิงหรือไม่ ฝ่ายของจ้าวป๋อจิ้งก็ตกใจอยู่พอสมควรที่ได้เห็นว่าพี่สะใภ้คนนี้ไม่ได้อ่อนแอและจัดการง่ายอย่างที่ตนเองคาดการเอาไว้ ตั้งแต่แรกกว่าจะดึงสติกลับมาได้ ร่างของหนึ่งคนกับหนึ่งแมวก็หายลับไปกับสายตาแล้ว จึงตะโกนสั่งให้ลูกน้องรีบตามจับหญิงสาวกลับมาให้ได้

เหรินซินวิ่งออกมาเต็มฝีเท้าตามติดด้วยเจ้าแมวสีส้มนามฟาโรห์ที่วิ่งราวกับมันรู้ความ เธอไม่รู้ว่าตนเองจะรอดออกไปไหม แต่ก็หวังว่าตนเองจะสามารถปกป้องแมวอ้วนไม่ให้ถูกคนชั่วทำร้ายกันได้

ปัง! เฟี้ยว! ปัง! เฟี้ยว!

กระสุนปืนนัดแล้วนัดเล่าพุ่งเฉียดร่างของเหรินซินไป ทำให้หญิงสาวพอจะคาดเดาได้ว่าชีวิตตนเองคงยังมีค่าอยู่บ้างหาไม่แล้วอีกฝ่ายคงยิงให้ถูกร่างเธอได้ไม่ยาก วิ่งไปหญิงสาวก็หันหน้าและเหลียวหลังไปตลอดทางจนเห็นหัวโค้งถนนอยู่ในสายตาเธอก็ไม่ยอมลดความเร็วของฝีเท้าลงแม้แต่น้อยทว่า…

เอี๊ยด!...โครม! ตุ๊บ!