บทที่1

บทที่ 1

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

กลางดึกที่หน้าห้องนอนใหญ่ปีกขวาของคฤหาสน์สกุลจ้าวตั้งอยู่ทำเลทองของเมืองหนานจิ้ง มีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มวัย32ปีดูท่าทางรีบร้อนแต่เขากลับเคาะประตูด้วยกิริยาระมัดระวังขัดแย้งกับสีหน้าของตนเองอย่างยิ่ง

"คุณชายรองครับผมกงเหยียนเองครับ"

ภายในห้องหลังจากเสียงเคาะและเสียงเรียกคนบนเตียงมีร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์นอนคว่ำหน้าลงไปกับหมอนค่อยๆ ขยับตัวด้วยท่าทางเกียจคร้านแต่ยังไม่ยอมลืมตา อาจเพราะชายหนุ่มที่อดหลับอดนอนมาถึงสองวันสองคืน และเขาเพิ่งจะหลับไปได้แค่ชั่วโมงเศษเท่านั้นชายหนุ่มจึงมีสภาพราวกับคนที่พร้อมจะหลับไปตลอดเวลาเช่นนี้

"เข้ามา"

นอนนิ่งอยู่อีกครู่เพื่อนเรียบเรียงสติขับไล่ความมึนงงหลังตื่นนอนออกไปแล้วชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องจึงเอ่ยอนุญาตออกไป เท่านั้นเองชายหนุ่มเจ้าของนามกงเหยียนซึ่งเป็นเลขาคนสนิทของคุณชายรอง'จ้าว'จึงเปิดประตู แล้วรีบก้าวเข้ามายืนอยู่หน้าเตียงที่มีร่างของเจ้านายหนุ่มที่นอนเปลือยช่วงหน้าอกเผยแผ่นหลังกว้างที่เป็นรอยสักรูปหงส์เพลิงสีทองตัดด้วยสีแดงงดงามสยายปีกอยู่บนหัวไหล่แกร่งด้านขวาอย่างชัดเจนแม้แสงไฟในห้องจะถูกเปิดขึ้นแค่สลัวเท่านั้น

"เรื่องสำคัญ?"

ถามด้วยเสียงติดจะแหบแห้งอยู่มาก ทั้งที่ดวงตานั้นไม่ลืมเพราะง่วงงุนเหลือเกิน แต่เพราะคิดว่าคนสนิทเช่นกงเหยียนที่แสนจะเคร่งครัด หากไม่มีเรื่องสำคัญจริงก็คงไม่ขึ้นมาปลุกเขาทั้งที่เพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงเป็นแน่

"ครับคุณชายรองสำคัญมาก!" กงเหยียนเน้นเสียงหนักจนคิ้วเข้มของคนบนเตียงขมวดเล็กน้อย

"มีเรื่องอะไร?" ถึงขณะนี้ชายหนุ่มก็ยังคงนอนคว่ำหน้ากับหมอนไม่ยอมลืมตาขึ้นมาแม้แต่น้อยบอกได้ว่าเขาเหนื่อยและง่วงนอนมากจริงๆ

"คุณชายสามให้คนของมังกรดำไปจับตัวของคุณเหรินซินไปจากบ้านที่เมืองหางโจวเมื่อคืนนี้ครับ!"

เรือนร่างสูงใหญ่ที่เมื่อครู่ก่อนนั้นยังดูไม่มีทีท่าจะขยับเมื่อฟังจบว่าน้องชายต่างมารดานั้นทำเรื่องใด ชายหนุ่มก็ถึงกับทะลึ่งพรวดพลาดขึ้นจากเตียงไวผิดร่างสูงใหญ่หน้าขาวๆ ปากแดงอมชมพูดังสตรีเพศมีเพียงคิ้วเข้มสีดำที่ทำให้ใบหน้าและดวงตาดุดันเท่านั้นที่ไม่ทำให้ใบหน้าชายหนุ่มหวานดังมารดา ผู้ล่วงลับไปหลาย10ปีจนเกินไปเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดเจน

"เตรียมรถ! ฉันจะไปตบหัวให้สมองมันกลับจะได้รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรเสียบ้าง คนไหนสมควรล้อเล่นคนไหนไม่สมควรแตะต้อง!"

เสียงนั้นดุกร้าวอย่างน่ากลัวยิ่งดวงตาที่คมดุตอนนี้ยิ่งดุมากขึ้นอีกหลายเท่า เมื่อภายในดวงตาทั้งคู่แดงฉานดังกับเลือด ทั้งกายขึ้นไม่รวมกันอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นเสียแล้ว

"รถเตรียมพร้อมแล้วครับ คนก็พร้อมแล้วเช่นกัน"

กงเหยียนที่รับใช้คุณชายรองจ้าวมาตั้งแต่เขายังมีอายุแค่18ปีทราบนิสัยใจคอของผู้เป็นนายดีกว่าท่านนายพลจ้าวผู้เป็นบิดาของอีกฝ่ายอยู่หลายส่วน ดังนั้นพอคนของแก๊ง'หงส์เพลิง'หรือหงส์เพลิงกรุ๊ปรายงานข่าวมาว่าเกิดเรื่องกับ'คนสำคัญ'ของผู้เป็นนายเขาจึงเร่งขึ้นมาปลุกผู้เป็นนายด้วยความร้อนใจอย่างยิ่งแต่จะร้อนใจเพียงใดเขาก็ต้องสืบให้กระจ่างว่าคนสำคัญของคุณชายรองนั้นขณะนี้อยู่ที่ไหน เพราะตลอดเวลา3ปีที่ผ่านมาคนที่แตะต้องไม่ได้มาโดยตลอดก็คือเหรินซิน ที่นับว่าสำคัญเป็นอันดับ2รองจากคุณนายรองซึ่งเป็นมารดาแท้ๆ ของคุณชายรองเขาจึงต้องรอบคอบและเตรียมพร้อมทุกสิ่งก่อนจะขึ้นมาปลุกผู้เป็นนายอยู่แล้ว

"เสื้อคลุมครับคุณชายรอง"

รับเสื้อคลุมสีดำปังลายหงส์เพลิงสีแดงถูกกงเหยียงนำมาสวมให้กับคุณชายรองจ้าวที่เร่งรีบลงมาจากชั้นบนไม่สนใจว่าตนเองมาเพียงกางเกงแพรสวมนอนติดกายตัวเดียวเท่านั้น ดังนั้นกงเหยียนที่เป็นคนสนิทควบตำแหน่งเลขายอมไม่ได้ที่คุณชายรองจ้าวต้องออกไปข้างนอกด้วยสภาพไม่สุภาพจึงวิ่งตามลงมาแล้วสวมให้อีกฝ่ายก่อนที่เขาจะก้าวขึ้นรถตามไปอย่างเร่งรีบ

"ทำไมเหรินซินถึงถูกพบและจับตัวมาโดยที่คนของเราเพิ่งรายงานฉัน?!"

เสียงกดต่ำแบบพร้อมฆ่าใครก็ตามที่ตอบคำถามเขาไม่ได้ เพราะตลอด3ปีที่ผ่านมาตัวของเขาชีวิตจะเสี่ยงอันตรายแค่ไหนก็ได้แต่เหรินซินจะต้องมีคนคุ้มกันอย่างดีมาโดยตลอด แต่นี่อีกฝ่ายถูกจับไปเกินกว่า6ชั่วโมงคนของเขาจากหางโจวจึงเพิ่งรายงานมาให้เขาได้รับรู้ช่างสมควรตายเรียงตัวจริงๆ

"คุณชายสามสับขาหรอกคนของเราครับ"

"ปลดทุกคนที่ถูกคนของเจ้าสามหลอกออกไปให้หมด!"

"ครับ"

เจ้าคนพวกนั้นหากถูกคนที่ไม่เอาไหนเช่นคนของ'จ้าวป๋อจิ้ง'หลอกลวงได้ก็ไม่สมควรเลี้ยงดูต่อไป จ้าวลู่เฉินไม่เคยโกรธน้องชายต่างมารดาที่เล่นไม่รู้จักเล่นได้มากเท่าครั้งนี้มาก่อนเลยถึงปกติจะไม่ถูกกันแต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาอยากฆ่ามันจนหน้ามืดได้เท่าครั้งนี้อีกเช่นกัน สำหรับเขาเหรินซินนับเป็นคนที่ประเมินค่ามิได้ ใครก็ได้บนโลกใบนี้ที่จ้าวป๋อจิ้งจะแตะต้องเขาไม่สนใจคนเดียวที่แตะต้องไม่ได้ก็คือเหรินซิน!

"แล้วมันทำไปเพื่ออะไร?"

"เท่าที่สืบทราบมาก็เพราะคุณชายสามไม่พอใจ ที่คุณหนูเจียงเอาแต่ตามติดคุณชายรองครับไหนจะยังมีข่าวว่าท่านนายพลจ้าวกับท่านนายพลเจียงเจรจากันว่าจะให้คุณหนูเจียงแต่งงานกับคุณชายรอง คุณชายสามจึงคิดจะจับตัวคุณเหรินซินมาให้ท่านนายพลจ้าวได้รู้ว่าคุณชายรองแต่งงานแล้วครับ "

มือแกร่งกำหมัดจนบังเกิดเสียงดังกระดูกลั่นดัง'กรอบ'เมื่อได้ฟังว่าจ้าวป๋อจิ้งท้าทายตนเองด้วยเรื่องไร้สาระเช่นนี้ คุณหนูเจียงอะไรนั่นเขายังจำหน้าอีกฝ่ายไม่ได้เลย แล้วข่าวอะไรนั่นเขาก็ยังไม่รู้เรื่องเนื่องจากช่วงนี้งานของเขายุ่งมาก ใครจะแต่งงานกับใครเขาไม่สนใจ ใครจะชอบจะรักกับใครเขายิ่งไม่ให้ค่า เพราะเขานั้นมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนมาตั้ง3ปีแล้ว หากบิดาคิดจะจับเขาแต่งกับลูกสาวของเพื่อนก็จะไม่สมหวังแน่นอน

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเหตุผลของคนอย่างมันจะมีแค่เรื่องของคุณหนูเจียงอะไรนั่น เพราะว่ากันตามความเป็นจริงคุณหนูเจียงอะไรคนนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไรฉันยังจำไม่ได้เหมือนกัน หากพูดถึงเรื่องที่ฉันพาคนของเราไปทลายแก๊งมังกรดำของน้าชายมันก็ว่าไปอย่างยังพอจะมีเหตุผลให้มันบังอาจแตะต้องเหรินซิน"

"แล้วคุณชายรองจำคุณเหรินซินได้หรือครับ?"

'จางจง'ชายหนุ่มวัย26ปีซึ่งกำลังขับรถอยู่คันปากจนอดจะเอ่ยขึ้นมาเสียไม่ได้ กงเหยียนมองอีกฝ่ายตาขวางประมาณว่าหากพูดให้ดีไม่ได้ก็สงบไม่ควรผายลมออกมา จนจางจงถึงกับรีบตบปากตนเองทันที

"ขับเร็วอีก ฉันร้อนใจจะแย่แล้วอย่ามัวแต่พูดจาเพ้อเจ้อ ภรรยาของฉันทั้งคนฉันก็ต้องจำได้สิ!"

จ้าวลู่เฉินไม่อยากจะคิดเล็กคิดน้อยกับคนสนิทพวกนี้เพราะพวกเขานับว่าร่วมเป็นร่วมเสี่ยงตายกับเขามาหลายปี ขณะนี้ใจของเขาร้อนรนไปด้วยความเป็นห่วงความปลอดภัยของเหรินซินน้องสาวคนเดียวของพี่ชายผู้มีพระคุณที่ชาตินี้เขายากจะลืมได้คนนั้นมากกว่า ไม่รู้ว่าบัดนี้อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว คนเช่นจ้าวป๋อจิ้งมันเดรัจฉานในร่างมนุษย์ไว้ใจได้ที่ไหนกัน!

แล้วยังจะมีท่านนายพลจ้าวผู้เป็นบิดาของเขาอีก หากรู้เรื่องของเหรินซินเขากลัวว่าบิดาอาจจะทำอันตรายภรรยาของเขาได้ คนเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้นเขาซาบซึ้งดีทีเดียวว่าท่านนายพลจ้าวโหดเหี้ยมผิดมนุษย์ทั่วไปแค่ไหน

ตุ๊บ! โครม!

อีกด้านของคนที่จ้าวลู่เฉินเป็นห่วงก็กับแมวตัวอ้วนของเธอเพิ่งจะถูกจับโยนลงบนเตียงกว้างกลางห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอับคาดว่าห้องนี้คงไม่เคยถูกเปิดใช้มาเป็นเวลานานมากแล้วแน่นอน เหรินซินที่ถูกโป๊ยาสลบนั้นรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วได้สักพักตั้งแต่ยังอยู่บนรถแล้วแต่ว่าสตินั้นยังคงไม่ครบถ้วนดีจนถูกโยนลงบนเตียง ส่วนแมวอ้วนสีส้มของเธอยังคงสลบไสลอยู่โจรพวกนี้ก็แปลกจับคนไม่พอยังจะจับแมวมาด้วยอีก

มองแล้วเหรินซินให้สงสารมันเหลือเกินไม่รู้เจ้าคนชั่วพวกนี้มันคิดอะไรอยู่จับเธอมาคนเดียวไม่พอยังจะจับแมวของเธอมาด้วย เมื่อสำรวจรอบตัวแล้วเธอจึงขยับตัวส่งสัญญาณว่าตนเองอยากให้พวกมันแก้มัด ซึ่งก็ไม่ทราบเลยว่าอีกฝ่ายนั้นจะยินยอมหรือไม่ เธอแค่อยากเข้าไปดูแมวของตนเองไอ้เรื่องจะหลบหนีนั่นต้องหลังจากแมวอ้วนของตนเองฟื้นเสียก่อนจึงค่อยว่ากัน

"ฉันให้พวกแก่ไปเชิญตัวของอาซ้อรองมาแต่พวกแกทำอะไรเนี่ยดูสิลำบากอาซ้อรองของฉันแล้วจริงๆ พวกมันไม่รู้ความอาซ้อรองก็อย่าถือสาเลยนะครับ"

ผ้าผูกตาถูกปลดออกเป็นอย่างแรก ตามด้วยผ้ามัดปิดปาก ส่วนที่มัดข้อมือกับข้อเท้า นั้นชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้ไม่แตะต้อง ทุกคำอีกฝ่ายเรียกเธอว่าอาซ้อรอง ทว่าสายตาของอีกฝ่ายกลับไม่ได้เคารพเธอเช่นที่ปากของมันเรียกแม้แต่น้อย ดูอย่างไรก็ตัวร้ายในซีรีส์ดีๆ นี่เอง

"เรารู้จักกันหรือคะ?"

ความจริงเหรินซินนั้นอยากให้อีกฝ่ายนั้นแก้มัดที่มือให้ก่อนเธอจะได้รีบไปดูแลเจ้าฟาโรห์ หากแต่เพราะตนเองเคยมีพ่อเป็นตำรวจมาก่อนการลนลานจนขาดสติคนพวกนี้จะยิ่งข่มเหงเธอหรืออาจจะยิ่งทำร้ายแมวของเธอก็ได้วางใจอะไรไม่ได้ดังนั้นเธอจะต้องทำเป็นไม่หวาดกลัวไม่เสียขวัญแล้วพูดคุยกับอีกฝ่ายอย่างกันเองออกไปแต่ในความทรงจำของร่างนี้แม้แต่สามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของตัวเองเธอยังจำไม่ได้แล้วญาติของสามีคนนั้นเธอจะไปจำได้อย่างไร

"อาซ้อรองอาจไม่รู้จักผม แต่ผมรู้จักอาซ้อรองดีเชียวละ"

จ้าวป๋อจิ้งไม่คิดว่าตัวจริงของพี่สะใภ้คนรองของเขาจะสวยถึงเพียงนี้ มิน่าล่ะ เจ้าบ้าลู่เฉินมันถึงหวงนักหวงหนาไม่ยอมเปิดเผยอีกฝ่ายแม้แต่กับคนในครอบครัว นอกจากกลัวจะถูกบิดาขัดขวางก็คงเพราะผู้หญิงคนนี้สวยมากแบบนี้นี่เอง

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมตลอด3ปีมานี้จ้าวลู่เฉินมันถึงไม่เคยสนใจผู้หญิงคนอื่นเลยต่อให้จะมีคุณหนูคนงามมากมายเข้ามายั่วยวนอย่างไร ไอ้บ้านั่นมันก็ทำเหมือนหลวงจีนที่ตัดขาดแล้วซึ่งกิเลสตัณหา ต่อให้จะสวยหรือง่ายเพียงใดคนที่ทำงานเช่นเขาและจ้าวลู่เฉินนั้นพบเจอทุกวันหากแต่พี่ชายคนรองของเขากลับไม่เคยเผลอไผลไปกับสิ่งยั่วยวนเหล่านั้นแม้แต่ครั้งเดียวเท่าที่เขาให้คนคอยติดตามคอยสืบความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายมาพักใหญ่

"แบบนั้นฉันก็เสียเปรียบคุณแย่น่ะสิคะ คุณรู้จักฉันแต่ฉันยังไม่รู้แม้แต่ชื่อของคุณเลย หากไม่เป็นการลำบากคุณชายจนเกินไปฉันพอจะรู้ชื่อของคุณได้ไหมคะ"

หญิงสาวยิ้มหวานนำทัพไปก่อน จ้าวป๋อจิ้งถึงกับตาพร่ามัวไปชั่วขณะไปกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม จากที่เคยหวั่นไหวกับคุณหนูเจียงคนสวยว่าที่คู่หมั้นที่บิดาของเขาหมายมั่นปั้นมือจะเกี่ยวดองกับคนแซ่เจียง'เจียงลี่ลี่' ไม่อาจนับได้เลยเมื่อพบหน้าของพี่สะใภ้คนรองผู้นี้ หัวในของหนุ่มน้อยวัย26ปีถึงกับสั่นไหวรู้สึกอยากได้อีกฝ่ายโดยไม่คิดจะสนใจว่าหญิงสาวจะเป็นภรรยาของพี่ชายของตนเองหรือไม่ เขาไม่ใช่จ้าวลู่เฉินที่จะหลีกทางให้กับพี่ชายคนโตเขารู้เพียงอยากได้ก็ต้องแย่งชิงหากแย่งชิงไม่ได้เขาก็ต้องข่มเหงเอา!

"ป๋อจิ้ง เรียกผมว่าป๋อจิ้ง ผมจ้าวป๋อจิ้งลูกชายคนที่3ของท่านนายพลจ้าวน้องชายสามีคนเล็กของคุณครับ"

อีกฝ่ายยื่นมือมาตรงหน้า เหรินซินเลยทิ้งสายตาลงไปยังข้อมือที่ยังถูกพันธนาการเอาไว้เป็นเชิงเตือนอีกฝ่ายว่าเธอสัมผัสมือกับเขาไม่ได้หากว่าเขาไม่แก้มัดให้เธอก่อน

"อ๋อ ขอโทษที ผมลืมไป"

เหรินซินถึงกับกลั้นลมหายใจเอาไว้ด้วยความรู้สึกรังเกียจลมหายใจของอีกฝ่ายที่เหม็นกลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นหอมเอียนบางอย่างที่หญิงสาวไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนนั้นพุ่งเข้าจมูกเข้มข้นเพราะอีกฝ่ายนั้นชะโงกหน้าเข้ามาใกล้อย่างไม่สมควรทั้งที่ไม่จำเป็นจะต้องเข้ามาใกล้ชิดเธอถึงเพียงนั้นกับอีแค่แก้มัดที่ข้อมือเท่านั้น แต่ไม่พอใจแค่ไหนขยะแขยงอีกฝ่ายเพียงใดหญิงสาวทำได้เพียงสะกดทุกอารมณ์เอาไว้ภายในเท่านั้น

"ที่เท้าด้วยได้ไหมคะ อย่างไรเราก็คนกันเองทั้งนั้น คุณว่าจริงไหมป๋อจิ้ง..."

เรียวปากจิ้มลิ้มเอ่ยเสียงหวาน ดวงตาคู่งามนั้นก็เสแสร้งมองอีกฝ่ายราวกับหลงเสน่ห์ของเขาเข้าแล้วเต็มที่ ทั้งที่บัดนี้เหรินซินทั้งหวาดกลัวและขยะแขยงอีกฝ่ายยิ่งกว่าอะไรแต่เธอแสดงอะไรออกไปไม่ได้เนื่องจากจะไม่เป็นผลดีต่อทั้งตนเองและแมวดูให้ดีอีกฝ่ายคล้ายคนติดยาเสพติดประเภทกล่อมประสาทอย่างมากซึ่งหากทบทวนความคิดให้ดีช่วงเวลาในยุคนี้ที่โลกใบเดิมของเธอคนที่นี่น่าจะเสพติดร้ายแรงก็คงจะเป็นผงขาวส่วนที่แห่งนี้จะเหมือนกันหรือไม่เธอไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่

"ดื่มน้ำนี่ก่อนสิครับ อาซ้อรองมาเหนื่อยๆ"

หญิงสาวมองน้ำเปล่าในแก้วราวกับเห็นยาพิษ เธอไม่ได้ไร้เดียงสานี่นาจึงจะไม่คิดระแวงน้ำจากคนชั่วที่จับตัวเธอมาราวกับมหาโจรเช่นนี้ แต่หากเธอปฏิเสธออกไปจะแน่ใจได้อย่างไรว่าไอ้ชั่วคนนี้มันจะไม่จับกรอกลงคอกันเล่า? แต่หากเธอยอมดื่มโดยดีก็อาจจะขอร้องให้อีกฝ่ายแก้มัดที่ข้อเท้าได้อยู่บ้าง

"ได้สิ แต่หากดื่มน้ำแก้วนี้แล้วระหว่างเราก็นับว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกันแล้ว ดังนั้นก็ไม่ต้องมัดอะไรแล้วเนอะ แก้มัดแล้วนั่งคุยกันให้ดีๆ คงเหมาะสมกว่าคุณป๋อจิ้งคิดว่าที่ฉันพูดนี่ถูกไหมคะ?" พูดไปหญิงสาวก็ยิ้มหวานไปพลางเรียกว่ามารยาที่มีติดกายเท่าใดหญิงสาวนั้นก็ดึงออกมาใช้จนหมดสถานการณ์ตรงหน้าเธอตัวคนเดียวหากไม่คิดช่วยเหลือตัว

"แน่นอน เชิญอาซ้อรองดื่ม ส่วนผมจะแกะเชือกที่ข้อเท้าให้อาซ้อเอง"

จ้าวป๋อจิ้งที่รู้สึกตื่นตัวอย่างมากจากยาที่เขานั้นเพิ่งจะดื่มสุราสูตรพิเศษเข้าไปก่อนจะมาเจอกับพี่สะใภ้คนรองผู้นี้เมื่อชั่วโมงก่อน ค่อยๆ กดยิ้มร้ายกาจออกมา เนื่องจากในน้ำแก้วดังกล่าวเขาให้คนสนิทผสมยาปลุกเซ็กส์ที่จัดเตรียมเอาไว้ตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้ว เนื่องจากตั้งแต่แรกเริ่มจ้าวป๋อจิ้งก็คิดจะทำร้ายเหรินซินด้วยวิธีต่ำทรามนี้อยู่แล้วในเมื่อผู้หญิงที่เขาหมายตานั้นหันไปสนใจและคิดจะไปยั่วยวนลู่เฉินหวังจะแต่งงานเป็นภรรยาของพี่ชายคนรองของเขาโดยหมางเมินที่จะแต่งงานกับเขาที่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ เขาก็จะทำลายของรักของหวงของไอ้ลู่เฉินให้ย่อยยับจากนั้นก็ค่อยเอาไปคืนมันแบบนี้ถึงจะสาแก่ใจคนแบบเขา

เขาซุ่มวางแผนที่จะเอาผู้หญิงของมันมาทำให้แปดเปื้อนมาสักพักหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าไอ้เรื่องขี้ปะติ๋วแค่บิดาจะเอาผู้หญิงที่เขาพึงใจไปยกให้จ้าวลู่เฉินเท่านั้น แต่เขายังมีอีกเหตุผลที่ส่งคนไปจับตัวผู้หญิงของพี่ชายที่อยู่ไกลถึงเมืองหางโจวก็เพราะหงส์เพลิงกรุ๊ปของมันมักค่อยขัดแข้งขัดขามังกรดำกรุ๊ปของน้าชายของเขาหลายครั้งหลายหนจนน่าเจ็บใจมากกว่า ไม่ว่าจะประมูลงานอย่างถูกกฎหมายไปจนถึงบ่อนและไนต์คลับ ไอ้ลู่เฉินมันจับกิจการไหนก็ล้วนทำเงินและรุ่งเรืองกว่ากิจการของน้าชายที่ร่วมทุนกับเขาไปเสียหมด เจ็บใจจริง ๆ

ฝ่ายเหรินซินที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงไม่ดื่มน้ำในแก้วนั้นได้ แต่แค่เพียงปลายลิ้นได้ชิมรสน้ำในแก้วหญิงสาวที่มาจากยุค2024มีหรือจะสัมผัสถึงรสชาติแปลก ๆ ในปากของตัวเองไม่ได้ น้ำเปล่ามันต้องไม่มีรสชาติ ดังนั้นเธอจึงเลือกจะเสแสร้งทำเป็นว่าดื่มทั้งที่จดจ่อขอบแก้วเอาไว้เฉย ๆ เท่านั้นรอจนจ้าวป๋อจิ้งแก้มัดข้อเท้าเสร็จเหรินซินจึงได้แกล้งดื่มน้ำแต่กระดกแก้วรวดเร็วไปหน่อยน้ำในแก้วดังกล่าวเลยหกราดลงมาบนหน้าอกของหญิงสาวไปเต็มสรุปแล้วเธอกลืนน้ำลงไปเพียงอึกเดียวเท่านั้น

"อาซ้อรองคนสวยเปียกหมดแล้ว"

จ้าวป๋อจิ้งที่แกะเชือกออกจากข้อเท้าของหญิงสาวเสร็จพอเหลือบสายตาขึ้นไปเห็นว่าชุดนอนสีชมพูแบบเสื้อยืดสวมคู่กับกางเกงผ้าแพรเนื้อนิ่มของหญิงสาวนั้นเปียกปอนจนเห็นชั้นในสีเดียวกับเสื้อตัวนอกดวงตาคู่คมนั้นก็มองจับต้องราวกับอยากจะตรงเข้าไปฉีกกระชากให้เสื้อเปียก ๆ นั้นขาดวิ่นติดมาออกมาเสียเหลือเกิน

"ให้ผมช่วยอาซ้อรองเปลี่ยนเสื้อดีไหม?"

กล่าวโดยที่มือของอีกฝ่ายนั้นจับอยู่ที่ข้อเท้าเรียวเล็กของเหรินซิน หญิงสาวกัดฟันดังกรอดแล้วจึงค่อยฉีกยิ้มหวานการค้า จ้าวป๋อจิ้งเห็นเช่นนั้นจึงเข้าใจว่ายาของตนคงเริ่มจะออกฤทธิ์จึงหันไปพยักหน้าไล่คนของตนเองออกจากไปให้พ้นจากภายในห้องนอนแสนสกปรกและเหม็นอับแห่งนี้ซึ่งหญิงสาวก็ดันมองเข้าใจจึงอดจะคิดอย่างสมเพชเสียไม่ได้ว่ายาบ้ายาบออะไรกันมันจะออกฤทธิ์เร็วได้ถึงเพียงนั้น แต่ให้คนออกไปย่อมดีกว่าให้อยู่เธอจะได้ใช้โอกาสอันน้อยนิดนี้หลบหนีออกไป!

ผลัวะ!

โครม!

เท้าของเหรินซินข้างขวาฟาดเปรี้ยงเข้าไปยังต้นคอของป๋อจิ้งเต็มเหนี่ยวชายหนุ่มวัย26ปีหลับกลางอากาศชนิดยังไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวจึงไม่รีรออันใดอีก เธอคว้าเจ้าแมวอ้อนสีส้มที่มันเพิ่งจะสะลึมสะลือรู้สึกตัวขึ้นมาอุ้มแล้วเตรียมจะวิ่งออกไปก่อนจะคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองไม่มีอาวุธใดป้องกันตัวจึงหันกลับไปค้นที่ร่างไร้สติของคนหมดสติ ก่อนจะยิ้มเมื่อพบปืนพกขนาด9มม.1กระบอก

หญิงสาวคว้าปืนกระบอกดังกล่าวมาปลดเซฟก่อนจะอุ้มแมวอ้วนส่วนอีกมือหนึ่งนั้นกระชับปืนหญิงสาวเองก็ยังไม่รู้ว่าตนเองจะหลบหนีไปที่ไหนแต่เธอจะต้องหนีออกจากที่แห่งนี้ไปให้ได้เสียก่อน ยังดีว่าเธอนั้นยิงปืนเป็นและมีวิชาป้องกันตัวอยู่บ้างจึงสามารถช่วยเหลือตนเองได้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ทราบชะตากรรมของตัวเองเช่นกันว่าจะจบลงอย่างไร...