LOGINมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
แน่นอนว่านางจางย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้จะล่าช้าไม่ได้แต่ตอนนี้พ่อเฒ่าซูอยู่ที่บ้าน นางไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไรมาก และทางด้านสกุลเจียงก็ยังไม่ได้ส่งจดหมายมาแต่อย่างใดซึ่งซูยวี้ที่อยู่ในเมืองก็ไม่ได้ส่งข่าวคราวอะไรกลับมาเลย และเจียงถงลู่นั้นก็ราวกับตายไปแล้วยังไงยังงั้น!นางจางประคองซูฝูให้นั่นตัวตรงแล้วพ
เจ้าเด็กเหลือขอพวกนี้กินเนื้อก็ไม่ได้เหลือไว้ให้พวกแม่ได้กินเลย เนื้อไก่ที่หอมเตะจมูกจานนั้นถูกเด็กพวกนี้กินหมดจนเหลือแต่เศษกระดูกเท่านั้นและแม้แต่ซุปก็ถูกกินไปหมดเกลี้ยง!แต่นางก็ไม่อาจทนเห็นลูกชายของตัวเองถูกแม่เฒ่าเซี่ยงทุบตีจนตายด้วยเช่นกัน ดังนั้นนางจึงรีบพูดเกลี้ยกล่อมออกไปว่า“ท่านแม่ ไหนๆก็ก
แม่เฒ่าเซี่ยงกำลังจะอาละวาดออกมา แต่พ่อเฒ่าซูกลับถลึงตากลับมา นางจึงระงับความโกรธเอาไว้ และมองมายังนางหลี่อย่างขุ่นเคืองใจ ลูกสาวแสนดีที่นางได้อบรมสั่งสอนมา เป็นศัตรูกับนางทุกวันแบบนี้! ช่างน่าโมโหเสียจริงๆ ผู้ดูแลเผิงรับถุงเงินมา และส่งให้ซูเหลียนเฉิงด้วยตัวเองอีกครั้ง แล้วพูดด้วยน้
แม่เฒ่าเซี่ยงเคยต้องการส่งซูหวั่นไปเป็นคนรับใช้ในครอบครัวคนใหญ่คนโต นางไม่เห็นด้วย เพราะกลัวว่าท่านชายพวกนั้นจะทำตัวไม่ดี แต่ตัวเลขเหล่านั้นนางกลับจำได้ดี... เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้น นางก็รู้บางอย่างในใจแล้ว“งั้นเราก็ยึดตามนี้ก็ได้นะคะ คนที่ได้รับคะแนนการทำงานมากที่สุดก็ได้ห้าร้อยสตางค์







