LOGINมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
คนขายเนื้อไม่สามารถพูดเกลี้ยกล่อมนางได้ ซึ่งทำให้เขาไม่สบายใจเลย เขาจึงลดราคาให้ซูหวั่นอย่างพิเศษ โดยเฉพาะลำไส้หมูพวกนั้น แทบจะมอบให้ซูหวั่นฟรีๆเลยก็ว่าได้ ซูลิ่วหลางยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับถุงผ้าที่อยู่ในมือ คราวนี้เขาจับเอาไว้แน่นมาก เพราะกลัวซูอู่หลางจะมาแย่งเอาไปอีก สองพี่น้องยุ่งอยู่ตลอ
ยิ่งไปกว่านั้น ซูหวั่นไม่ได้ใช้พื้นที่แผงอะไรของนางเลย โดยนางแค่อยู่ตรงมุมๆเท่านั้นเอง ต่างก็มาจากครอบครัวที่ยากจน พอจะช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป ที่นางสามารถขายผักหมดในวันนี้ก็เพราะซูหวั่น โดยที่เหลือแต่ผักที่ใบแก่นิดหน่อย โดยนางคิดว่าจะเอากลับไปให้ไก่กิน ป้าปฏิเสธที่จะรับเนื้อตุ๋นครึ่งชาม แ
ใส่สิ่งของทั้งหมดนี้ลงไปในตลับเล็กๆที่ซื้อมา เนื้อครีมละเอียดและลื่น เพียงแต่ว่าสีของวัตถุดิบยาได้มาจากธรรมชาติล้วนๆ มันจึงไม่ค่อยจะน่าดูมากนัก โดยที่เนื้อครีมจะเป็นสีขาวทั้งหมด ส่วนแป้งจะเป็นสีแดง สามารถใช้ทาหน้าและทำเป็นเจลทาปากได้ นางหลี่คอยช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ แต่นางก็ไม่ได้ช่
โดยที่หัวหมูก็สับเป็นชิ้นๆเช่นกัน หลังจากผสมซอสเรียบร้อยแล้ว นางก็หยิบเอาชามเล็กๆออกมา ตัดใบหูและไส้หมูเป็นชิ้นๆและส่งให้กับซูลิ่วหลาง“ลองชิมดูสิ” ซูลิ่วหลางหยิบชามขึ้นมาและกินเข้าไปทันที สำหรับการกัดครั้งแรก เขากินช้ามาก เมื่อกัดครั้งที่สอง ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้น เมื่อกัดครั้งที







