LOGINมีกลิ่นที่คุ้นเคยอย่างอธิบายไม่ได้ปะทะที่ปลายจมูก พร้อมกับลมหนาวที่พัดเอาความเย็นเข้ามา "แม่นางซู" เสียงที่คุ้นเคยทำให้นางตื่นตกใจ นางหันกลับมาและผลักไป๋หลี่ชิงออกไป พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งว่า "ไป๋หลี่ชิง เป็นสุภาพบุรุษบนขื่อคาน มันสนุกมากเลยใช่ไหม?" ไป๋หลี่ชิงถอยห
"ซู่ซู่——" ลมหนาวพัดมากระทบกับใบหน้าของคนทั้งสอง จนรู้สึกเจ็บอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่ริมทางแกว่งไปมาสองสามครั้ง ทำให้หิมะไหลตามใบไม้และตกลงสู่พื้นเสียงดังเปาะแปะ ซึ่งเมื่อตกลงไปในพื้นที่หิมะที่กว้างใหญ่แล้วนั้น มันก็ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บเป็นอย่างมาก พ่อเฒ่าซูพูดคัดค้าน
เมื่อซูเหลียนเฉิงและซูลิ่วหลางเข้ามาในห้อง นางก็เอื้อมมือไปบีบเอวของซูฉางโซว่ อย่างดุเดือด แล้วพูดคำรุนแรงออกมาว่า "เจ้ามีสมองหรือเปล่า ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าต่อต้านบ้านรอง ทำไมไม่ฟังเลยล่ะ?" ซูฉางโซว่ไม่ได้จริงจังกับมัน และพูดด้วยรอยยิ้ม "เมียจ๋า เจ้าจะกลัวเขาไปทำไม แล้วอีกอย่าง พี่รองก็ไม่ไ
เมื่อซูหวั่นได้ยินดังนั้นจึงเดินออกไป หมูถูกแบ่งและแต่ละชิ้นมีขนาดเท่ากัน ขั้นแรกนางโรยเกลือบนเนื้อแต่ละชิ้นแล้วเกลี่ยให้ทั่วเนื้อแต่ละชิ้นแล้วใส่ในขวดเพื่อหมัก หลังจากผ่านไปสองสามวันก็สามารถนำไปแขวนบนฟืนและรมควันได้ หมูและเศษหมูหนักประมาณหนึ่งร้อยกิโลกรัม ซูหวั่นเก็บไว้ยี่สิบห้ากิโลกรัม
แม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของนางก็อ่อนลง นางกังวลและพูดว่า "ฉางอานอายุมากขึ้นแล้ว เขาควรจะหาภรรยาหลังจากการสอบในฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่เขามีชื่อเสียงในซิ่วไฉ ผู้หญิงที่สูงศักดิ์พวกนั้น เขาก็เลือกได้ตามใจชอบไม่ใช่หรือ?" นางจางแอบพึมพำอยู่ในใจว่าสตรีผู้สูงศักดิ์ทุกคนต้องการแต่ง
ซูซานหลางคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนแรกท่านป้าไม่เห็นด้วย แต่ต่อมานางก็ผ่อนคลายเมื่อได้ยินว่าครอบครัวมีวิธีที่จะให้พี่รองกลายเป็นซิ่วไฉได้" ที่แท้ก็เพราะแบบนี้นี่เอง รายชื่อที่จะเข้าสอบซิ่วไฉเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก นอกจากนี้ ซูเอ้อหลางยังอยู่ในคุกซึ่งเทียบเท่ากับการสิ้นสุดอาชีพการงานของเข
เสียงดังขนาดนี้ หากพ่อเฒ่าซูได้ยินขึ้นมาล่ะ? นั่นเป็นการรนหาที่ตายจริงๆ! ซูฝูค่อยๆตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงของซูหรง ใบหน้าของนางก็ซีดเซียว และมีน้ำตาไหลออกมาจากหางตา และหลังก็เปียกชุ่มไปหมด ซึ่งมันก็คือเม็ดเหงื่อเย็นๆนั่นเอง นางจับข้อมือของซูหรงเอาไว้แน่น แล้วพูดด้วยริมฝีปากที่
ซูหรงสัมผัสกิ๊บติดผมและไม่สามารถวางลงได้ และก็พูดอย่างไม่ต้องคิดว่า “ข้ารู้ค่ะ” …… หลังจากปิดประตู ซูหวั่นก็เข้าไปในห้องครัวและหยิบสมุนไพรแห้งออกมา และก็นำมันไปบดที่ลานบ้านอีกครั้ง หลังจากเติมสบู่ ไขมัน และสารอื่นๆ ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า กรอง ล้าง ก็ใช้เวลานานในการทำเป็นสบู่เพื่อคว
ใครกัน? ซูหวั่นจำนางไม่ได้ นางจึงแค่เช็ดน้ำออกจากมือ แล้วเดินไปพูดว่า “ข้าคือซูหวั่นค่ะ ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือเปล่าคะ?” ผู้หญิงคนนั้นมองซูหวั่นขึ้นๆ ลงๆ สีหน้าของนางจริงจังมากขึ้นเรื่อย ๆ นางสวมชุดผ้าไหมและผ้าแพรซึ่งแตกต่างจากชุดผ้าลินินที่หยาบมาก เมื่อยืนอยู่ในลานนี้ นางก็ดูไม่เข้
นางหาวและกินอาหารเช้าที่นางหลี่เตรียมไว้ หลังจากนั้นนางก็ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรโดยแบกกระบุงหาบไว้บนหลัง ครีมฝูหรงที่นางต้องการทำต้องใช้สมุนไพรเป็นจำนวนมาก นางทำครีมฝูหรงไปขายสักหน่อย ก็จะสามารถทำเงินได้มากขึ้นแล้ว ปัง! ปั่ก! ซูหวั่นกำลังก้มลงไปขุดสมุนไพร และก็ได้ยินเสียงที่ดัง







