ฮูหยินได้โปรดอภัยให้สามี

หวู่ไฉตงส่ายหัว อย่าบอกนะว่าอ้อมกอดที่เขาคิดว่าเป็นของมารดาจะเป็นของนางกวางหมิงขมวดคิ้ว “นางบาดเจ็บจะไปที่ไหนได้ ข้าชักจะห่วงแล้วสิ”“นางอาจหนีไปแล้วก็ได้ พอพบอันตรายก็ทิ้งข้าไว้กลัวตายสิไม่ว่า...” หวู่ไฉตงค่อนแคะ“หากนางเป็นคนเช่นนั้น คงไม่เอาตัวเองบังกระบี่ให้เจ้าหรอกนะ ครั้งนี้เจ้าเป็นหนี้ชีวิตนางทำตัวดี ๆ กับนางหน่อย รีบออกตามหาสิมัวนิ่งอยู่ได้ ต่อไปก็อย่าดื่มให้มากสุรานะ รู้รึไม่ว่าถ้าซิ่นเอ๋อร์ไปไม่ทันเจ้าก็เหลือแต่ชื่อแล้ว” กวางหมิงเหลืออด จึงสั่งสอนผู้บังคับบัญชาที่เขาเห็นเป็นน้องชายแท้ ๆ ไปยกใหญ่เจ้านี่อายุน้อยกว่าเขาสามปี ย่อมยังเป็นเด็กในสายตาเขาอาจจะทำเกินหน้าที่ไปบ้าง ทว่าก็หวังดีกับหวู่ไฉตงไม่ใช่หรือ อยากจะโกรธก็โกรธไป สิ่งที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งนั้น เมื่อเห็นว่าหวู่ไฉตงนิ่งไม่ขยับเขาจึงเดินหาคนบริเวณใกล้ ๆ แล้วตะโกนเรียก “ซิ่นเอ๋อร์...อยู่แถวนี้รึไม่”จนแล้วจนรอดหาอยู่ถึงสองวันก็หาว่านจิ่วซิ่นไม่พบ พบเพียงหยกพกประจำกาย ตกอยู่ไม่ไกลจากจุดที่หวู่ไฉตงนอนอยู่ เสบียงที่เตรียมมาล้วนแจกจ่ายออกไปจนหมดแล้ว ขืนยังหาต่อไปได้หิวตายกันพอดี“ไม่ต้องหาแล้วมีคนพานางไปเจ้าดูรอยเท้า

หวู่ไฉตงเหลือบมองก่อนจะพูดเหน็บแนม “ข้ามีคนคอยรองมือรองเท้าไม่จำเป็นต้องนำทัพเอง” นางอยากได้ตำแหน่งแม่ทัพมากไม่ใช่หรือไร เขาเองก็อนุเคราะห์ให้ตามที่นางต้องการมาตลอด ไม่เคยแย่งหน้าที่แม่ทัพมาจากนางเลย นางคงไม่รู้วรยุทธ์เขาเหนือนางมานานแล้ว เขาแค่ไม่เผยความสามารถออกมาเท่านั้น ยังคงรอเวลาที่เหมาะสมอยู่ นางยังถือตราบัญชาการครึ่งหนึ่ง เขายังไม่คิดจะกำจัดนางทิ้งยามนี้“เจ้าควรออกศึกเองได้แล้ว อย่าลืมว่าเจ้าคือแม่ทัพไม่ใช่ข้า” ว่านจิ่วซิ่นนั่งลงด้านข้างหวู่ไฉตง วันนี้นางไม่วางอำนาจกับเขา ทั้งยังใช้น้ำเสียงอ่อนโยน เพื่อให้เราสองใกล้ชิดกันมากขึ้นแม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้โยก “ก็รู้นี่” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชาเขารู้สึกไม่ชอบใจเมื่อนางมานั่งใกล้ สตรีดี ๆ ที่ไหนจะปีนเตียงบุรุษที่เมาไร้สติ มีแค่นางเท่านั้นที่กล้าทำ “ถ้าอยากให้ข้าไป...เจ้าก็มอบตราบัญชาการอีกครึ่งมาให้ข้าสิ” หวู่ไฉตงกล่าวพลางยิ้มร้าย เมื่อเห็นท่าทีลังเลของอีกฝ่าย เขาก็หัวเราะอย่างเย้ยหยัน นางวางแผนมานานเพียงนี้ จะมอบตราบัญชาการคืนเขาโดยง่ายได้อย่างไร“ถ้าครั้งนี้เจ้านำทัพชนะกลับมา ข้า...จะคืนตราบัญชาการอีกครึ

ว่านจิ่วซิ่นออกจากจวนมาค่ายทหาร ลงมือเขียนหนังสือหย่าด้วยความโมโห นางโมโหตัวเองที่รักคนแบบนั้นไปได้อย่างไรครั้งแรกที่เขาส่งนางไปให้หยวนกัง นางหวังว่าเขาจะตามมาช่วย แต่รอแล้วรอเล่าเขาก็ไม่มา จึงต้องหาวิธีหนีออกมาเอง ซึ่งเรื่องนี้สร้างความเจ็บปวดใจให้นางไม่น้อย พอกลับมาค่ายนางจึงข่มขู่ให้เขาแต่งงานด้วย จะว่าข่มขู่ก็ไม่เชิง เพราะเรื่องแต่งงานเป็นความต้องการของท่านเยว่ซิน แต่เขาไม่ยอม นางจึงท้าทายว่าจะยึดกองทัพทั้งหมดมาเป็นของนางวันนี้คงถึงเวลาแล้วล่ะที่นางต้องยอมรับความจริง สามปีแล้วนางเปลี่ยนใจเขาไม่ได้ คำตอบที่ได้รับเพียงพอให้นางตัดใจสักที ดังนั้น...หย่าก็หย่าสิ…นางก็จะไม่ทนแล้วเหมือนกันไม่รักก็ไม่รักสิ…นางก็จะไม่รักเขาอีกแล้ว หญิงสาวคิดไปร่างหนังสือหย่าไปเมื่อร่างหนังสือหย่าเสร็จ ก็นั่งดื่มสุราดอกท้อจอกแล้วจอกเล่าในกระโจมพัก จนชิงหลันต้องเข้ามาห้าม “พอได้แล้วเจ้าค่ะ”“หลันเอ๋อร์อีกไม่นานข้าจะไปแล้วนะ...อย่าห้ามข้าเลย” หลายปีมานี้แบกรับทุกอย่างไว้บนบ่า ไม่กล้าทำเรื่องตามใจตน คิดเผื่อหวู่ไฉตงทุกเรื่อง วันนี้หลุดพ้นจากภาระหนักอึ้งนั้นแล้ว นางก็ควรจะทำอะไรตามใจตนเองบ้าง มองไปนอกกระโจ

ว่านจิ่วซิ่นหลับตาส่ายศีรษะสลัดความมัวในสายตา หวังว่าลืมตามาอีกที จะพบกับใบหน้าหล่อเหลา ของยอดบุรุษอันดับหนึ่งแห่งหอชายงาม ทว่ากลับยังพร่ามัวเหมือนเดิม “ช่างเถอะ” นางพึมพำแล้วเริ่มถอดสายคาดเอวตนออกนางจะทำให้หวู่ไฉตงรู้ว่าบุรุษไม่ได้มีเขาคนเดียวในโลก เขาไม่รักใช่ว่าคนอื่นจะไม่รักนางเหมือนเขา ไม่คิดจะรักก็ไม่ได้ว่าอะไร ที่เจ็บใจคือเขาส่งนางไปให้ศัตรู นางเคยแทงหยวนกังปางตายเขาไม่ปล่อยนางไว้แน่ ลูกไม้เก่าที่เคยใช้ได้ในครั้งนั้นคงใช้ไม่ได้ผลอีกแล้วตอนนี้ยังคิดหาวิธีเอาตัวรอดไม่ได้ พรุ่งนี้ก็จะถูกส่งตัวไปให้หยวนกัง ถูกบังคับให้แต่งงานกับศัตรู หญิงสาวจึงประชดชีวิตตนเองด้วยการ หาบุรุษมาร่วมหลับนอนหนังสือหย่าก็ร่างแล้วลายนิ้วมือก็ประทับแล้ว จากนี้นางกับหวู่ไฉตงคือคนแปลกหน้าวันนี้นางจะทำตามใจตนไม่สนสิ่งใดอีก ร่วมหลับนอนกับชายงาม แล้วประกาศให้หยวนกังรู้ว่านางเป็นหญิงแพศยาชอบสวมหมวกเขียวให้สามี ดูซิว่าหยวนกังยังจะอยากแต่งกับนางหรือไม่ว่านจิ่วซิ่นปลดสายคาดเอวตน แล้วมัดมือทั้งสองของชายงามอย่างรวดเร็ว เขาตั้งตัวไม่ทันถูกนางลากดึงไปที่เตียง นางถอดเสื้อผ้าชายงามอย่างสนุก เขาขัดขืนนางยิ่งหัวเราะร่

ชิงหลันเข้าไปในกระโจมก็ตรงไปที่เตียง เห็นรองแม่ทัพนอนอยู่จึงเข้าไปดูใกล้ ๆ นางเลิกผ้าห่มสำรวจรองผู้บังคับบัญชา เพราะกลัวว่าจะถูกคนร้ายลอบสังหาร พอเห็นว่าไม่มีบาดแผล และเสื้อผ้าก็เรียบร้อยดี ก็ถอนหายใจแล้วเดินออกมานอกกระโจม “มีแต่รองแม่ทัพว่าน…ไม่มีคนอื่น”ทหารหนุ่มประหลาดใจเขาเฝ้าอยู่แท้ ๆ คนจะหายไปได้อย่างไรชิงหลันเห็นสีหน้าชายงามไม่เชื่อจึงเอ่ย “ยอดชายงาม ข้างในไม่มีคนที่ทำร้ายเจ้า ข้าสามารถพาเจ้าไปดูได้ เพราะข้างในมีแต่รองแม่ทัพจริง ๆ ข้าไม่ได้พูดเท็จ”ชายงามตามเข้าไปดูเพราะกลัวว่าชิงหลันจะปกปิดช่วยคน ในกระโจมไม่มีที่ให้หลบซ่อน เขากวาดตามองโดยรอบก็ไม่มีใครอื่น นอกจากรองแม่ทัพที่นอนหลับสนิทอยู่เมื่อออกมานอกกระโจมชายงามก็เอ่ยน้ำเสียงไม่ยินยอม “อย่างไรข้าก็ไม่ยอมจบง่าย ๆ ข้าถูกทำร้ายต้องมีคนชดใช้ให้ข้า”“เกิดอะไรขึ้น” กวางหมิงและหวู่ไฉตงเดินมาพร้อมกัน ช่วงเวลานี้เป็นเวลาฝึกทหาร พบเจอกวางหมิงไม่นับว่าประหลาด ที่ประหลาดคือหวู่ไฉตงมาที่ค่ายทหารเวลานี้ เพราะตั้งแต่รับตำแหน่งมา หวู่ไฉตงไม่เคยมาฝึกทหารเองสักครั้ง เขามักจะมอบหน้าที่ให้ว่านจิ่วซิ่นกับกวางหมิง“ชายงามผู้นี้เป็นคนที่รองแม่ทัพว