13.1

บทที่ 13 กำพืดคนแคว้นเย่

เป็นฉีหนานหวังผู้นี้อีกแล้ว!

"องค์หญิงจะลอบทำร้ายข้าหรือ?"

เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นจากอีกฝ่าย หน้าตายของเขามันช่างกวนโทสะคนที่ต้องเสียแรงกายอย่างเปล่าประโยชน์เพราะคิดว่าเขาคือผู้ร้ายเสียจริง

ซือหนิงหรี่ตาลงมองบุรุษตรงหน้าอย่างพิจารณา จากนั้นจึงถอนหายใจเบา ๆ ที่อย่างน้อยก็เป็นเขา จากคำกล่าวของซุนมามาเมื่อเช้าที่บอกว่าตอนนี้ความรับผิดชอบในการดูแลและปกปิดเรื่องของนางเป็นหน้าที่ฉีหนานหวังแล้ว ก็ไม่แปลกที่เขาจะตามนางมาด้วย ทว่าตามจริงเขาให้คนอื่นใต้บัญชาตามนางมาก็ได้ไม่ใช่หรือไร

"เป็นท่านหวังมากว่าที่คิดจะทำร้ายหม่อมฉัน"

บุรุษตรงหน้ายืนนิ่งอยู่ในเงามืด แต่ก็สามารถเห็นใบหน้าภายใต้ชุดคลุมสีเข้มดูไร้อารมณ์เช่นเคย

"องค์หญิงบัดนี้จะให้ผู้ใดเห็นตัวไม่ได้ หากเมื่อครู่ไม่ใช่ข้าแต่เป็นผู้อื่นท่านจะรับผิดชอบเรื่องนี้อย่างไร?" เขากล่าวเสียงเรียบ

แต่เนื้อความนั้นล้วนจิ้มเข้ากลางใจของคนฟัง ซึ่งซือหนิงก็รู้ว่านางไม่ควรออกมาในยามนี้ ทว่านางก็มิอาจปล่อยโอกาสที่จะได้ออกมานอกวังเพื่อทำธุระแสนสำคัญเช่นกัน

ซือหนิงกลอกตาเบา ๆ ในที่สุดนางก็ก้มหัวคารวะอย่างยอมรับผิด

"หม่อมฉันคิดน้อยไปเองเพคะ ต้องลำบากฉีหนานหวังแล้ว"

"นั่นเป็นหน้าที่ของข้า ฝ่าบาทมอบหมายให้ข้าดูแลท่าน..."

"หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ เป็นหน้าที่ของพระองค์..."

ฉีหนานหวังไม่ตอบ เขาเพียงแค่จ้องนางนิ่งรอคอยนางให้ทำอะไรบางอย่าง ความอดทนของซือหนิงมิอาจสู้บุรุษหน้าตายผู้นี้ได้จริง ๆ

ซือหนิงแค่นหัวเราะโบกมืออย่างไม่หยี่หระ "ไม่ต้องห่วงเพคะ หม่อมฉันกำลังกลับแล้ว"

ซือหนิงเอาผ้าม่านติดหมวกลงก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากตรอกเล็ก และเดาว่าอีกฝ่ายจะต้องตามนางอยู่ดี

และแน่นอน...เบื้องหลังของนางบัดนี้มีบุรุษสูงใหญ่ตามต้อย ๆ ดูเป็นจุดสนใจกว่าเดิมเสียเสียอีก

แสงอาทิตย์คล้อยต่ำลงส่องปะทะกำแพงสูงของวังหลวง

ซือหนิงก้าวเท้าอย่างระมัดระวังเพื่อตรงไปยังจุดลับที่นางเคยใช้เป็นทางออกจากวัง ทว่าก็จำต้องรีบชะงักฝีเท้าทันใดเมื่อนึกเรื่องสำคัญได้

นางกลับเข้าไปทางโพรงกระต่ายนั่นไม่ได้สิ ขืนฉีหนานหวังเห็นทางลับนี้เข้า เขาคงไม่ปล่อยผ่านให้มีแน่

ซือหนิงนิ่งคิดชั่วครู่ก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงที่เดินตามหลังนางมาตลอดทาง

"ท่านหวังเพคะ..." นางเอ่ยเสียงหวาน พลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์

ฉีหนานหวังยืนนิ่ง มองนางด้วยแววตาเรียบเฉย "มีอะไร?"

ซือหนิงกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยตอบ "ท่านหวังก็น่าจะทรงทราบว่าหม่อมฉันแอบออกจากวังมาเอง แล้วตอนนี้ก็สายเกินเวลานัดไปแล้วเพคะ หม่อมฉันกลับทางเดิมไม่ได้แล้ว"

ฉีหนานหวังจ้องหน้านางนิ่ง

"ดังนั้น... หม่อมฉันคงต้องรบกวนพระองค์เสียหน่อย"

ซือหนิงกล่าวจบ ก็ลอบยิ้มในใจ

ฉีหนานหวังผู้นี้มีอำนาจและอิทธิพลในวังมากนัก เขาจะพานางกลับเข้าวังโดยไม่มีปัญหาย่อมง่ายนิดเดียว...

"ตามข้ามา..."

ฉีหนานหวังตอบสั้นๆ ก่อนจะก้าวเดินนำหน้านางไป

ทว่าเส้นทางที่เขานำไปกลับไม่ใช่เส้นทางหลักของวังหลวง หากแต่เป็นเส้นทางเปลี่ยวที่มีต้นไม้ปกคลุมสูง ข้างหน้าคือกำแพงวังที่ดูรกร้าง ไม่มีทหารยามเฝ้ายามข้างนอกกำแพงวังแทน

เหตุใดซือหนิงถึงมีความรู้สึกว่าวิธีเข้าวังของเขาจะไม่ใช่อย่างที่นางคาดหวังไว้กันนะ...

"เดี๋ยว---อ๊ะ!"

ยังไม่ทันที่นางจะคิดอะไรไปมากกว่านี้ ร่างสูงของฉีหนานหวังก้าวเข้ามาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว มือแกร่งคว้าเอวของนางแล้วรัดแน่น ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะหมุนเคว้งพร้อมกับท้าวของนางที่ไม่แตะพื้นอีกแล้ว

ในชั่วพริบตา ฉีหนานหวังก็กระโดดลอยตัวข้ามกำแพงวังสูงตระหง่านพร้อมโอบร่างของซือหนิงติดมาด้วย!

สายลมกระโชกแรงพัดผ่านแก้ม ซือหนิงตาเบิกกว้าง รีบคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ บัดนี้นางเหมือนเพิ่งโดดสกายไดรฟ์ลงจากเครื่องบินอย่างไรอย่างนั้น

...วิชาตัวเบาของยุคโบราณมันดีเช่นนี้นี่เอง ซือหนิงรู้สึกอิจฉาคนที่เป็นวิชายิ่งนัก!

เพียงชั่วจิบชาเดียว พวกเขาก็ลงถึงพื้นอีกฝั่งของกำแพงวังอย่างนุ่มนวล

ทว่าสิ่งแรกที่ซือหนิงเห็นหลังจากยืนอย่างมั่นคงได้ ไม่ใช่พื้นที่รกร้างในวัง… แต่เป็นสายตาของเหล่าทหารเฝ้ายามหลายคนมองมา

คนเหล่านั้นต่างเบิกตากว้าง มองฉีหนานหวังที่ยังโอบร่างของสตรีไว้ใกล้ชิดแนบแน่นกับลำตัวของเขา เพราะสิ่งนี้ลูกน้องเช่นพวกเขาหาได้เคยเห็นไม่!

ซือหนิงจะดึงผ้าลงมาปิดหน้าก็คงไม่ทันแล้ว

นางรีบผละตัวออกจากฉีหนานหวังทันที พลางกระแอมแล้วจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ รวมถึงดึงม่านขาวที่ติดกับหมวกปีกกว้างลงมาบังหน้าด้วย

ดูจากการที่ฉีหนานหวังไม่เดือดร้อนอันใดแปลว่าทหารพวกนี้คือคนใต้บังคับบัญชา

"ขอบพระคุณท่านหวังเพคะ! หม่อมฉันสามารถกลับเองได้แล้ว! รับรองว่าจะไม่ให้คนเห็นแน่นอน"

ฉีหนานหวังมองนางด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ "อาฉี เจ้าไปส่งองค์หญิงให้ดี"

คำสั่งนี้แม้ไม่ได้เอ่ยกับนางแต่นั่นแปลว่าเขาไม่ไว้ใจนางอีกเช่นเคย ช่างเป็นบุรุษรอบครอบอะไรเช่นนี้ เฮ้อ...

ก่อนที่จะแยกย้ายกันนั้นฉีหนานหวังก็ปรายตามองทหารของตนแวบหนึ่ง เหล่าทหารรีบหลุบตาลงและทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้นทันใดอย่างรู้คำสั่ง