17.1

บทที่ 17 นางถูกหลอกหรือ?!

หลายวันถัดมา...

ซือหนิงตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัวเดินทาง นางแต่งกายอย่างทะมัดทะแมง สวมอาภรณ์เรียบง่ายที่เหมาะกับการผจญภัยในป่า ผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อยและปักด้วยปิ่นไม้ธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับใดให้เกะกะ ด้านหลังสะพายถุงสัมภาระที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์จำเป็น มีดพก เชือก น้ำดื่ม และสิ่งของที่อาจต้องใช้

นางตรวจสอบทุกอย่างอีกครั้งก่อนก้าวขึ้นรถม้ารับจ้างเพื่อมุ่งหน้าไปยังเขาชิงหลาน ภูเขาแห่งนี้ตั้งอยู่นอกเขตเมืองหลวง ด้านทิศที่เยื้องไปทางพระราชวัง เป็นพื้นที่ห่างไกลที่ไม่ค่อยมีใครเข้าไปนัก ความเงียบสงัดทำให้มันดูลึกลับและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนยามที่นางย่างก้าวเท้าลงมา...

หลังลงจากรถม้า ซือหนิงก้าวเข้าสู่เส้นทางเดินเขา กลิ่นอายของป่าชื้นลอยอบอวลรอบตัว นางเดินขึ้นไปอย่างไม่เกรงกลัว ทักษะการเดินป่าที่เคยฝึกมาเมื่อชาติก่อนทำให้นางไม่ลำบากนัก

ระหว่างทางเดินขึ้นเขาไกลจากจุดเริ่มต้นราวหนึ่งชั่วยามด้วยการเดินเท้า ซือหนิงพบหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่บริเวณหนึ่ง บ้านไม้ไม่กี่หลังปลูกอยู่เรียงกัน รอบบริเวณมีซากกองไฟและเครื่องมือดักสัตว์ แขวนไว้ตามต้นไม้ บ่งบอกว่าผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่น้าจะเป็นนายพราน นางก้าวเข้าไปทักทายชายวัยกลางคนที่กำลังจัดการซากสัตว์ที่ล่าได้อยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

"ท่านลุง ข้ามาตามหาสมุนไพร พอดีข้าได้ยินมาว่าที่เขาแห่งนี้มีดอกไป๋อวิ๋นเถิง?"

ซือหนิงถามตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อมไม่เป็นพิษเป็นภัย

ชายชราผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมามองนางก่อนจะแค่นหัวเราะทันใด "เจ้าฟังมาจากไหนกัน? เขาลูกนี้หรือไม่มีเสียหรอก!"

ซือหนิงขมวดคิ้วอย่างสงสัย "หือ แต่ว่าเถ้าแก่ร้านยาในเมืองหลวงบอกมาว่ามันมีอยู่ที่นี่..."

"เจ้าถูกหลอกแล้ว!" นายพรานกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น "ไป๋อวิ๋นเถิงเป็นพืชหายาก มันเติบโตได้เฉพาะที่ หากมีอยู่ที่เขาลูกนี้ ข้าที่เป็นพรานป่าจะไม่รู้ได้อย่างไร?" นางนิ่งฟังเขาอธิบายพลางพยักหน้าอย่างคล้อยตาม

"แคว้นฉีของเราอากาศไม่เหมาะกับการเติบโตของมัน ไป๋อวิ๋นเถิงจะขึ้นเฉพาะพื้นที่ที่มีอากาศหนาวเย็นตลอดปีและมีความชื้นพอให้กับการเติบโตของมัน หากจะหาได้จริง ๆ ก็ต้องไปที่ชายแดนระหว่างแคว้นฉีกับแคว้นเย่นู่นล่ะ"

เขาหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ "แต่ไม่มีใครเจอมันมาหลายปีแล้ว อาจหายไปตลอดกาลแล้วก็เป็นได้"

ซือหนิงพยักหน้ารับคำและกล่าวขอบคุณ

หากวัดจากสีหน้าและท่าทางยามพูดถึงดอกไป๋อวิ๋นเถิงของนายพรานเมื่อครู่กับเถ้าแก่ร้านยาผู้นั้นแล้ว ก็ไม่แน่ว่าใครจะหรอกกันแน่ ทว่าซือหนิงคล้อยตามนายพรานผู้นี้มากกว่า เพราะจากข้อมูลที่เขาบอกมาก็สมเหตุสมผลยิ่ง ตอนนางได้ยินจากเถ้าแก่ร้านยาก็มีเอะใจอยู่บ้างแต่เพราะนั่นเป็นเพียงโอกาสเดียวจึงหาโอกาสมาพิสูจน์ความจริงเอง ซึ่งก็เป็นอย่างที่เดาไว้จริง ๆ

แม้ว่านางจะเดินทางมาเสียเปล่า แต่ที่นายพรานบอกก็ยังเป็นข้อมูลที่มีประโยชน์นัก อีกอย่างได้มาเปลี่ยนบรรยากาศเช่นนี้ก็ดียิ่ง...

อยู่แต่เมืองหลวงน่าเบื่อจะตาย

ขณะที่ซือหนิงเดินลงจากเขาชิงหลาน นางเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ร่างกายของนางขณะนี้รู้สึกหนักขึ้นในทุกย่างก้าว ทั้งที่สัมภาระที่แบกอยู่ยังมีเท่าเดิมตอนขามา...

นางพยายามฝืนเดินต่อ แต่ยิ่งเดินไปเท่าไร ความหนักอึ้งก็เพิ่มขึ้นจนทำให้รู้สึกเหมือนกำลังก้าวย่างอยู่ในโคลนลึก

หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย สายตาเริ่มพร่ามัว

"ข้าเป็น..."

ร่างของสตรีในชุดสีทึมเซเล็กน้อยก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง เสียงกระแทกพื้นดินดังขึ้น ซือหนิงล้มลงกับพื้นกลางป่า พร้อมจิตสำนึกที่ค่อย ๆ จางหายไป...

ขณะที่สติเลือนราง เสียงหนึ่งดังแว่วขึ้นในห้วงมืดมิด

"เจ้าคือผู้ครอบครอง..."

ซือหนิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เห็นเบื้องหน้าไม่ใช่ป่ารกชัฏของเขาชิงหลานอีกต่อไป แต่กลับเป็นห้องขนาดมหึมา ทุกอย่างล้อมรอบด้วยผนังสูงทอดยาวสุดสายตา ดูราวกับเป็นโกดังขนาดใหญ่ที่ไม่มีฝ้าปิดข้างบน

นางหันมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง ความรู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ โครงสร้างห้องนี้คล้ายกับ คลังเก็บของขององค์กรสายลับในอดีตชาติของนาง เพียงแต่ไม่มีโต๊ะทำงาน คอมพิวเตอร์ หรืออุปกรณ์ไฮเทคใด ๆ

ตรงหน้ามีตู้เก็บของต่าง ๆ เรียงรายเป็นแถว

ซือหนิงเดินเข้าไปใกล้ตู้พวกนั้นพลางกวาดตามอง ตู้แทบทั้งหมดว่างเปล่าไร้ของใดใด ทว่ามีตู้กระจกใสสะอาดตู้ไกลสุดเท่านั้นที่บรรจุพืชสมุนไพรที่คุ้นตา มันคือ สมุนไพรที่นางพบระหว่างทางขึ้นเขาชิงหลาน

ดวงตานางหรี่ลง รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง สมุนไพรเหล่านี้... เหตุใดมันถึงมาอยู่ที่นี่?

ซือหนิงเดินเข้าไปแตะสมุนไพรในตู้กระจกอย่างสำรวจเหล่าต้นไม้และสมุนไพรตรงหน้า

...นางเก็บสมุนไพรเหล่านี้ไว้โดยไม่รู้ตัว?

ซือหนิงพยายามเรียบเรียงความคิด นางไม่ได้เก็บสมุนไพรพวกนี้แม้รู้คุณประโยชน์เพราะจุดประสงค์ของนางในวันนี้คือตามหาไป๋อวิ๋นเถิงเท่านั้น นางกลัวเก็บมาแล้วจะกลายเป็นภาระระหว่างเดินทางเสียมากกว่า

แต่ซือหนิงจำได้ว่า...