17.2

แต่ซือหนิงจำได้ว่า...

ตอนเดินขึ้นเขา นางเจอและก้มลงแตะต้นพืชบางชนิดที่คิดว่ามีประโยชน์ ...หรือว่าตอนนั้นเองที่มิตินี้ดูดมันเข้ามา?

หากเป็นเช่นนั้น แปลว่านางสามารถเก็บของเข้ามิติได้เพียงแค่สัมผัสและนึกถึงมัน!

ซือหนิงตั้งใจพิสูจน์ นางยกมือขึ้นแตะปิ่นไม้ของตน เมื่อจินตนาการว่าต้องการให้มันหายไป ปิ่นหยกพลันเลือนหายไปจากศีรษะของนางเข้าไปเก็บอยู่ที่ตู้ข้างๆนั้นเอง

...ริมฝีปากของสตรีหนึ่งเดียวยกขึ้นเล็กน้อยทันที นั่นแปลว่านางสามารถใช้มิติพื้นที่ว่างนี้เป็นคลังเก็บของได้น่ะสิ

ซือหนิงเดินสำรวจไปรอบ ๆ ทดสอบการนำของเข้าออกจนแน่ใจว่าตัวเองสามารถควบคุมมันได้

สุดท้าย นางตัดสินใจทดสอบอีกอย่าง เปลือกตาบางหลับลง จินตนาการถึงร่างของตนเองในป่า

ลมหายใจของนางสงบลง...

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นท้องฟ้าเหนือศีรษะกลายเป็นสีดำสนิท ดวงจันทร์ลอยอยู่เหนือยอดไม้แล้ว

"อา ข้าหายไปนานเหมือนกันนะเนี่ย"

ซือหนิงกวาดสายตามองรอบตัว ป่ามืดสนิท แสงสุดท้ายของวันหมดไปแล้ว นางพ่นลมหายใจอย่างปลงตกก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนปัดเนื้อตัวที่เลอะดินออกไป

อย่างไรคืนนี้คงต้องพักที่นี่ก่อน...ดีที่นางเตรียมตัวมา

มือของอดีตสายลับยุคศตวรรษที่ 20 เริ่มทำงานอย่างคล่องแคล่ว เลือกต้นไม้ที่มีพุ่มใบหนาทึบ

จากนั้นนางกวาดสายตาหารอบ ๆ เพื่อหาอาหาร ก่อนจะไปเจอใบไม้บางชนิดที่จำได้ว่ามีสรรพคุณช่วยคลายความเหนื่อยล้า

"ใบนี้สามารถต้มเป็นชาได้"

ซือหนิงใช้มีดพกตัดไม้แห้งมาก่อกองไฟเล็ก ๆ มือของนางเคลื่อนไหวด้วยความชำนาญ ราวกับทำสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ซือหนิงพิงต้นไม้ใหญ่ มองกองไฟเล็ก ๆ ที่ให้แสงสว่างริบหรี่ตรงหน้า ลมเย็นพัดผ่านทำให้กิ่งไม้ส่งเสียงกรอบแกรบ นางจิบชาสมุนไพรอุ่น ๆ ที่ช่วยคลายความอ่อนล้า แม้ร่างกายจะเริ่มผ่อนคลาย แต่สัญชาตญาณระแวดระวังก็ยังคงทำงานอยู่

แม้พื้นที่นี้จะไม่มีร่องรอยสัตว์ร้าย แต่การพักแรมกลางป่าบนพื้นดินไม่ใช่ตัวเลือกที่ฉลาดนัก นางเคยมีประสบการณ์ในการอยู่กลางป่ามาก่อน หากเป็นเมื่อก่อน นางสามารถซ่อนตัวในหลุมพราง หรือใช้เครื่องมืออำพรางตัวได้ แต่ตอนนี้อุปกรณ์พวกนั้นไม่มี

...อยู่เหนือพื้นย่อมปลอดภัยกว่า

ซือหนิงกวาดสายตามองขึ้นไป เลือกกิ่งไม้ที่แข็งแรงพอจะรองรับน้ำหนักของตนเอง จากนั้นหยิบเชือกออกมา มือของนางเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว รัดเชือกเป็นห่วงเพื่อทำเป็นที่นั่ง นางปีนขึ้นต้นไม้สูงอย่างเงียบเชียบ จากนั้นใช้เชือกช่วยผูกตัวเองกับกิ่งไม้เพื่อป้องกันการตก

เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างปลอดภัย ซือหนิงเอนตัวพิงกับลำต้นไม้ ใบหน้าหงายขึ้นมองท้องฟ้าซึ่งมีดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เบื้องบน

เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลง แม้จะยังไม่ไว้ใจสถานการณ์โดยรอบเต็มที่ แต่ร่างกายที่อ่อนล้าเริ่มพานางเข้าสู่นิทรา

คืนนี้ นางจะพักผ่อนก่อน... ร่างกายพร้อมแล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดหาหนทางต่อไป...

#####บทที่ 18 นำไปขายที่หอโคมแดง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านกิ่งไม้ ซือหนิงลืมตาขึ้นบนกิ่งไม้สูงที่นางนอนพักค้างแรม นางยืดแขนขับไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะปลดเชือกที่ใช้รัดตัวเองไว้กับต้นไม้

หลังจากตรวจสอบสภาพรอบตัวว่ายังคงปลอดภัย นางก็กระโดดลงจากต้นไม้ ฝีเท้าของนางเบาและมั่นคง ทว่าก็หาได้สู้คนยุคสมัยนี้ที่มีวิชาตัวเบาหรือวรยุทธ์ได้

ซือหนิงกินของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีติดตัวอยู่ ก่อนจะออกเดินทางลงจากเขาชิงหลาน แม้ว่าจะไม่ได้พบสมุนไพรที่ตั้งใจมาตามหา แต่ระหว่างทางนางก็เติมของในป่าใส่มิติว่างที่ค้นพบโดยบังเอิญ นับว่าคุ้มค่านัก

ซือหนิงเดินตามเส้นทางขามา มองดูธรรมชาติรอบตัวด้วยสายตาผ่อนคลาย ระหว่างเดินกลับไปยังจุดที่รถม้าจ้างผ่าน นางใช้เวลาชื่นชมทิวทัศน์ ใบไม้เขียวขจี ต้นไม้สูงตระหง่าน และเสียงนกร้องจากไกล ๆ

ซือหนิงใช้เวลาราวเกือบสองชั่วยามจึงเดินทางกลับเข้าสู่เมืองหลวงอันแสนวุ่นวาย

ตลาดยามสายเต็มไปด้วยผู้คน เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังระงม กลิ่นหอมของอาหารที่เพิ่งทำใหม่ ๆ ลอยมาตามสายลม

สายตาของซือหนิงหยุดลงที่ร้านเกี๊ยวเล็ก ๆ ข้างทาง ร้านนี้มีเพียงแค่แผงไม้และหม้อน้ำซุปร้อน ๆ พ่อค้ากำลังใช้ตะเกียบยาวคีบเกี๊ยวลวกในหม้อ เสียงน้ำเดือดดังเป็นจังหวะ

นางก้าวเข้าไปสั่งเกี๊ยวหนึ่งชามอย่างไม่อาจห้ามใจ นั่งรออยู่บนม้านั่งไม้เล็ก ๆ

ไม่นานเกี๊ยวร้อน ๆ ก็ถูกวางตรงหน้า ซือหนิงใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา แป้งห่อเกี๊ยวบางและนุ่ม ไส้ภายในแน่นเต็มไปด้วยเนื้อและสมุนไพร น้ำซุปร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ นางเป่าเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลิ้มรส

เมื่อทานเสร็จ นางจ่ายเงินแล้วเตรียมตัวจะออกเดินกลับจวนท่านหญิงของตน แต่ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากข้างหน้า

เป็นเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่ตามเด็กสาวอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี

"เจ้าหนีไปไหน! กลับมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของชายวัยกลางคนดังขึ้น พร้อมกับร่างของเด็กสาวอายุประมาณสิบสี่หรือสิบห้าปีที่กำลังถูกคว้าแขนไว้ด้วยท่าทีดิ้นรนขัดขืน

"ข้าไม่ไป! ข้าไม่อยากถูกขาย! ข้ายอมทำงานหนักแค่ไหนก็ได้ แต่ขออย่าให้ข้าไปที่นั่นเลย!"

คำพูดนั้นทำให้ซือหนิงชะงัก