16.3

ภายในห้องส่วนตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของชาอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ ทุกสิ่งในห้องถูกจัดไว้อย่างหรูหรางดงาม เครื่องเรือนไม้แกะสลักบ่งบอกห้องนี้มีไว้สำหรับชั้นสูง

เมื่อซือหนิงก้าวเข้ามาในห้อง นางได้รับการต้อนรับจาก หลัวกงกง ขันทีคนสนิทขององค์รัชทายาทอย่างดี

"ท่านหญิงซือหนิง เชิญนั่งขอรับ" หลัวกงกงกล่าวพลางผายมือไปยังที่นั่งฝั่งตรงข้ามองค์รัชทายาท

ซือหนิงยอบกายคารวะถวายพระพรตามมารยาท ก่อนจะนั่งลงเบื้องหน้า องค์รัชทายาทฉีหยางเฉิน

บุรุษผู้เป็นรัชทายาทแห่งแคว้นฉียังคงสงบนิ่ง นัยน์ตาลึกซึ้งของเขาจับจ้องมาที่นางตลอดเวลา คล้ายกับเฝ้าสังเกตทุกอิริยาบถของนางอย่างละเอียด

หลัวกงกงรินชาใส่ถ้วย กระแสไออุ่นจากน้ำชาลอยขึ้นมาบางเบา ซือหนิงหยิบถ้วยชาขึ้นมา ก่อนจะยกขึ้นชิมเบา ๆ กลิ่นของมันหอมละมุน กลิ่นอ่อน ๆ ของดอกเหมยเจือจางอยู่ในรสชาติ ตลอดการเคลื่อนไหวนี้อยู่ในสายตาของฉีหยางเฉินทั้งสิ้น

"ชาดี รสนุ่มลึก ยอดเยี่ยมนักเพคะ" ซือหนิงเอ่ยชมตามมารยาท

เมื่อทำครบอย่างที่ควรแล้วซือหนิงก็วางถ้วยชาลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษตรงหน้า

"องค์รัชทายาทมีรับสั่งอันใดกับหม่อมฉันหรือเพคะ?"

ฉีหยางเฉินวางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายขบขันกับคำถามนั้น

"ข้าจำเป็นต้องมีเหตุผลอันใด ถึงจะเรียกเจ้าพบได้งั้นหรือ?"

คำพูดของเขาฟังดูเรียบง่าย ทว่ามีความนัยบางอย่างแฝงอยู่ ฉีหยางเฉินผู้นี้คล้ายกำลังตัดพ้อที่นางกำลังห่างเหินกับเขาอยู่

ที่น่าแปลกคือเหตุใดเขาถึงจำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วย... นางช่วยเขา เขาก็ช่วยนาง เป็นเงื่อนไขแบบได้ทั้งสองฝ่าย เมื่อเรื่องจบลงก็แยกย้ายกันมีอะไรให้ต้องพูดเช่นนี้กัน

แม้สงสัยแต่ต่อหน้าเขา ซือหนิงก็แย้มยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยเสียงเรียบตอบไป

"มิได้เพคะ" นางกล่าวพลางสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา "เพียงแต่... หม่อมฉันเพียงคิดว่าท่านหญิงต่างแคว้นที่เพิ่งได้รับสถานะใหม่เช่นหม่อมฉัน คงไม่ควรเข้าพบองค์รัชทายาทเพียงลำพังเท่าไรนัก"

ซือหนิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่หากแปลความหมายที่แท้จริงแล้ว นางกำลังบอกให้เขาหยุดเรียกนางมาพบเป็นการส่วนตัวอีกนั่นเอง

ทว่าแทนที่ฉีหยางเฉินจะไม่พอใจ เขากลับแสยะยิ้มบาง ๆ

"เช่นนั้นก็ทำให้มันเหมาะสมสิ"

ซือหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาของนางฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย

...ทำให้เหมาะสม?! นี่เขามิได้กำลังหมายความอย่างที่นางคิดหรอกนะ

การพบกับระหว่างชายหญิงเพียงลำพังไม่ควรทำยกเว้นแต่ว่า สองคนนั้นจะเป็นสามีภรรยากัน!

ซือหนิงสบตาฉีหยางเฉินตรง ๆ อย่างต้องการอ่านความหมายนั้น ท่าทีของเขาที่จ้องกลับมาพร้อมยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอีกครั้งราวกับกำลังยืนยันสิ่งที่นางคิด

ไม่ใช่ตำแหน่งชายาเอกแน่นอน เพราะบุรุษที่กระหายในอำนาจผู้นี้ย่อมเว้นตำแหน่งนั้นไว้ให้สตรีที่มาพร้อมกำลังสนับสนุนโดยเฉพาะทางทหารที่เขาขาดอยู่

เช่นนั้นแล้ว...

"หม่อมฉันมิอาจทราบได้ว่าพระองค์กำลังหมายความวะ---"

"สนมเอกเป็นอย่างไร..."

ซือหนิงพลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง

นี่เป็นสิ่งที่นางไม่ได้คาดคิดไว้เลยสักนิดเดียว! เขาสนใจนางตั้งแต่เมื่อไรกัน

"ท่านหญิงมิคิดว่ามันดีกว่าอยู่ในจวนท่านหญิงที่ทั้งไร้อำนาจ ไม่มีผู้ใดปกป้อง...สถานะของท่านยังไม่แน่นอน หากเข้ามาอยู่ในตำหนักตะวันออก ข้าจะเป็นผู้ปกป้องท่านเอง"

นางไม่คิดว่าจะได้รับข้อเสนอนี้...

หากปฏิเสธไปตอนนี้ นั่นเท่ากับว่านางกำลังประกาศตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับองค์รัชทายาท

แต่หากรับไว้ นางก็จะเดินเข้าไปสู่กรงทองเองกับเท้าของตน

ซือหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยอย่างคนไม่รีบร้อนและไม่แสดงอารมณ์ว่านางกำลังเอนเอียงไปยังคำตอบไหน

"หม่อมฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับข้อเสนอนี้ยิ่งนักเพคะ" ซือหนิงพูดไปก็หยิบกาน้ำชาแล้วรินชาให้เขาไปด้วยอย่างต้องการเอาใจ "เพียงแต่… แม้ว่าหม่อมฉันจะเป็นพลเมืองแคว้นฉีแล้ว แต่เรื่องการออกเรือนยังต้องอาศัยการตัดสินใจของบิดามารดา"

ซือหนิงแย้มยิ้มบาง ๆ "หม่อมฉันคงไม่อาจตัดสินใจได้เอง"

ฉีหยางเฉินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขารู้ดีว่า นางตัดสายสัมพันธ์กับคนแคว้นเย่แล้ว สิ่งที่นางกล่าวนี้ เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อขอเวลาตัดสินใจเท่านั้น

ฉีหยางเฉินจ้องนางนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

"เจ้ายังฉลาดเฉียบแหลมเช่นเดิม"

ซือหนิงยิ้มบาง ๆ นางไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบต่ออย่างใจเย็นแม้จิตใจจะร้อนรนมากเพียงใดก็ตาม

ฉีหยางเฉินยังคงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ขู่ให้นางมิอาจปฏิเสธได้

"เรื่องนี้คงต้องให้เวลาเจ้าตัดสินใจ ไว้พบกันใหม่เร็ว ๆ นี้"

ซือหนิงยังคงสงบนิ่งภายนอกพยักหน้ารับ แต่ภายในใจของนางนั้นรู้ดีว่าชีวิตต่อไปนี้คงไม่อาจเรียบง่ายเยี่ยงเดิมอีกต่อไป องค์รัชทายาทแคว้นฉีผู้นี้ไม่ใช่คนที่ใครจะขัดใจได้

การเมืองในยุคโบราณนี้ยากแท้หยั่งถึงมากกว่าที่คิด...