14.2

"เช่นนั้นหรือ!?"

เสียงของฉีหนานหวังดังขึ้นครานี้ ทำให้ลู่คงเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้าใส่อย่างยากจะต้านทาน หวังแห่งแคว้นฉีผู้นี้คืออดีตแม่ทัพไร้พ่ายจึงไม่แปลกที่รอบกายจะเต็มไปด้วยรังสีสังหาร

"พวกท่านกล่าวหากระหม่อมแรงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ อย่าได้ทรงเชื่อองค์หญิงซือหนิงที่เปลี่ยนข้างอย่างรวดเร็วเลย กระหม่อมคิดว่าเราสองแคว้นอาจถูกใครบางคนพยายามทำให้แตกแยก เพื่อการใหญ่บางอย่าง..."

"ข้านั้นแม้เป็นองค์หญิงแคว้นเย่ทว่าเพราะเห็นเรื่องที่ไม่สำควรเกิดจึงมิอาจยืนดูเฉย ๆ โดยมิทำอะไรได้ แต่หากพวกท่านยังไม่ยอมรับ...เช่นนั้นก็รอจนขบวนทัพกลุ่มนั้นแสดงหลักฐานก็แล้วกันว่าใครกันแน่ที่พูดเรื่องจริง"

ลู่คงตาเลิกโพลงทันใด "องค์หญิงหมายความว่าอย่างไร?!"

“หึ...ก่อนหน้านี้ข้าได้ใช้นกสื่อสารที่ข้าราชบริพารแคว้นเย่ใช้ติดต่อสื่อสารอย่างลับ ๆ ส่งข่าวไปยังปลายทางแล้วว่า ให้ดำเนินตามแผนถัดไป ใต้เท้าลู่ก็คงรู้กระมังว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ลู่คงถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างยอมแพ้แล้วทันที

...หากทหารแคว้นเย่ที่เฝ้าชายแดนได้รับสารเช่นนั้นก็คงดำเนินการตามแผนที่วางไว้ นั่นคือการเคลื่อนพลเพื่อกดดันแคว้นฉีให้ยินยอมทำตามเงื่อนไขอย่างไม่มีข้อแม้ พวกเขารู้ว่าการกดดันเพียงคราเดียวไม่อาจให้แคว้นฉียอมเสียประโยชน์ได้

...ทว่าแผนการนี้กลับกลายเป็นเชือกที่รัดคอพวกเขาเสียเอง

ลู่คงหันไปสบตากับองค์หญิงแคว้นตนเองที่ไม่เคยให้ความสำคัญหรือแม้แต่สนใจมาก่อนด้วยสายตามิคาดเดาอย่างใส่ใจเป็นคราแรก

"แคว้นเย่คงต้องการให้ทั่วทั้งแผ่นดินทุกแคว้นรอบบริเวณนี้เป็นผู้ตัดสินกระมัง?"

คำกล่าวของฮ่องเต้แคว้นฉีถือว่าเป็นคำขู่ที่ปิดท้ายได้ดียิ่งนัก หากเรื่องที่แคว้นเย่ใช้แผนสกปรกเพื่อทำสัญญาเอาเปรียบแคว้นฉีถูกปล่อยออกไปนั่นก็ทำให้ในภายภาคหน้ายากที่จะมีใครกล้าเข้ามาเป็นพันธมิตรกับแคว้นที่มีประวัติเช่นนี้

ลู่คงกำมือแน่น ดวงตาของเขาฉายแววขุ่นเคือง แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอมรับความจริงอย่างศิโรราบ

"...กระหม่อมจะส่งเรื่องนี้กลับไปยังฝ่าบาทของแคว้นเย่เพื่อพิจารณาใหม่อีกครั้งพะยะค่ะ ได้โปรดร่างความต้องการของพระองค์มาด้วย..."

ชัยชนะในการทำสัญญาที่แสนยืดเยื้อครานี้ตกเป็นของแคว้นฉีในที่สุด และซือหนิงที่เป็นหมากตัวสำคัญของกระดานนี้ก็ได้เปลี่ยนสถานะจากองค์หญิงที่ต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กลายเป็นทูตแห่งสองแคว้นมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องแต่งงานแทน เพื่อให้พันธมิตรของสองแคว้นยังคงเป็นไปตามที่ตกลงทางแคว้นฉีจึงมีเงื่อนไขว่า พวกเขาจะยอมให้ผลผลิตทางการเกษตรแก่แคว้นเย่เพื่อนำไปจัดการกับปากท้องของประชาชน ทว่าก็ต้องแลกกับการที่แคว้นเย่ต้องส่งม้าพันธุ์ดี อาวุธที่ผลิตได้ครึ่งหนึ่งของแคว้นมาทุกคราที่ผลิตได้เช่นกัน

ส่วนรางวัลที่ซือหนิงได้รับเป็นข้อแลกเปลี่ยนในครานี้ก็คือ นางจะได้รับสถานะใหม่เป็นทูตสองแคว้นและได้สิทธิเป็นพลเมืองแคว้นฉี อาศัยอยู่ที่นี่ เป็นทูตแลกเปลี่ยนวัฒนธรรม แต่โดยนัยน์นางก็คือตัวประกันในสนธิสัญญานี้นั่นเอง

เอาเถอะ นี่เป็นเพียงเริ่มต้นของชีวิตซือหนิงในชาตินี้ก็เท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วใครจะอยากเหยียบบนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดเมื่อไหร่ก็ได้ไปตลอดกันเล่า!

#####บทที่ 15 ทำสัญญาเลือด (1)

ภายใต้ท้องฟ้ายามรัตติกาล ซือหนิงตามด้วยองครักษ์ส่วนตัวหลี่เจ๋อหาน เดินฝ่าความเงียบงันออกจากตำหนักรับรองที่บัดนี้ไร้ทหารเฝ้ายามแข็งขันกว่าเมื่อช่วงกลางวันแล้ว ที่มีของหลี่เจ๋อหานมีตะเกียงไฟอันหนึ่งส่องสว่างพอให้มองเห็นเส้นทางที่ทั้งสองกำลังมุ่งไป

เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องกังวานบนลานหินเย็น พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยัง เรือนคุมขัง ที่ซึ่งข้าราชบริพารของแคว้นเย่ถูกคุมตัวไว้ก่อนจะถูกส่งกลับไปยังแคว้นเย่กับคณะทูตในวันรุ่งขึ้น

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตูเรือนคุมขัง ทหารเฝ้ายามเพียงเหลือบมองพวกเขาเล็กน้อยอย่างสงสัย ทว่าเมื่อเห็นป้ายผ่านที่มีตราประทับฮ่องเต้ฉีจิ่นหลงพวกเขาก็หลีกทางให้โดยไม่ซักถามใดใด

"เชิญ..."

เสียงลูกกรงเหล็กเสียดสีดังลั่นขณะถูกเลื่อนเปิดออก

บรรยากาศภายในมืดสลัว มีกลิ่นอับจากควันไฟจางๆ และเสียงกระซิบกระซาบของเหล่าผู้ถูกจองจำที่แอบสังเกตการณ์จากเงามืดราววิญญาณร้าย

ซือหนิงเดินตรงไปยังห้องขังที่ดูสะอาดตาที่สุด ภายในมีกลุ่มคนที่คุ้นหน้ารวมตัวอยู่ หนึ่งในนั้นมีสตรีนางหนึ่งที่นางต้องการพบ ซูกูกู อดีตข้ารับใช้ของนางและคนที่น่าจะเป็นสายลับผู้รู้เรื่องแผนฆ่าองค์หญิงในครานี้

หญิงวัยสาวในชุดนางกำนัลเงยหน้าขึ้น พอนางมองเห็นซือหนิงก็ราวกับสบตากับปีศาจ

"องค์หญิง..." น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความอ่อนแรง

ซือหนิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เพราะซือหนิงมาในครั้งนี้เพื่อส่งคำพูดไปถึงเหล่าผู้คนในอดีตขององค์หญิงซือหนิงร่างเดิมในตอนที่อาศัยอยู่ที่แคว้นเย่

ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังซูกูกูที่ยืนขึ้นและเดินเข้ามาหานางอย่างไม่รีรอ

"เจ้าควรเรียกข้าว่าท่านหญิงซือหนิงแห่งแคว้นฉี เพราะนับแต่นี้ข้าไม่ใช่คนแคว้นเย่อีกต่อไปแล้ว"

ซูกูกูไล่สายตาสำรวจสตรีตรงหน้าที่นางรู้สึกไม่คุ้นเคยอีกต่อไปก่อนแค่นหัวเราะเสียงแหบแห้ง "ท่านเหมือนไม่ใช่องค์หญิงซือหนิงที่หม่อมฉันรู้จักเลย..."

"องค์หญิงคนเดิมตายไปตั้งแต่พวกเจ้าจงใจใช้แผนการนั้นแล้ว ที่ข้ามาพบเจ้าในวันนี้ก็เพื่อฝากเจ้าไปแจ้งเจ้านายของเจ้าให้รู้ไว้ นับแต่นี้ให้แยกจากกันไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก

...องค์หญิงแห่งแคว้นเย่ผู้นั้นได้ตายไปแล้ว บัดนี้เหลือแต่ท่านหญิงซือหนิง ทูตสองแคว้นเท่านั้น"

เสียงของซือหนิงเย็นชาเด็ดขาด เมื่อพูดสิ่งที่ต้องการจบนางก็หันหลังเดินออกจากเรือนคุมขังทันที ข้าราชบริพารเหล่านี้เป็นเพียงเบี้ยที่ต้องทำตามคำสั่งเจ้านาย เช่นนั้นแล้วก็ให้พวกเขากลับไปรับผลของการทำภารกิจไม่สำเร็จยังแคว้นเย่ก็แล้วกัน